Το casting του νέου υπουργικού συμβουλίου – Όλοι κρίνονται, λίγοι επιβιώνουν – Ο αδιόρθωτος Κοτζιάς και οι…υψηλού επιπέδου αναλύσεις του –«Νίκη»… τύφλα να ΄χουν οι Ταλιμπάν!

“Η πολιτική είναι η τέχνη του να ψάχνεις προβλήματα, να τα βρίσκεις παντού, να τα διαγνώσεις λάθος και μετά να εφαρμόζεις τις λάθος λύσεις.” – Γκράουτσο Μαρξ

Ο ανασχηματισμός έρχεται και, όπως κάθε πολιτική αναδόμηση, συνοδεύεται από το κλασικό μενού αγωνίας, παρασκηνίου και υπόγειων μαχαιρωμάτων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει στα χέρια του το προνόμιο της επιλογής, αλλά και την ευθύνη της διαχείρισης των προσδοκιών μιας κοινωνίας που, μετά την τραγωδία των Τεμπών, δεν αρκείται σε διορθωτικές κινήσεις και rotation υπουργών. Το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος μένει και ποιος φεύγει, αλλά αν η κυβέρνηση έχει αντιληφθεί ότι το ρολόι χτυπάει αντίστροφα.

Ανασχηματισμός ή damage control;

Η αλλαγή κυβερνητικού σχήματος είναι πάντα μια πολιτική δήλωση. Στέλνει μηνύματα, αναδεικνύει προτεραιότητες και, στην καλύτερη περίπτωση, διορθώνει κακώς κείμενα. Στη χειρότερη, είναι ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα, τύπου «βάζουμε καινούργια κάδρα στον τοίχο και προσποιούμαστε ότι το σπίτι δεν γκρεμίζεται».

Οι πολίτες, όμως, δεν περιμένουν ανακύκλωση προσώπων, αλλά πραγματική ανανέωση. Αν ο ανασχηματισμός είναι ένα πολιτικό House of Cards, το ερώτημα είναι ποιος θα πάρει ποιον ρόλο – και ποιος θα μείνει εκτός σεζόν.

Το casting του νέου υπουργικού συμβουλίου

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ήδη προειδοποιήσει πως όσοι αρνηθούν χαρτοφυλάκιο, καλύτερα να βρουν νέο επαγγελματικό προσανατολισμό. Το μήνυμα είναι σαφές: «Παίρνεις ό,τι σου δίνω ή πας σπίτι σου». Η πολιτική, όμως, δεν είναι υποχρεωτικό μάθημα – είναι επιλογή. Και αν κάποιοι βλέπουν το χαρτοφυλάκιο που τους προτείνεται ως πολιτική παγίδα, το να το αρνηθούν δεν σημαίνει απαραίτητα δειλία, αλλά ίσως απλώς καλή διαίσθηση.

Στην πραγματικότητα, οι επιλογές του ανασχηματισμού δεν θα κρίνουν μόνο τον Πρωθυπουργό, αλλά και αυτούς που θα δεχθούν ή θα αρνηθούν να παίξουν ρόλους σε ένα σενάριο που μπορεί να εξελιχθεί σε Titanic – και όχι από τα πρώτα λεπτά, αλλά από τη σκηνή που το παγόβουνο φαίνεται ήδη στον ορίζοντα.

Η διαφορά μεταξύ πολιτικής και survivor

Όλοι κρίνονται. Η κοινωνία δεν αρκείται πλέον σε υπουργούς που απλά «δουλεύουν καλά επικοινωνιακά». Η εποχή της πολιτικής ως reality show τύπου Survivor, όπου οι πιο ανθεκτικοί στην επικοινωνιακή καταιγίδα παραμένουν στο παιχνίδι, φτάνει στο τέλος της. Ο επόμενος ανασχηματισμός θα δείξει αν η κυβέρνηση έχει καταλάβει ότι το παιχνίδι αλλάζει. Αν όχι, η κρίση δεν θα έρθει από την αντιπολίτευση – θα έρθει από τους ίδιους τους πολίτες.

Όπως έλεγε και ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ: «Όταν φτάσεις στο τέλος του σχοινιού, κάνε έναν κόμπο και κράτα γερά». Η κυβέρνηση βρίσκεται σε αυτό ακριβώς το σημείο. Το ζήτημα είναι αν έχει καταλάβει ότι δεν υπάρχουν άλλα μέτρα σχοινιού.

Ανασχηματισμός – Ποιος μένει, ποιος φεύγει, ποιος λέει όχι και ποιος πάει σπίτι του

“Όταν τα γεγονότα αλλάζουν, αλλάζω γνώμη. Εσείς τι κάνετε;” – Τζον Μέιναρντ Κέινς

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ετοιμάζεται να τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια όσων δεν είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν τις αποφάσεις του, με έναν ανασχηματισμό που μοιάζει περισσότερο με κάστινγκ σε σειρά του HBO παρά με πολιτική αναδιάταξη. Οι μέρες των «διορθωτικών κινήσεων» τελείωσαν – τώρα ή αναλαμβάνεις ό,τι σου δοθεί ή επιστρέφεις στη βάση. Το μήνυμα είναι σαφές: «Δεν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις. Υπάρχουν μόνο πρώτες αποφάσεις».

Ο γρίφος του Υποδομών και η απροθυμία των υπουργών

Το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών είναι το πολιτικό hot potato του ανασχηματισμού. Κανείς δεν φαίνεται ιδιαίτερα ενθουσιασμένος να το αναλάβει, και ποιος να τους κατηγορήσει; Το χαρτοφυλάκιο αυτό έρχεται πακέτο με τη βαριά σκιά των Τεμπών, τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις για σύγχρονα τρένα και μια κοινή γνώμη που δεν συγχωρεί. Όταν ένας υπουργός δεν θέλει να πάρει ένα χαρτοφυλάκιο, δεν είναι θέμα αδυναμίας – είναι θέμα επιβίωσης.

Εν ενεργεία υπουργοί δηλώνουν επιφυλάξεις, κάποιοι διαρρέουν την προτίμησή τους να μείνουν εκτός κυβέρνησης παρά να αναλάβουν θέσεις που μπορεί να τους καταστρέψουν πολιτικά, και το Μαξίμου απαντά με το ύφος «Αρνήθηκες; Κάνε δεξιά στην έξοδο». Το μήνυμα έχει ήδη σταλεί: όποιος δεν μπαίνει στο σχήμα με όρους πλήρους συμμόρφωσης, αποχωρεί.

Ο ανασχηματισμός ως παιχνίδι εξουσίας

Ο ανασχηματισμός δεν αφορά μόνο την αποτελεσματικότητα. Είναι και ένα τεστ ισορροπιών: ποιοι υπουργοί μετακινούνται, ποιοι «υποβαθμίζονται» και ποιοι διαγράφονται από τον χάρτη. Οι μετακινήσεις ή οι απομακρύνσεις δεν είναι ποτέ τυχαίες – κάθε χαρτοφυλάκιο που αλλάζει χέρια σηματοδοτεί και μια πολιτική προτίμηση του Μαξίμου.

Ο Κωστής Χατζηδάκης φαίνεται πως μετακινείται στο Μέγαρο Μαξίμου, πιθανώς ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, μια θέση που επαναφέρει το status quo του 2019. Ο Γιώργος Γεραπετρίτης, που ακούγεται για το Υποδομών, φαίνεται να μην καίγεται ιδιαίτερα για το χαρτοφυλάκιο, ενώ το όνομα του Κυριάκου Πιερρακάκη πέφτει στο τραπέζι ως ένας πιθανός «τεχνοκρατικός» διαχειριστής. Στο υπουργείο Οικονομικών, το όνομα της Νίκης Κεραμέως ακούγεται έντονα – κίνηση που αν επιβεβαιωθεί θα αλλάξει σημαντικά τη δυναμική στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης.

Τα υπουργεία Πολιτικής Προστασίας, Ναυτιλίας, Μετανάστευσης, Ενέργειας και Περιβάλλοντος είναι επίσης στη ζώνη ανακατατάξεων, με τους Σταύρο Παπασταύρου, Θάνο Πλεύρη και Κώστα Σκρέκα να θεωρούνται πιθανοί επιστρέφοντες.

Τα “όχι” που κοστίζουν – και η αμείλικτη αριθμητική της εξουσίας

Ο Μητσοτάκης έχει ξεκαθαρίσει πως όποιος δεν αποδεχθεί θέση στο νέο κυβερνητικό σχήμα, καλύτερα να ετοιμάζει τις βαλίτσες του για πολιτική απόσυρση. Δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες και η λογική του ανασχηματισμού δεν είναι διαπραγματεύσιμη. «Παίρνεις ό,τι σου δίνω, αλλιώς το παίρνει άλλος».

Κι εδώ επιστρέφουμε στον κλασικό ρεαλισμό της πολιτικής: Όπως έλεγε και ο Μακιαβέλι, «Οι άνθρωποι διστάζουν να αλλάξουν αφεντικό, εκτός αν είναι βέβαιοι ότι ο νέος θα είναι καλύτερος». Στην προκειμένη περίπτωση, οι υπουργοί ξέρουν πως η «άλλη επιλογή» είναι η επιστροφή στην ανυπαρξία. Και αυτός είναι ο λόγος που, παρά τις επιφυλάξεις, οι περισσότεροι θα αποδεχθούν τις αλλαγές.

