Δημοσίευση: ’
Οι –επικίνδυνοι και πολιτικά ύποπτοι– πυροβολισμοί στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ δεν κατάφεραν να δώσουν ενδιαφέρον στο χθεσινό debate για την ανάδειξη του νέου αρχηγού του καινούργιου φορέα. Ούτε να ξεκαθαρίσουν πολλά πράγματα. Πρώτα πρώτα, ο νέος φορέας θα ανήκει στην κεντροαριστερά; Στη σοσιαλδημοκρατία; Στο προοδευτικό κέντρο; Θα σας γελάσουμε: ούτε οι ίδιοι οι εννιά υποψήφιοι που συμμετείχαν δεν γνωρίζουν τι ακριβώς θέλουν και ποια είναι η απάντηση στο ερώτημα.
Η καταδίκη της επίθεσης είναι, βέβαια αυτονόητη – και έγινε από όλους. Ήταν, όμως, και το μόνο σημείο που συμφώνησαν! Πέρα από τα δεδομένα (καταδίκη) και τετριμμένα (αίτημα για παραίτηση Τόσκα), ο Γ. Καμίνης θυμήθηκε τον… Άλντο Μόρο! Μια εκτέλεση (9 Μαΐου 1978) στα μολυβένια χρόνια της Ιταλίας, από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, που συνεχίζει να αποτελεί το μεγάλο μυστήριο και τραύμα της σύγχρονης ιταλικής ιστορίας.
Τότε ο χριστιανοδημοκράτης πολιτικός, μαζί με τον κομμουνιστή ηγέτη, Ενρίκο Μπερλιγκουέρ, προετοίμαζαν τον περίφημο “ιστορικό συμβιβασμό”, την κυβερνητική συνεργασία δηλαδή, Χριστιανοδημοκρατών και Κομμουνιστών! Οι αντιδράσεις ήταν σφοδρές: οι Αμερικανοί δεν ήθελαν κομμουνιστές στην κυβέρνηση, η δεξιά πτέρυγα της Χριστιανοδημοκρατίας (Αντρεότι) δεν επιθυμούσε, σε καμιά περίπτωση, να μοιραστεί την εξουσία, ενώ για τις ένοπλες ομάδες της άκρας Αριστεράς η ιδέα της συγκατοίκησης ήταν “κόκκινο πανί”. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες, λοιπόν, απήγαγαν και εκτέλεσαν, μετά από πολλές μέρες ομηρίας, τον Άλντο Μόρο. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τους πυροβολισμούς στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ; Όση και ο φάντης με το ρετσινόλαδο… Όση, άλλωστε, και ο Γ. Καμίνης με την πολιτική!
Το debate, όπως αναμενόταν, δεν εξέπληξε. Δεν παρουσίασε τίποτε το ιδιαίτερο, καθώς αναλώθηκε σε διαγκωνισμούς για την κατάκτηση της κυριαρχίας σ’ έναν πολιτικό χώρο που ουσιαστικά δεν υφίσταται: προς τα αριστερά τον καλύπτει ο ΣΥΡΙΖΑ, από τα δεξιά η ΝΔ. Ο νέος φορέας δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί ούτε τον όποιο χώρο απομένει ή δημιουργείται από τη φθορά της κυβέρνησης, καθώς το μεγάλο και βασικό του πρόβλημα είναι το προγραμματικό κενό. Δεν λέει, δηλαδή, κάτι το καινούργιο, το “φρέσκο”, το διαφορετικό από τον ΣΥΡΙΖΑ ή τη ΝΔ. Δεν εκπέμπει παρά μόνο ένα θολό ιδεολογικό στίγμα, και είναι φανερό ότι δεν απασχολεί την κοινωνία ή, τουλάχιστον, δεν την απασχολεί στον βαθμό που περίμεναν οι υποψήφιοι και τα στελέχη του “χώρου”. Και, βέβαια, αυτό που είδαμε στο debate ήταν κάποιοι που παραμένουν ακόμα στο ΠΑΣΟΚ να συζητούν με κάποιους που έχουν αποστασιοποιηθεί με ποικίλους τρόπους και θέλουν να τα ξαναβρούν, για να (ξανα)δημιουργήσουν το όλον ΠΑΣΟΚ! Για να μην αναφερθούμε, βέβαια, στον πρότερο, βεβαρυμμένο, κυβερνητικό τους βίο, για τον οποίο δεν τους αθωώνει ούτε…. ο νόμος Παρασκευόπουλου!
Το βασικό πρόβλημα, που πηγάζει πρωτίστως από την ανυπαρξία πολιτικών θέσεων, είναι ότι απαντούσαν χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν τους τις ερωτήσεις! Πώς θα αντιμετωπίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, όταν επί τρεις και πλέον ώρες, ενώ είχαν όλο τον χρόνο δικό τους και χωρίς αντίλογο (λόγω της δομής του debate), είπαν τόσο λίγα επί της ουσίας; Με ποιες θέσεις; Έτσι, ακόμα και οι εύστοχες ερωτήσεις και ορισμένες καλές απαντήσεις χάνονταν μέσα στη γενικευμένη ανυποληψία.
Σε τρεις ολόκληρες ώρες, πολύ λίγη πολιτική ουσία. Κρίμα… Το ερώτημα, λοιπόν, ποιος κέρδισε έχει εύκολη απάντηση: Κανένας, γιατί κανένας δεν έκανε τη διαφορά. Ή, αν θέλουμε να απαντήσουμε σε βαθύτερο επίπεδο, νικητές αναδείχθηκαν ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης. Η στάση των υποψηφίων και πάλι προσδιορίστηκε από το τι λένε οι Τσίπρας και Μητσοτάκης –το προγραμματικό κενό που αναφέραμε παραπάνω. Οι πολίτες δεν έμαθαν κάτι περισσότερο απ’ όσα ήξεραν. Ασάφειες, θολά σημεία, και πολύ “εγώ”.
Βαρεθήκαμε να ακούμε τον Γ. Μανιάτη να λέει πόσο καλός υπουργός ήταν και τα έκανε όλα υπέροχα, τον Γ. Καμίνη να μιλά για τις λύσεις που έδωσε στα χρέη του δήμου Αθηναίων, χωρίς, όμως, να καταλάβουμε ποιος τα πλήρωσε, αν τα πλήρωσε ή τα χάρισε! Ο Γ. Ραγκούσης μας ενημέρωσε ότι η Ελλάδα παράγει εξαιρετικούς σπόρους για ντομάτες, ο δε κ. Τζιώτης, ως πρώην επικοινωνιολόγος του Α. Τσίπρα, προσπάθησε να βάλει πάλι στο τραπέζι την συνταγματική αλλαγή –ο καθείς εφ ω ετάχθη! Γεννηματά, Θεοδωράκης και Ανδρουλάκης έπαιξαν κατενάτσιο, δεν βγήκαν στην επίθεση προκειμένου να κερδίσουν εντυπώσεις.
Πιο σίγουροι από τους υπόλοιπους, εκτίμησαν ότι αν λειτουργούσαν διαφορετικά μπορεί και να διακινδύνευαν τα κεκτημένα τους. Αλλά αυτό τους περιόρισε σε έναν ρόλο παθητικό που σίγουρα δεν εμπνέει.
Newpost
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr