Το ΠΑΣΟΚ χαμογελά: Ανάσταση ή προεκλογικό πυροτέχνημα; – Το Μαξίμου «παίζει» Άννα και στριμώχνει Ανδρουλάκη – 30.000 ευρώ για ένα… Μ – «Εξπρές του Μεσονυχτίου» στον ΣΥΡΙΖΑ 

Κυρίες και κύριοι, καλωσορίσατε στην πιο αιχμηρή γωνιά της πολιτικής επικαιρότητας, εκεί όπου τα μεγάλα λόγια συναντούν τη σκληρή ειρωνεία και η πραγματικότητα μοιάζει περισσότερο με σενάριο φτιαγμένο για χολιγουντιανό θρίλερ παρά για πολιτική στήλη. Εδώ δεν θα βρείτε ευγενικές χειραψίες ούτε συγκαταβατικά χαμόγελα.

Στην “Hard Talks”, τα πολιτικά γεγονότα αποδομούνται με φλέγμα και φέρνουν στην επιφάνεια όλες τις κρυφές πτυχές – γιατί, όπως λέει και η γνωστή ατάκα, «ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός». Από το «ατού» της Νέας Δημοκρατίας που ακούει στο όνομα Κυριάκος Μητσοτάκης, μέχρι το διαχρονικό παιχνίδι του ΠΑΣΟΚ με τις ελπίδες των ψηφοφόρων του, όλα περνούν από το μικροσκόπιο και αναλύονται χωρίς φόβο, αλλά με πολύ πάθος.

Κυβέρνηση και Δημοσκοπήσεις: «Στην πορεία» ή στον δρόμο προς το χάος;

Ένας από τους κλασικούς της αρχαιότητας, ο Ηράκλειτος, θα έλεγε πως «τα πάντα ρει», αλλά για την κυβέρνηση, η στασιμότητα των ποσοστών στις δημοσκοπήσεις μοιάζει περισσότερο με έναν διαρκή κύκλο από επαναλαμβανόμενες μάχες παρά με κάποια ομαλή ροή. Εδώ έχουμε μια κυβέρνηση που από το Σεπτέμβριο «τρέχει» να αποκαταστήσει την εικόνα της σαν τον Οδυσσέα στην προσπάθειά του να γυρίσει στην Ιθάκη. Και ενώ περιμένουμε κάποιο θετικό σημάδι, η χθεσινή δημοσκόπηση της Opinion Poll δείχνει ότι ο δρόμος προς την αποκατάσταση είναι ακόμα μακρύς και δύσκολος.

Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης: Το Τελευταίο Αμυντικό Οχυρό

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μοιάζει με τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, κρατώντας ακόμα το φρούριο της Νέας Δημοκρατίας με ένα 30,8% στην καταλληλότητα για πρωθυπουργία, ενώ όλοι οι αντίπαλοί του καταποντίζονται στα μονοψήφια. Με αυτό το «τείχος προστασίας», ο Μητσοτάκης αναδεικνύεται σε καθοριστικό παράγοντα που εξασφαλίζει τη συνοχή του κόμματος. Όμως, πόσο ακόμα μπορεί να αντέξει μόνος του απέναντι στις δυσκολίες;

Η αγνωστη Δεξαμενή του 19%: «Μπείτε, αν τολμάτε»

Σε μια σκηνή που θα μπορούσε να θυμίσει την ταινία «Ο Νονός», η Νέα Δημοκρατία στέκεται απέναντι σε μια δεξαμενή ψηφοφόρων στα δεξιά της, το 19%, το οποίο περιλαμβάνει σκληρούς παίκτες όπως τον Βελόπουλο και τη Λατινοπούλου. Για να εξασφαλίσει την αυτοδυναμία, η Νέα Δημοκρατία πρέπει να αντλήσει τουλάχιστον 7% από αυτό το μπλοκ. Όμως, ο ελιγμός αυτός θυμίζει σκακιστική παρτίδα, όπου κάθε λάθος κίνηση μπορεί να οδηγήσει σε «ματ».

