Το «φαινόμενο Καρυστιανού» δεν είναι ακόμη κόμμα, είναι όμως ήδη πολιτικό γεγονός

Η Μαρία Καρυστιανού εκφράζει μια βαθιά κοινωνική δυσπιστία προς το πολιτικό σύστημα, μετατρέποντας το αίτημα δικαιοσύνης για τα Τέμπη σε εν δυνάμει πολιτικό κεφάλαιο. Η δύναμή της δεν προκύπτει από πρόγραμμα ή ιδεολογία, αλλά από ηθική και συναισθηματική φόρτιση. Εκεί βρίσκεται και το όριο: χωρίς σαφές πολιτικό στίγμα, η μετάβαση από το κίνημα στην πολιτική κινδυνεύει είτε να απορροφηθεί είτε να απογοητεύσει. Οι προοπτικές θα κριθούν από το αν το εγχείρημα παραμείνει καταγγελτικό ή αν τολμήσει συγκρούσεις με συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις. Εκεί θα φανεί αν πρόκειται για συγκυριακό φαινόμενο ή για παίκτη με διάρκεια.

Το «φαινόμενο Καρυστιανού» δεν είναι απλώς μια ακόμη πολιτική πρωτοβουλία υπό διαμόρφωση. Είναι αντανάκλαση μιας βαθιάς ρωγμής ανάμεσα στην κοινωνία και το πολιτικό σύστημα, που άνοιξε με τα Τέμπη και δεν έχει κλείσει. Η Μαρία Καρυστιανού δεν αντλεί ισχύ από κομματικούς μηχανισμούς, ιδεολογικές αναφορές ή κυβερνητικό παρελθόν. Αντλεί από την ηθική νομιμοποίηση της απώλειας και από ένα συλλογικό αίσθημα αδικίας που παραμένει ενεργό. Αυτό την καθιστά πολιτικά «άβολη» για όλους.

Ταυτόχρονα, όμως, εδώ ακριβώς εντοπίζεται και το κρίσιμο όριο του εγχειρήματος. Η μετάβαση από το κίνημα διαμαρτυρίας στην πολιτική εκπροσώπηση δεν είναι ουδέτερη διαδικασία. Χωρίς σαφές ιδεολογικό στίγμα, χωρίς καθαρές απαντήσεις σε κρίσιμα ζητήματα εξουσίας, οικονομίας και διεθνών επιλογών, το ηθικό πλεονέκτημα μπορεί γρήγορα να εξαντληθεί. Η πολιτική δεν αντέχει για πολύ το «όχι σε όλα» και το «πρώτα κάθαρση, μετά όλα τα άλλα».

Οι προοπτικές του φαινομένου Καρυστιανού θα κριθούν από το αν θα παραμείνει ένα καταγγελτικό, αντισυστημικό σύμβολο ή αν θα επιχειρήσει να μετατραπεί σε συνεκτικό πολιτικό υποκείμενο με κόστος, συγκρούσεις και συγκεκριμένες επιλογές. Εκεί θα φανεί αν μιλάμε για μια στιγμιαία έκρηξη κοινωνικής αγανάκτησης ή για έναν νέο, ανθεκτικό παίκτη στο πολιτικό σύστημα.

• Μαρία Καρυστιανού