Το μεταναστευτικό πρέπει να γίνει άμεση προτεραιότητα της επόμενης κυβέρνησης

Το μεταναστευτικό είναι ένα εξαιρετικά σύνθετο πρόβλημα. Ταλανίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση εδώ και πολλά χρόνια.

Η Ελλάδα υποφέρει στην κυριολεξία από τους αμέτρητους πρόσφυγες που είτε πέρασαν από τη χώρα μας με προορισμό χώρες της Δυτικής Ευρώπης είτε έμειναν εδώ ζώντας υπό απάνθρωπες συνθήκες και αναστατώνοντας πολλές από τις τοπικές κοινωνίες.
Γεγονός είναι πως η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην Ευρώπη και κυρίως στις χώρες υποδοχής, όπως είναι η Ελλάδα, προκαλεί ανησυχίες στις κυβερνήσεις και τις κοινωνίες της Ευρώπης. Επομένως το μεταναστευτικό δεν μπορεί παρά να είναι ένα από τα βασικά προβλήματα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση η οποία θα προκύψει την Κυριακή.

Στα πλαίσια αυτά ο ουσιαστικός περιορισμός των μεταναστευτικών ροών θα είναι, έτσι ή αλλιώς, η πρώτη προτεραιότητα. Αυτό το συνειδητοποιούν και στον ΣΥΡΙΖΑ, άσχετα αν δεν το ομολογούν δημοσίως επειδή δεν μπορούν να απαλλαγούν από τις ιδεοληψίες τους. Σίγουρα όμως καταλαβαίνουν ότι δεν πάει άλλο. Δεύτερη προτεραιότητα, πρέπει να είναι ο δραστικός περιορισμός των επιπτώσεων του μεταναστευτικού στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Τρίτη προτεραιότητα, η όσο το δυνατόν ταχύτερη εξέταση των εκατοντάδων χιλιάδων αιτήσεων ασύλου που εκκρεμούσαν από την προηγούμενη κυβέρνηση. Και, τέταρτη προτεραιότητα, η αντιμετώπιση των ανθρωπιστικών πτυχών του προσφυγικού.

Ειδικά με αυτό το τελευταίο δεν επιτρέπεται να μένουμε άλλο αδιάφοροι. Πολύ περισσότερο όταν υπήρξαν – για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους – ανατριχιαστικές καταστάσεις με τα ασυνόδευτα ανήλικα, ειδικά, στη Μόρια της Λέσβου από το 2015 ως το 2019…

Βέβαια οι μεταναστευτικές ροές προς τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου έχουν μειωθεί τα τελευταία χρόνια πάνω από 90%. Σήμερα στα νησιά μας οι μετανάστες είναι λιγότεροι από 4.000 και οι δομές που τώρα λειτουργούν δεν έχουν καμία σχέση με τα κολαστήρια της Λέσβου.

Καλύτερη είναι επίσης και η κατάσταση με τα ασυνόδευτα ανήλικα. Ζουν σε οργανωμένες δομές, εξειδικευμένες για να παρέχουν υπηρεσίες και προστασία σε παιδιά τα οποία βρίσκονται σε ευαίσθητη ηλικία.

Κανείς δεν ισχυρίζεται βέβαια ότι οι μετανάστες ζουν σε παράδεισο. Όμως μπορούμε καλοπροαίρετα και χωρίς κομματικές παρωπίδες να αναγνωρίσουμε ότι έγινε πολλή προσπάθεια μετά το 2019 για να καλυτερεύσουν τα πράγματα. Και ναι, στα χρόνια αυτά έχουν χαθεί πολύ λιγότεροι άνθρωποι στα ελληνικά νερά.

Χωρίς αμφιβολία πρέπει να παταχτεί το απάνθρωπο κύκλωμα των διακινητών. Γιατί αν δεν γίνει αυτό, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε ναυάγια σαν αυτό της Πύλου. Όσο λιγότερες βάρκες υπάρχουν στο νερό, όσο λιγότεροι κατατρεγμένοι άνθρωποι επιλέγουν να ξεκινήσουν το ταξίδι, τόσο λιγότερες οι πιθανότητες να βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα τέτοιο ναυάγιο, που μπορεί να έγινε σε διεθνή ύδατα -να το τονίσουμε αυτό- αλλά σαφώς μέσα στα όρια όπου η χώρα μας έχει την αρμοδιότητα για την έρευνα και τη διάσωση.

Το ευτύχημα είναι ότι η Ευρώπη, παρά τον δυσκίνητο και γραφειοκρατικό μηχανισμό της αλλάζει, έστω αργά, την πολιτική της στο μεταναστευτικό. Αναγνωρίζει επιτέλους ότι δεν μπορεί να υπάρχει ενιαία και αποτελεσματική μεταναστευτική πολιτική, δεν μπορεί να υπάρχει νέα πολιτική ασύλου, χωρίς την φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής μας Ένωσης. Η αρχή έγινε. Ας ελπίσουμε ότι θα υπάρξει και συνέχεια. Γρήγορα πριν είναι αργά για όλους…

• εκλογές 2023