Όλα για την «Ισχύ» και την Τρίτη Θητεία

Ας παραθέσουμε τα λόγια του Αριστοτέλη: «Η πολιτική είναι η επιστήμη του εφικτού». Η τρίτη τετραετία μπορεί να φαίνεται μακρινή αλλά η κυβέρνηση διαπραγματεύεται ήδη στο παρασκήνιο. Με ιδέες όπως αλλαγές στον εκλογικό νόμο, κινήσεις σε εθνικά θέματα και πιθανόν έναν ανασχηματισμό, η κυβέρνηση επιδιώκει να πείσει απογοητευμένους ψηφοφόρους. Αλλά για κάθε ελιγμό υπάρχει μια αντίδραση, και η πολιτική ιστορία μας έχει δείξει ότι οι δοκιμασίες αυτές μπορούν εύκολα να ανατρέψουν σχέδια και οράματα.

Ευχάριστα νέα για την Ελλάδα(…Αλλά κράτα και μικρό καλάθι)

Οι επιλογές-«τουφεκιές» του Τράμπ προκάλεσαν βαθιά ανησυχία στην Τουρκία. Πρώτα, ο γερουσιαστής της Φλόριντα ,Μάρκ Ρούμπιο, που ορίστηκε υπουργός Εξωτερικών. Δεινός επικριτής της Χαμάς και του Ιράν, συμμάχων της Τουρκίας, ένθερμος υποστηρικτής των Κούρδων της Συρίας(YPG) και εισηγητής νομοσχεδίων για τα ενεργειακά που ευνοούν το τρίγωνο Ελλάδος, Ισραήλ, Κύπρου.

Η δεύτερη «τουφεκιά» ακούει στο όνομα Τάλσι Γκάμπαρντ, που ορίστηκε επικεφαλής όλων των Μυστικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ. Πρώην βουλευτής των Δημοκρατικών, έχει χαρακτηρίσει δικτάτορα των Ερντογάν και θεωρεί ότι «Η Τουρκία είναι σύμμαχος του ΝΑΤΟ μόνο κατ΄όνομα»!

Επίσης, υπερασπίζεται τους Κούρδους της Συρίας και πιστεύει ότι η Τουρκία «συνεχίζει να απειλεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ και τους συμμάχους μας στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των δυνάμεων των ΗΠΑ στη Συρία, των Κούρδων YPG, της Ελλάδας, του Ισραήλ και της Κύπρου».

Η Γκάμπαρντ που έχει τιμηθεί με το βραβείο «Περικλής» από την Αμερικανικό-Ελληνικό Συμβούλιο της Νότιας Καλιφόρνιας, ζητεί να τερματιστεί η τουρκική κατοχή στην Κύπρο και να επανενωθεί το νησί.

Ευχάριστα νέα για τη χώρα μας όλα αυτά. Αλλά ας μη βιαζόμαστε. Όχι τόσο-και μόνο-γιατί είναι καλές οι σχέσεις του Τράμπ με τον Ερντογάν, αλλά διότι εκείνο που τελικά πρυτανεύει στην πολιτική των ΗΠΑ-και όλων των κρατών, φυσικά- είναι η προάσπιση και η προώθηση των συμφερόντων τους στην περιοχή.

Επειδή η Τουρκία δεν είναι αμελητέα δύναμη, αλλά ταυτόχρονα διότι παρουσιάζεται επι Ερντογάν ευέλικτη στις επιλογές και τις συμμαχίες της, φρόνιμο είναι να περιμένουμε λίγο για να δούμε τουλάχιστον τα πρώτα δείγματα της πολιτικής Τράμπ για την περιοχή μας.