Ο ανασχηματισμός αυτός θα κριθεί όχι μόνο από το ποιοι θα μπουν, αλλά κυρίως από το ποιοι θα βγουν. Οι δυσαρεστημένοι δεν εξαφανίζονται – απλώς περιμένουν την επόμενη ευκαιρία. Και όπως ξέρουμε από την ιστορία, «οι πιο επικίνδυνοι εχθροί είναι αυτοί που κάποτε ήταν φίλοι».

Τύφλα να ΄χουν οι Ταλιμπάν!

Αν ο Χριστιανισμός και ειδικά στην Ορθόδοξη εκδοχή του είναι η θρησκεία της ανοχής, αυτός ο αφιονισμένος βουλευτής Νίκος Παπαδόπουλος της «Νίκης» που μπούκαρε στην Πινακοθήκη και τα ΄κανε λίμπα, δεν έχει καμιά σχέση με το χριστιανικό δόγμα.

Ενας άνθρωπος με παρωπίδες είναι. Δεν είναι απλώς βάνδαλος. Ενας τζιχαντιστής. Ενας Ταλιμπάν είναι. Αν ζούσε την εποχή της Υπατίας στην Αλεξάνδρεια, πιθανώς θα βρισκόταν ανάμεσα στον όχλο που κατακρεούργησε την εκπληκτική εκείνη φιλόσοφο και μαθηματικό, η οποία προσπαθούσε να συγκεράσει τον Ελληνικό Κόσμο με τη νέα θρησκεία, τον Χριστιανισμό.

Ηταν ήπια και μελίρρυτη. Δεν προκαλούσε και δεν έδινε αφορμές. Όμως η τυφλότητα των Αλεξανδρινών Επισκόπων την είχε προγράψει. Κι έτσι ένας αφηνιασμένος όχλος την έκανε κομμάτια με αιχμηρά θραύσματα από σπασμένα αγγεία.

Ηταν ένα μελανό στίγμα για τους εκπροσώπους της θρησκείας που κηρύττει την αγάπη, την ανοχή και τη συγχώρεση.

Θα μου πείτε τώρα και τι περίμενες από έναν άνθρωπο που μιλούσε σοβαρά μέσα στη Βουλή για…καλλικάντζαρους; Ελα ντε. Πάντως ο ίδιος θα είναι περήφανος για το…θεάρεστο έργο του. Ασε που μπορεί να αποθεωθεί στην κάλπη από διάφορους μανιασμένους θρησκόληπτους…

Αλλαγή σκυτάλης ή αλλαγή ρότας;

“Η εξουσία δεν αλλάζει τους ανθρώπους, απλώς αποκαλύπτει τι πραγματικά είναι.” – Μισέλ Ομπάμα

Την Πέμπτη, το Προεδρικό Μέγαρο θα γίνει το σκηνικό μιας πολιτικής τελετής παράδοσης-παραλαβής, όπου η Κατερίνα Σακελλαροπούλου θα δώσει τη σκυτάλη στον Κώστα Τασούλα. Όμως, η πραγματική ερώτηση δεν είναι ποιος κάθεται στην καρέκλα, αλλά ποιος πραγματικά κινεί τα νήματα. Διότι, όπως πολύ κομψά υπενθύμισε η απερχόμενη Πρόεδρος της Δημοκρατίας, «η Προεδρία δεν είναι θεσμικό αντίβαρο της κυβέρνησης». Σε απλά ελληνικά: «μην περιμένετε εκπλήξεις».

Ένα τραγούδι για όσους δεν έφτασαν στον προορισμό τους

Την ίδια μέρα, λίγα μέτρα πιο πέρα από το προεδρικό πρωτόκολλο, μια διαφορετική σκυτάλη θα αλλάξει χέρια – αυτή των φοιτητών, που συνεχίζουν να διαδηλώνουν για τα Τέμπη. Στις 7 μ.μ., στο Σύνταγμα, θα ακουστεί το «Ένα τραγούδι για τα παιδιά που χάθηκαν στα τρένα». Η αντίθεση δεν θα μπορούσε να είναι πιο εκκωφαντική: στην μία πλευρά της πόλης, το κράτος θα έχει τη θεσμική του συνέχεια. Στην άλλη, η κοινωνία θα υπενθυμίζει ότι το τέλος μιας θητείας δεν σημαίνει το τέλος της οργής.

