Το αντάρτικο των 11 και το GPS χωρίς σήμα – ΠΑΣΟΚ: Μια τρύπα στο νερό και ο Ανδρουλάκης ψάχνει σωσίβιο – Ποιος φοβάται τον Τραμπ; – Τι τραβάει κι αυτός ο Φάμελλος… 

Όταν βλέπεις «γαλάζιους» βουλευτές να μιλούν για illuminati και εμίρηδες στη ΝΔ, καταλαβαίνεις ότι δεν έχει χαθεί μόνο η πυξίδα. Έχει χαθεί και το manual του χάρτη. Όπως έλεγε κι ο μεγάλος Μακιαβέλι: «Αν δεν χαράξεις εσύ την πορεία, κάποιος άλλος θα σε χαράξει στο χάρτη του».

Οι περίφημοι «11» έχουν κάνει το επαναστατικό τους MBA: ξεκίνησαν με τη Θράκη, πέρασαν από τα μισθολογικά των ενστόλων, και τώρα φυλάνε καραούλι για κάθε κυβερνητική γκάφα, σαν πολιτικοί χρυσοθήρες που ψάχνουν νέο «Ελντοράντο» στις πλάτες του Μαξίμου.

Πάντως, όπως θα έλεγε και ο Κίσινγκερ, «σε μια κρίση, εκείνοι που λένε “ας περιμένουμε να δούμε” συνήθως περιμένουν να δουν την ήττα τους.” Ε, οι “11” δεν περιμένουν καθόλου.

 Από τον Πρόεδρο της Βουλής, στο “Game of Thrones” της Πειραιώς

Ποιος θα το ‘λεγε ότι οι συντάκτες ερωτήσεων στη Βουλή θα ήταν το νέο λόμπι της εξουσίας; Ή, για να το πούμε πιο κινηματογραφικά, σαν τους scriptwriters του House of Cards, μόνο που εδώ γράφουν το σενάριο με το δεξί χέρι… και το αριστερό είναι σηκωμένο για απορία.

Τρεις υφυπουργοί και ένας Πρόεδρος της Βουλής στον απολογισμό τους – ποιος το περίμενε; Αν συνεχίσουν έτσι, σε λίγο θα δίνουν και “Αντάρτικα Βραβεία” στον ετήσιο χορό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

Αλλά, για να είμαστε ακριβείς, όπως έλεγε και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ: «Το Κοινοβούλιο είναι το θέατρο, οι βουλευτές οι ηθοποιοί. Το θέμα είναι: ποιος γράφει το σενάριο;» Ε, εδώ το γράφουν οι ερωτήσεις των αντάρτικων.

Το Μαξίμου στη φάση “Damage Control”

Ο Μητσοτάκης, που μέχρι χθες έδινε μάχες στο διεθνές ταμπλό, τώρα δίνει μάχες για τα εσωτερικά του. Με το φόβο των 25% στα γκάλοπ και τους «11» να κάνουν… γυμνάσια πολιτικής ετοιμότητας, το Μαξίμου θυμίζει τον καπετάνιο του Τιτανικού που μετά το παγόβουνο έπρεπε να απαντήσει στην ερώτηση: «Ποιος ξέχασε τις σωσίβιες λέμβους;»

Ο πρωθυπουργός υπόσχεται διορθωτικό ανασχηματισμό, υπονοεί ότι «κάτι καλό έρχεται» αλλά οι βουλευτές το έχουν ξαναδεί το έργο: «Mission Impossible».

Όπως σοφά έλεγε και ο Κλεμανσό: «Ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να τον αφήσουμε στους στρατηγούς.» Αντίστοιχα, η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους επικοινωνιολόγους.

Rotation και… ενδεχόμενη αναρχία

Σαν πρωτάθλημα ποδοσφαίρου όπου αλλάζεις παίκτες αλλά όχι τα αποτελέσματα, οι βουλευτές της ΝΔ κάνουν rotation στις ερωτήσεις. Σήμερα άλλοι 11 υπέγραψαν για τους ανέργους 55+, χθες για τη Θράκη, αύριο ποιος ξέρει;

Η τακτική είναι απλή: γίνε μέρος του προβλήματος για να είσαι και μέρος της λύσης. Ή όπως το έθεσε ο Μοντεσκιέ: «Ο εξυπνότερος στρατηγός είναι αυτός που φαίνεται να ακολουθεί τους στρατιώτες του, αλλά τους οδηγεί.»