Ειπαμε: Ευχάριστα τα νέα αλλά ας κρατήσουμε μικρό καλάθι, γιατί οι υψηλές προσδοκίες δημιουργούν συχνά ψευδαισθήσεις…

Η Αισιοδοξία του ΠΑΣΟΚ και το Κυνήγι των Εντυπώσεων

Στην άλλη πλευρά, το ΠΑΣΟΚ αρχίζει να κερδίζει έδαφος. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, με εικόνα ενότητας και στρατηγική ενοποίησης, βλέπει τα ποσοστά του κόμματος του να ανεβαίνουν στο 20,4%, προκαλώντας μια αίσθηση ανατροπής. Και καθώς οι εσωτερικές μάχες της Νέας Δημοκρατίας συνεχίζονται, οι «πράσινοι» φαίνεται να αναπτύσσουν μια αντίθετη δυναμική. Όμως, όπως είχε πει και ο Αριστοτέλης, «Ο δρόμος προς την επιτυχία δεν είναι ποτέ ίσιος». Συμπέρασμα: Οι πολιτικές ισορροπίες μοιάζουν εύθραυστες, και η σταθερότητα, όπως είπε ο Θουκυδίδης, είναι ζήτημα λεπτών χειρισμών. Θα μπορέσει η Νέα Δημοκρατία να κρατήσει το ρόλο της ή το ΠΑΣΟΚ θα εκμεταλλευτεί τη στιγμή;

«Πρόεδρος Δημοκρατίας ή Πλανητάρχης;»

Η επιλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας γίνεται με τη βαρύτητα επιλογής… υπερπαραγωγής του Χόλιγουντ. Σαν σκηνή από το «Ο Νονός», τα πολιτικά στρατόπεδα ετοιμάζουν τα «συμβόλαιά» τους. Με ονόματα που κυκλοφορούν και φημολογίες για εναλλαγές προσώπων, το σενάριο αυτό μοιάζει έτοιμο να περάσει στην ιστορία. Αλλά, όπως είχε πει ο Αριστοτέλης, «η πολιτική είναι το θέατρο για τους έξυπνους» – και στην περίπτωση αυτή, το κοινό περιμένει να δει ποιος θα φορέσει το κοστούμι της Προεδρίας.

Ανασχηματισμός: Το Πολιτικό «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι»

Και ενώ η συζήτηση για την Προεδρία φουντώνει, ο ανασχηματισμός έρχεται σαν τρέιλερ του πολυαναμενόμενου sequel: ποιος θα μείνει, ποιος θα φύγει, και ποιος θα αναλάβει την… καθοδήγηση της εξωτερικής πολιτικής; Σαν να βλέπουμε το «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» να μετατρέπεται σε πολιτικό σόου, με νέους και παλιούς χαρακτήρες να φιλοδοξούν για ένα πρωταγωνιστικό ρόλο.

Όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος, «τα πάντα ρει» – και η κυβέρνηση, σ’ αυτή τη «ροή» αλλαγών, ίσως να προσπαθεί να βρει τον καλύτερο τρόπο να ανακτήσει τη δημοφιλία της.

Εθνικά θέματα και μεταναστευτικό: Ο Δούρειος Ίππος

Όταν η κουβέντα έρχεται στα εθνικά θέματα και το μεταναστευτικό, η συζήτηση θυμίζει αρχαία τραγωδία. Σαν τον Δούρειο Ίππο, το μεταναστευτικό προκαλεί τριγμούς στην κοινωνική συνοχή, με την κυβέρνηση να ελίσσεται σε ένα ναρκοπέδιο. Αλλά, ας μην ξεχνάμε τι έλεγε ο Θουκυδίδης: «Εν καιρώ πολέμου, η τόλμη οδηγεί στη νίκη». Πόσο έτοιμη είναι η κυβέρνηση να φέρει πολιτικές που θα πετύχουν τη συναίνεση των ψηφοφόρων της;

ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία: Η αιώνια πολιτική «μάχη»

Η δημοσκόπηση της Opinion Poll δείχνει ότι η πλειοψηφία των πολιτών δεν πιστεύει πως το ΠΑΣΟΚ μπορεί να νικήσει τη Νέα Δημοκρατία στις επόμενες εκλογές. Σαν να είμαστε σε σκηνή από το «Ρόκι», όπου ο βασικός αντίπαλος μοιάζει με τον «αήττητο», ενώ ο διεκδικητής ψάχνει τη δύναμη να αντέξει μέχρι το τελευταίο καμπανάκι.