Ο Τασούλας, η Ιστορία και η Ιστορία που επαναλαμβάνεται

Ο Κώστας Τασούλας δεν είναι ξένος στα ανώτατα αξιώματα. Πέρασε από την προεδρία της Βουλής, όπου άκουσε τα πάντα – από εμπνευσμένες ομιλίες μέχρι φωνασκίες και πολιτικά stand-up comedy. Τώρα, όμως, η καρέκλα του Προεδρικού Μεγάρου είναι πιο ήσυχη. Δεν χρειάζεται να διαχειρίζεται αντιπαραθέσεις, αλλά να εκπέμπει θεσμική σταθερότητα – ή τουλάχιστον την εικόνα της.

Και εδώ είναι που το σενάριο θυμίζει κάτι από Forrest Gump: «Η ζωή είναι σαν ένα κουτί σοκολατάκια. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου τύχει». Όμως, στην περίπτωση του Κώστα Τασούλα, μάλλον ξέρουμε: μια Προεδρία που δύσκολα θα ξεφύγει από τον συνταγματικό της ρόλο.

Θεσμική κανονικότητα ή πολιτική αδράνεια;

Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου αποχωρεί με μια φράση που συνοψίζει τη θητεία της: «Η Προεδρία δεν είναι θεσμικό αντίβαρο της κυβέρνησης». Αν το ακούσει κανείς χωρίς προϊστορία, μπορεί να νομίσει ότι η χώρα κυβερνάται από έναν αψεγάδιαστο κοινοβουλευτισμό, όπου όλα λειτουργούν στην εντέλεια και δεν χρειάζεται κανένας έλεγχος ή παρέμβαση από τον ανώτατο θεσμικό άρχοντα.

Αν, όμως, ρίξει κανείς μια ματιά στη συγκυρία – από τις υποκλοπές μέχρι τα Τέμπη – καταλαβαίνει ότι αυτό που βαφτίζεται «θεσμική σταθερότητα» μπορεί κάλλιστα να είναι «πολιτική αδράνεια». Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το πραγματικό ερώτημα: μήπως ο ρόλος της Προεδρίας δεν είναι απλώς να παρακολουθεί σιωπηλά, αλλά να υπενθυμίζει ότι η Δημοκρατία δεν λειτουργεί με αυτόματο πιλότο;

Γιατί, όπως έλεγε και ο Τζον Κένεντι: «Όταν οι ισχυροί παραμένουν σιωπηλοί, οι αδύναμοι χάνουν τη φωνή τους». Και στην Ελλάδα του 2024, οι πολίτες έχουν μιλήσει αρκετά. Το ζήτημα είναι ποιος τους ακούει.

Ο αδιόρθωτος Κοτζιάς και οι…υψηλού επιπέδου αναλύσεις του

Τι είπε πάλι ο άνθρωπος που προσπαθεί πάση θυσία να μείνει στην επικαιρότητα! Είπε ότι θα ψήφιζε την Μαρία Καρυστιανού για πρωθυπουργό της χώρας… Δείτε πως ακριβώς διατύπωσε την πρότασή του μιλώντας στo Attica:

«Εγώ τη Μαρία των Τεμπών την ψήφιζα για πρωθυπουργό της χώρας. Δεν θέλει, αλλά την ψήφιζα. Δεν θεωρώ τους αρχηγούς των κομμάτων καλύτερη από εκείνη. Έδωσε μια μάχη, συγκίνησε 1.300.000 κόσμο, 2,5 φορές τις ψήφους του ΣΥΡΙΖΑ και 3 φορές τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ, πήγε στην Ευρώπη, μίλησε. Δεν είναι σπουδαία αυτή η κυρία;»

Ευτυχώς η κυρία Καρυστιανού κλείνει τ΄αυτιά της στις σειρήνες και παρά την εύλογη δημοσιότητα λόγω του σημαντικού της έργου δεν συμμερίζεται τις…υψηλού επιπέδου αναλύσεις τύπου Κοτζιά. Και γι αυτό αρνείται να μπεί στον στίβο της πολιτικής.

Βέβαια, και πρίν από τον καημένο τον πρώην υπουργό που γυροφέρνει σε πολιτικές αυλές για να επιβιώσει πολιτικά(κοντά στον Γιώργο Παπανδρέου, μετά στον ΣΥΡΙΖΑ, μετά προσπάθησε με Κασσελάκη, μετά πάλι φλερτ με τον ΣΥΡΙΖΑ), υπήρξαν και κάτι…ευφυείς πέννες που είδαν την Μαρία Καρυστιανού ως την «μόνη δημοκρατική αντιπολίτευση»!

Τελικά, αυτή γυναίκα δεν είναι απλώς δυναμική, αλλά αποδεικνύεται και ανθεκτική. Τόσο απέναντι στις ύβρεις και τις κακοήθειες ορισμένων ηλιθίων, όσο και στις κολακείες της λαϊκίστικης ευκολίας.

• Hard Talks
• ανασχηματισμός