Το κίνημα της πετσέτας και τα λιγούρια της παραλίας

Πριν από χίλια χρόνια, στη Νέα Υόρκη.
Περπατάει στο δρόμο ο θείος μου ο Νικ, βλέπει τον Ωνάση να βγαίνει απ’ το Ολύμπικ Τάουερς, σταματάει ο Αρίστος έναν μαυρούκο, κάτι τον ρωτάει και παίρνει το δρόμο του.
Τον πιάνει τον μαυρούκο, ο θείος και του λέει:
«Ξέρεις ποιος ήταν αυτός;»
«Ποιος ήταν;», απορεί ο άλλος.
«Ο Ωνάσης», του απαντάει ο θείος.
Και πετάει ο μαυρούκος τη μνημειώδη ατάκα:
«Hey man, i’m talkin’ to money”!

«Μιλάω με τα φράγκα» σε ελεύθερη μετάφραση και κάπως έτσι αισθάνθηκαν πέρυσι οι ρεντρουμάκηδες, οι μπιτσομπαράκηδες, οι ομπρελοξαπλωστράκηδες και λοιποί επαγγελματίες (;) του θέρους, όταν είδαν τα μιλιούνια των τουριστών να (ξανά)ρχονται μετά από δύο χρόνια πανδημικής απουσίας. Ως και το ρεκόρ του 2019 κοντέψαμε να σπάσουμε, χιλιόμετρα ολόκληρα απλωνότανε το χαμόγελο του Κικίλια, που φυσικά επιχείρησε να πιστωθεί σόλο κάσα σόλο καπίκια το σουξέ. Οι ξένοι, βέβαια, που κάτι περισσότερο κατέχουν από τέτοιου είδους φαινόμενα, έκαναν λόγο για «εκδικητικό τουρισμό», όπου δηλαδή μετά από δύο σαιζόν σχεδόν μηδενικής μετακίνησης λόγω covid, πήραν εκδίκηση οι εργαζόμενοι ανά τα Ευρώπας και τας Αμερικάς, ανοίγοντας την πορτοφόλα και σκορπώντας λεφτά σε όλους τους τουριστικούς προορισμούς του κόσμου. Ως και στη Δανία είδαν προκοπή εν μέσω καλοκαιριού, που για να πας στη Δανία Ιούλιο ή Αύγουστο, ας πούμε, πρέπει να είσαι μεγάλος στόκος. Σας το λέω εγώ, που πήγα…

Τέλος πάντων, τα κονομήσανε πέρυσι οι ρεντρουμάκηδες, οι μπιτσομπαράκηδες κλπ. κλπ., γλυκαθήκανε πιο πολύ κι από τη γριά με τα σύκα, ανέβηκε το ηθικό τους πιο πολύ κι απ’ του Σπαλιάρα, τιγκάρανε οι καταθέσεις τους πιο πολύ κι απ’ του συγχωρεμένου (;) του Ψωμιάδη και το πήρανε απόφαση για το 2023:
Αν αξίζει να το κάνεις, αξίζει και να το παρακάνεις!

Ο Όσκαρ Ουάϊλντ το είπε αυτό, ο Μικ Τζάγγερ, η Μαίη Γουέστ, κάποιος ή κάποια το είπε τέλος πάντων, όπως και να έχει το πράγμα σημασία έχει ότι εφαρμόσθηκε. Και τιγκάρισε και η παραμικρή παραλία με ξαπλωστρες και ντεσιμπέλ, ο ένας επάνω στον άλλον, μη σου πω ο ένας μέσα στον άλλο, και βουρ στη θάλασσα την ίδια πολλές φορές, ούτε εκατοστό ελεύθερο, ούτε χιλιοστό ενίοτε, και τσαμπουκάς κάργα, ό,τι θέλουμε θα κάνουμε, ό,τι γουστάρουμε, εμείς είμαστε η βαριά βιομηχανία της χώρας, εμείς φέρνουμε τα λεφτά, ποιος θα μας κουνηθεί και ποιος θα μας πάει κόντρα. Κι άμα θέλετε να εφαρμοσθεί ο νόμος, να πάτε στο Νίγηρα. Εδώ είναι Ελλάδα!

Ο οποίος νόμος, εδώ που τα λέμε, δεν είναι και για πέταμα, εντάξει τις λάτσεψαν κάπως οι γαλάζιοι τις διατάξεις των μπορντοροδοκόκκινων, αλλά δεν έχει και πολύ σημασία αν η κάλυψη της παραλίας από ομπρέλες και ξαπλώστρες πήγε στο 50 % από 40 %, δεν θα τα χαλάσουμε τώρα για ένα 10 % της κακιάς συμφοράς. Το πρόβλημα δεν είναι ένα τιποτένιο ποσοστάκι, το πρόβλημα είναι ότι ο νόμος δεν εφαρμόζεται και ο έλεγχος δεν γίνεται. Και μη ρωτάτε γιατί, διότι θα θεωρήσω προσβλητική την ερώτηση. Στο μπανανιστάν, τα όργανα της τάξεως είναι για να βαράνε φοιτητάκια, δεν είναι για να τα βάζουν με τα οργανωμένα συμφέροντα της παραλίας…

Οπότε, δεν ήταν και τόσο παράλογο ότι μας προέκυψε το κίνημα της πετσέτας. Λογικό ολωσδιόλου, μιας και ακόμη και το μουλάρι άμα το παραφορτώσεις ζακατάει, που λέμε και στο χωριό μου.

Άντε να πιάσει ο άλλος το καλύτερο κομμάτι της παραλίας, άντε να φράξει και να απαγορεύσει, άντε να τσαμπουκαλευτεί και να σηκώσει χέρι. Άμα αφήνανε οι επαγγελματίες (;) του θέρους πέντε ψιχουλάκια για όσους ή όσες δεν γουστάρουν ομπρελοξαπλώστρα και μπιτσόμπαρο, δεν θα είχε ξεσηκωθεί ο κόσμος. Θα γκρινιάζανε, θα κατεβάζανε καντήλια, θα μουντζώνανε αλλά δεν θα κατεβαίνανε σε πορείες. Ενώ τώρα πάρτα στην Πάρο, πάρτα στη Νάξο, πάρτα και στη Χαλκιδική. Κι όχι τίποτε άλλο ρε φίλε, αλλά αναγκάζονται και οι ένστολοι να πάνε κόντρα στα κολλητάρια τους και να χαλάνε τις καρδιές τους. Κρίμα και πάλι κρίμα, θα περίμενε κανείς ολίγη παραπάνω ενσυναίσθηση από τους διαδηλωτές και τις διαδηλώτριες…

Υ.Γ.: Όσο για τους αρθρογράφους (;), που διατρανώνουν ότι οι σούπερ πλούσιοι απαιτούν ομπρελοξαπλώστρα μακριά από οικογένειες με παιδάκια, προφανώς αγνοούν ότι οι σούπερ πλούσιοι έχουν δικές τους πριβέ παραλίες κάτω απ’ τις βιλάρες τους, τα χλιδάτα ξενοδοχεία τους, τα κλαμπ τους. Αλλά αυτά παθαίνεις άμα λιγουριάζεις και τρέχει το σαλάκι στο μάγουλο!

• Κίνημα της Πετσέτας