Με τους αριθμούς να υποδεικνύουν πως οι πιθανότητες είναι με τη Νέα Δημοκρατία, οι κυβερνητικοί αισθάνονται ήδη τη νίκη. Όμως, σε κάθε καλό σενάριο, η ανατροπή κρύβεται πάντα στην τελευταία πράξη. Ο δρόμος για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση μοιάζει με σκακιέρα, όπου κάθε κίνηση πρέπει να είναι μελετημένη. Θα καταφέρει η κυβέρνηση να φέρει την «ανατροπή» και να κερδίσει την καρδιά των ψηφοφόρων; Ή μήπως οι άλλοι παίκτες θα βρουν το «Κλειδί του Παραδείσου» πριν απ’ αυτήν;

Η «Αποστασία» της Τζάκρη: Απόδραση από την παράνοια

«Θα φύγω και θα πάρω κι άλλους μαζί μου!» δηλώνει η Θεοδώρα Τζάκρη, θυμίζοντας τη θρυλική ατάκα από το «Ταμπούρλα στον Βυθό» όπου οι ήρωες αποφασίζουν να εγκαταλείψουν το πλοίο πριν βυθιστεί. Η πολιτική της απόφαση να αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ έρχεται με τον αέρα μιας καθαρτικής λύτρωσης: «Δεν μπορώ να παραμείνω σε αυτή την παράνοια» δηλώνει. Άραγε μιλάμε για πολιτική αποχώρηση ή για ψυχολογική απελευθέρωση;

Όπως θα έλεγε και ο αρχαίος σοφός Σωκράτης, «Το πρώτο βήμα για τη σοφία είναι να δεις τη βλακεία». Η Τζάκρη, προφανώς, έχει κάνει το βήμα της και ετοιμάζεται να περάσει σε ένα νέο πολιτικό σκηνικό, υπό τη σκέπη του Στέφανου Κασσελάκη.

Το «απολειφάδι» και η «γλυκιά συμμορία»

Σε μια τολμηρή κίνηση λεκτικής ακροβασίας, η Τζάκρη χαρακτηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ «απολειφάδι» και τον Νίκο Παππά ως αρχηγό της «γλυκιάς συμμορίας» – φράση που θυμίζει τις μαφιόζικες συσπειρώσεις του «Νονού». Όμως, ο χαρακτηρισμός του Παππά ως «αρχηγού» αυτής της «συμμορίας» δεν είναι απλά μια προσβολή· είναι μια βολή κατά ριζών. Η Τζάκρη φαίνεται αποφασισμένη να πετάξει τον ΣΥΡΙΖΑ στη «χωματερή της ιστορίας», αφήνοντας τη λέξη «παράνοια» να περιγράφει το περιβάλλον που εγκαταλείπει.

Ο Αριστοτέλης μας προειδοποιεί ότι «οι ηγέτες δημιουργούν το κλίμα που τους ταιριάζει». Και η «γλυκιά συμμορία» δείχνει να ταιριάζει γάντι σε έναν χώρο που, όπως λέει η Τζάκρη, συμπεριφέρεται στα μέλη του «σαν σκουπίδια».

Ένας ΣΥΡΙΖΑ χωρίς αντιπολίτευση

Όταν ρωτήθηκε αν η αποχώρησή της θα αποδυναμώσει τον ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση, η απάντησή της ήταν αφοπλιστική: «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση». Θα μπορούσε κανείς να παραθέσει τον Θουκυδίδη, που έλεγε ότι «η εξουσία αποδυναμώνει αυτούς που τη φοβούνται». Η Τζάκρη, με μια δόση φλεγματικού χιούμορ, αφήνει να εννοηθεί ότι η αντιπολίτευση έχει απολέσει τον ρόλο της και πως η παράταξη που υπηρέτησε έχει χάσει το δρόμο της.