Οι «11» δείχνουν πως δεν παίζουν με τη φωτιά, αλλά την κρατούν σε καλοθερμαινόμενη εστία, για να τη φουντώσουν αν χρειαστεί.

 Το συμπέρασμα: Χωρίς ιδεολογία, μόνο ιδιοτέλεια

Ορισμένοι βουλευτές το έθεσαν ξεκάθαρα: «Ποιο είναι το όραμά μας; Πού πάμε;»
Αυτό θυμίζει τη σκηνή στο Casablanca, όταν ο Ρικ λέει: «Εμείς πάντα θα έχουμε το Παρίσι.»
Εδώ φοβάμαι πως το μόνο που θα έχουμε είναι το… Κιλκίς.

Αντί για ιδεολογία, έχουμε ανησυχία. Αντί για όραμα, rotation στις ερωτήσεις. Αντί για πυξίδα, GPS χωρίς σήμα.

Κι όπως έλεγε κι ο Βίκτωρ Ουγκώ: «Τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια ιδέα, της οποίας ο καιρός έχει έρθει.»
Μόνο που στη ΝΔ, δεν είναι ακόμα σαφές ποια ιδέα είναι αυτή. Μέχρι τότε, ο “μουτζούρης” θα αλλάζει χέρια.

Μισό βήμα μπρος, τρία πίσω και το κοινό αποχωρεί

Αν το ΠαΣοΚ ήταν ταινία, θα ήταν κάτι ανάμεσα στο Groundhog Day και στο Don’t Look Up. Κάθε πρωί ξυπνούν και προσπαθούν να ξαναπείσουν τους εαυτούς τους ότι είναι η “μόνη εναλλακτική” απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, και κάθε βράδυ οι δημοσκοπήσεις τους προσγειώνουν εκεί όπου ούτε ο πιο απαισιόδοξος επιτελάρχης της Χαριλάου Τρικούπη δεν τολμούσε να φανταστεί. Στην περίπτωση του ΠαΣοΚ, το μόνο κλίμα είναι η εσωστρέφεια, κάτι σαν την υγρασία του φθινοπώρου: τρυπώνει παντού, φθείρει τα υλικά και ρίχνει την ψυχολογία.

Ανδρουλάκης: Από το TikTok στη Μπατζελή και πάλι πίσω

Με τον Νίκο Ανδρουλάκη να δοκιμάζει την τύχη του στην πίστα των social media — λέγε με TikTok politics — και με μια εκδήλωση για τη στεγαστική κρίση που θύμιζε περισσότερο επεισόδιο από το Fixer Upper παρά πολιτική πλατφόρμα, το ΠαΣοΚ επιχειρεί να βγει από το πολιτικό του Airbnb.

Ο πρόεδρος του Κινήματος δοκίμασε ένα νέο φορμάτ: σενάριο ελαφρώς χιουμοριστικό, χώρος βιομηχανικού στιλ για να δείξει “μοντέρνος”, και ατάκες για το ακροατήριο που ψάχνει σπίτι και βρίσκει μόνο σαλόνια… κοινής ενοικίασης. Σα να βλέπεις Parasite, αλλά χωρίς το Όσκαρ.

Μόνο που θα έλεγα: «Η ταχύτητα στην πολιτική είναι χρήσιμη όταν ξέρεις πού πηγαίνεις.» Στο ΠαΣοΚ δείχνουν να τρέχουν, αλλά ο χάρτης είναι… από άλλη χώρα.

Η Μπατζελή, οι απόντες και το αόρατο μανιφέστο

Το πρόβλημα όμως είναι αλλού: Στις άδειες καρέκλες των εκδηλώσεων και στους πρωτοκλασάτους που ξαφνικά πάσχουν από πολιτική μυωπία και δεν βλέπουν τα καλέσματα του κόμματος.

Μπατζελή, Λιακούλη, Καστανίδης — καστ βγαλμένο από δράμα εποχής, όπου ο καθένας έχει έναν ρόλο, αλλά κανείς δεν θέλει να παίξει στο ίδιο έργο με τον σκηνοθέτη. Σκηνές ζηλοτυπίας, υπαινιγμοί για δυο μέτρα και δυο σταθμά, και το γνωστό ερώτημα που βασανίζει κάθε σενάριο πολιτικού θρίλερ:

Ποιος γράφει το σενάριο και ποιος μένει απλώς κομπάρσος;
Στο ΠαΣοΚ το έργο μοιάζει να γράφεται από πολλούς, αλλά το τέλος είναι πάντα ίδιο: αναβλητικό, γκρίζο, άοσμο.

Το παλιό τραύμα της εσωστρέφειας

Ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι φυσικά η επανεμφάνιση του παλιού γνωστού: της εσωστρέφειας που καταπίνει το κόμμα όπως το κήτος τον Ιωνά.
Η γκρίνια για τη Μπατζελή, η αδιαφορία για τις εκδηλώσεις, η μουρμούρα ότι «χάσαμε το προοδευτικό αφήγημα», όλα δείχνουν ότι το ΠαΣοΚ δεν έχει καταφέρει να χτίσει κάτι συνεκτικό.

Ο Ανδρουλάκης, παρόλα αυτά, επιμένει: επενδύει στον “ήπιο προγραμματισμό”, σαν σε ουδέτερο καφέ που ελπίζει ότι η πελατεία θα εκτιμήσει την minimal αισθητική και το free wifi.

Όμως η πολιτική δεν είναι θέμα αισθητικής — είναι θέμα ενστίκτου επιβίωσης.

Όπως θα έλεγε και ο Μακιαβέλι:

«Οι άνθρωποι κρίνουν με τα μάτια περισσότερο παρά με τα χέρια, επειδή το να βλέπεις ανήκει σε όλους, αλλά το να αγγίζεις σε λίγους.»

Στο ΠαΣοΚ προς το παρόν, βλέπουν όλοι… αλλά δεν αγγίζουν απολύτως τίποτα.

Συμπέρασμα: Το ΠΑΣΟΚ ψάχνει ενοικιαστή και ιδιοκτήτη μαζί

Η ιστορία διδάσκει — και δυστυχώς για το ΠαΣοΚ, η ιστορία επαναλαμβάνεται περισσότερο ως φάρσα παρά ως δράμα. Μπροστά στον φόβο του πολιτικού Airbnb, όπου κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς στέγη εκλογικού ακροατηρίου, παίζουν το χαρτί των νέων προτάσεων.

Καλές οι “συζητήσεις με σεναριογράφους”, αλλά αν δεν γραφτεί επιτέλους ένα σενάριο νίκης, τότε η επόμενη μέτρηση δεν θα είναι στις δημοσκοπήσεις — θα είναι στο εκλογικό αποτέλεσμα.

Ή όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης:

«Το τέλος είναι το κύριο στοιχείο της πράξης.»

Κι αν το τέλος δεν το γράψεις εσύ, το γράφει η ιστορία. Συνήθως με κόκκινο.

Μαξίμου σε remix: “Ποιος φοβάται τη Μελάνια του Τραμπ;”

Αν η πολιτική ήταν σενάριο του Χόλιγουντ, το Μέγαρο Μαξίμου θα έπαιζε σε sequel του Home Alone.
Όταν ο Τραμπ ετοιμάζεται να ξαναφορέσει το γνωστό κόκκινο καπέλο “Make America Great Again”, η ελληνική κυβέρνηση τρέχει να βρει… ποιος έχει το σκονάκι του προηγούμενου επεισοδίου. Μόνο που το σκονάκι είναι παλιό, ξεθωριασμένο και μυρίζει Μπάιντεν-όπουλο.

Ευτυχώς, κάποιοι υπουργοί σκέφτηκαν δημιουργικά: Γεραπετρίτης με Ρούμπιο (που βλέπει Ε.Ε. και τρέχει), Δένδιας σε περιοδεία “Αμερικανική Πίτα – The Defense Edition”, και Παπασταύρου για τα πετρέλαια που θα βλέπουμε μόνο στις φωτογραφίες του Forbes.
Η παλιά καλή ρήση βρίσκει εφαρμογή: “Η διπλωματία είναι η τέχνη να στέλνεις τον άλλον στην κόλαση και να του λες ότι θα πάει διακοπές.”

Τι τραβάει κι αυτός ο Φάμελλος…

Δείτε τώρα: Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ υπεραμύνεται σταθερά της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Αριστερά ώστε το «προοδευτικό μέτωπο» να σταθεί απέναντι στον Μητσοτάκη και να διεκδικήσει την επικράτηση στις εκλογές.