«Εξπρές του Μεσονυχτίου» στον ΣΥΡΙΖΑ 

Η Τζάκρη υπόσχεται σύντομα ανακοινώσεις για το νέο πολιτικό σχήμα του Κασσελάκη, το οποίο υπονοεί ότι θα είναι η όαση λογικής απέναντι στην τρέλα του ΣΥΡΙΖΑ. Μοιάζει σαν σκηνή από το «Εξπρές του Μεσονυχτίου», όπου οι φυγάδες ψάχνουν απεγνωσμένα να αποδράσουν… Η αποχώρηση της Τζάκρη είναι ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών που μας κάνει να αναρωτηθούμε: είναι πραγματικά το τέλος μιας εποχής για τον ΣΥΡΙΖΑ, ή μια ακόμα αλλαγή σκηνικού σε ένα θέατρο που συνεχίζει να επαναλαμβάνεται; Ίσως ο Επίκουρος είχε δίκιο όταν έλεγε ότι «Οι μεγάλοι δεν είναι πάντα και σοφοί».

Σκηνές από την επιστροφή: ΠΑΣΟΚ – Reloaded

Το ΠΑΣΟΚ ζει την εποχή της αναγέννησής του, ή έτσι τουλάχιστον θέλει να μας πείσει. Η εικόνα ενότητας που χτίστηκε μέσα από τις εσωκομματικές εκλογές θυμίζει την «οικογένεια» στις ταινίες του «Νονού»: σφιχτά δεμένοι μπροστά στην κάμερα, αν και στο παρασκήνιο οι τάσεις και οι φράξιες είναι έτοιμες να ξεπροβάλουν. Όμως, στο τέλος της ημέρας, τα χαμόγελα βασιλεύουν – και η ενότητα είναι το νέο τους «σήμα κατατεθέν».

Αλλά ας θυμηθούμε τον Αριστοτέλη και θα χρησιμοποιήσω μια φράση που συνάδει με τις απόψεις του: «Η ομόνοια δεν είναι η απουσία σύγκρουσης, αλλά η διαχείρισή της». Και κάπως έτσι, το ΠΑΣΟΚ ελπίζει να πείσει πως έχει κλειδώσει την απόλυτη πολιτική ηρεμία.

Αξιόλογη εναλλακτική ή φόβος για το μέλλον;

Η δημοσκοπική άνοδος στο 20,4% είναι εντυπωσιακή – θα έλεγε κανείς ότι το Κίνημα ξαναγεννιέται, όπως ο Φοίνικας μέσα από τις στάχτες του. Και ο Νίκος Ανδρουλάκης προβάλλεται ως ο νέος «σωτήρας», πρώτος στη δημοφιλία των πολιτικών αρχηγών. Κάπου εδώ θα μπλέξω τον Βρετανό συγγραφέα και ποιητή Τζορτζ Γκόρντον Μπάιρον, γνωστό ως Λόρδος Βύρων που θα μας υπενθύμιζε ότι «Η φήμη είναι το πρώτο βήμα προς την πτώση». Η ερώτηση παραμένει: αυτή η ενότητα είναι η πραγματική δύναμη ή ένα ακόμα προεκλογικό ατού;

Το μήνυμα είναι σαφές. Στη βραδιά που παρέθεσε δείπνο ο Ανδρουλάκης στους βουλευτές του, το μενού είχε γεύσεις αισιοδοξίας και πιάτα… αυτοπεποίθησης. Ο Ανδρουλάκης έχει κάθε λόγο να δει τη δημοσκοπική του άνοδο ως σήμα ανθεκτικότητας. Όμως, όπως θα προειδοποιούσε και ο Πλάτωνας, «Τα πράγματα ποτέ δεν είναι όπως φαίνονται».

Ο Ανδρουλάκης, ο Γεωργιάδης και το ΕΣΥ: Λόγια και φαμφάρες

Όσο για τον Ανδρουλάκη, η απάντηση του προς τον Άδωνι Γεωργιάδη είχε κάτι από την παλιά καλή εποχή του ΠΑΣΟΚ: ένα μίγμα οργής και πολιτικού φλέγματος. «Δε γίνεται να κάνουμε το ΕΣΥ ένα αστείο», είπε, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η Νέα Δημοκρατία καινοτομεί στη δημιουργία μίας… εντελώς δικής της έκδοσης γιατρών. Σε μια σκηνή που θα μπορούσε να είναι από την ταινία «Η Ζωή του Μπράιαν», το ΠΑΣΟΚ παλεύει να μας δείξει ότι μπορεί ακόμα να κρατήσει τον πήχη της πολιτικής σοβαρότητας.