Εντάξει, αυτό μπορεί να μοιάζει με όνειρο θερινής νυκτός αν ρίξουμε μια ματιά στις δημοσκοπήσεις(απελπιστικά χαμηλά τα ποσοστά αυτών των κομμάτων), αλλά ρε παιδάκι μου πρόκειται για πρόταση του προέδρου του κόμματος. Δεν την πυροβολείς όπου βρεθείς κι όπου σταθείς αν είσαι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.

Λοιπόν, μια…ανταπόκριση από το πεδίο της εσωκομματικής μάχης: Νίκος Παππάς εναντίον Νίκου Ανδρουλάκη, συνεχώς και σταθερά. Ποια συνεργασία, δηλαδή…Παύλος Πολάκης εναντίον του…μισού ΠΑΣΟΚ, λάβρος εναντίον Τσακαλώτου και στελεχών της Νέας Αριστεράς, όπως και εναντίον του Διονύση Τεμπονέρα ο οποίος συμφωνεί πλήρως με τον Φάμελλο για την συνεργασία με ΠΑΣΟΚ κλπ. Μύλος, έτσι;

Ασε τις αντιδράσεις για την πιθανή επιστροφή Τσίπρα στα πράγματα. Μοιρασμένος κι εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ, κάθετη άρνηση απο ορισμένα στελέχη της Νέας Αριστεράς. Κι άντε να βρείς άκρη…

Μιας και αναφέραμε τον Τσίπρα που βρίσκεται στο Αμέρικα προσκεκλημένος από το Harvard-μιλάμε για μεγαλεία-, έκανε την έκπληξη ο πρώην πρωθυπουργός. Δήλωσε συγκινημένος ακούγοντας Γιαπωνέζους να μιλάνε Αρχαία Ελληνικά.

Πρόκειται πραγματικά για έκπληξη. Θετική φυσικά. Γιατί σπανίως ακούς στελέχη της ευρύτερης Αριστεράς να επικαλούνται την Αρχαία Ελλάδα. Πόσο μάλλον να συγκινούνται όταν διαπιστώνουν φαινόμενα όπως αυτό που ανέφερε ο Αλέξης Τσίπρας. Στην Αμερική ο πρώην πρωθυπουργός συναντήθηκε με τον ριζοσπάστη Μπέρνι Σάντερς, υποψήφιο σε δύο  αναμετρήσεις για το προεδρικό χρίσμα των ΗΠΑ. Ολο και κάτι θα αποκομίσει ο Τσίπρας από την εμπειρία του και τις επαφές στις ΗΠΑ. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως θα τις εκφράσει όταν επιστρέψει…

Πολάκης: Ο “αψύς Σφακιανός” στην κόντρα παραγωγής

Στον ΣΥΡΙΖΑ, το sequel έχει τίτλο: “Ο Άρχοντας των Χαμένων Γεφυρών”. Ο Πολάκης με τη στοργή που τον διακρίνει, απευθύνει το τρυφερό “έρμε και σκοτεινέ” στον Τσακαλώτο. Πιο πολύ ως ιταλική τραγωδία το λες: “Tradimento alla greca”.

Ο Φάμελλος προσπαθεί να φτιάξει γέφυρες με τη Νέα Αριστερά, αλλά κάποιοι τις ανατινάζουν πριν καν μπει το πρώτο τούβλο. Αν η Κουμουνδούρου είχε σκηνοθέτη, θα ήταν ο Ταραντίνο.
Πόσο να αντέξεις; Όπως έλεγε κι ο Κλεμανσό: «Ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να τον αφήσουμε στους στρατηγούς.»
Στην περίπτωσή μας, στους “στρατηγούς” του εσωκομματικού αντάρτικου.

Πιερρακάκης: Σταυροφορία χωρίς σταυροφόρους

Ο υπουργός Οικονομικών, σε ρυθμούς “Mission: Impossible”, ετοιμάζεται για το ντεμπούτο του στο Eurogroup.
Μόνο που το briefing που του έδωσαν, μοιάζει περισσότερο με οδηγίες διαφυγής παρά με roadmap ανάπτυξης. Σαν να τον έστειλαν σε γήπεδο και να του ξέχασαν να του πουν σε ποια εστία παίζουμε.

Όπως έγραφε ο Σουν Τζου: «Η στρατηγική χωρίς τακτική είναι ο πιο αργός δρόμος για τη νίκη. Η τακτική χωρίς στρατηγική είναι απλώς ο θόρυβος πριν την ήττα.»

• Νέα Δημοκρατία
• Νίκος Ανδρουλάκης
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• ΣΥΡIZA