Το δείπνο της ενότητας: ΠΑΣΟΚική μυσταγωγία

Στο δείπνο, οι βουλευτές έδειχναν όντως ενωμένοι. Χαμόγελα, κουβεντολόι και πηγαδάκια, και η Άννα Διαμαντοπούλου σε θέσεις-κλειδιά του τραπεζιού. Όλοι ήταν παρόντες, με το ΠΑΣΟΚ να δείχνει έτοιμο για την «επόμενη μέρα». Όμως, όπως θα έλεγα και εγώ ο… πανσοφος, «Μια ενωμένη σκηνή δεν σημαίνει μια ενωμένη παράταξη». Και ενώ το δείπνο αυτό φαίνεται να φέρνει την ανάταση, κανείς δεν ξέρει αν το μενού περιλάμβανε μόνο κρέας ή και… τη σάρκα των αντιπάλων τους.

Προοπτικές και σενάρια για το μέλλον

Όσο αισιόδοξοι και αν είναι, η δημοσκοπική δυναμική έχει τον κίνδυνο να είναι περαστική, όπως ο άνεμος στον οποίο βασίζεται το κάθε τι με ημερομηνία λήξης. Το ΠΑΣΟΚ ελπίζει να πείσει τους Έλληνες ότι είναι η «εναλλακτική» απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, αλλά θα πρέπει να γνωρίζει: «Το να προσποιείσαι τον ισχυρό είναι η πρώτη αδυναμία». Το ΠΑΣΟΚ ζει το όνειρό του, αλλά οι εκλογές δεν κερδίζονται σε τραπέζια δείπνου ούτε σε δημοσκοπήσεις. Ο πραγματικός αντίπαλος θα φανεί στην αρένα – κι εκεί, όπως είπε ο αρχαίος σοφός, «Ο σοφός δεν μάχεται μόνο, ξέρει και πότε να υποχωρεί».

Το παιχνίδι του Μαξίμου και η «επιστροφή» της Άννας

Ήταν περίπου τόσο αναμενόμενο όσο το twist στο τέλος μιας καλής ταινίας μυστηρίου: το όνομα της Άννας Διαμαντοπούλου στο στόχαστρο, και μάλιστα με τον πρωταγωνιστικό ρόλο μιας “ενοχλητικής” καλεσμένης. Μετά από την επιλογή του ΠΑΣΟΚ να κρατήσει αποστάσεις με το “παρών” στη ρύθμιση για τα απογευματινά χειρουργεία, η κυβέρνηση άδραξε την ευκαιρία να στριμώξει τον Ανδρουλάκη, ρίχνοντας στο παιχνίδι την Άννα. Και κάπου εκεί το ΠΑΣΟΚ μοιάζει με πρωταγωνιστή σε κωμωδία του Γούντι Άλεν που έχει μπλέξει με όλες τις λάθος σχέσεις.

Μέση προσέγγιση ή τακτική της “διχαλωτής γλώσσας”;

Όταν η Άννα, με την περίφημη «μέση προσέγγιση» της, εξέφρασε τη δική της άποψη, το Μαξίμου δεν άφησε την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη: “Ποιος έχει δίκιο;” ρώτησαν δημόσια – ο Ανδρουλάκης με την απόλυτη βεβαιότητα ότι κανείς δεν θα αποχωρήσει από το ΕΣΥ ή η Διαμαντοπούλου με τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις περί 2.000 αποχωρήσεων; Το πολιτικό «τάκλιν» ήταν άμεσο και, όπως στις καλές ταινίες δράσης, ακολούθησε ένα ακόμη «χτύπημα»: το Μαξίμου δήλωσε ψυχρά ότι δεν αισθάνεται καμία απειλή από το δημοσκοπικό ανέβασμα του ΠΑΣΟΚ, με τον Μαρινάκη να υποστηρίζει ότι οι διαφορές τους είναι μονάχα αριθμητικές.

Ένα μι που κόστισε 30.000 ευρώ!

 Ρε φαφλατάδες-κυβερνητικοί και άλλοι- δε φτάνει που δώσατε 30.000 ευρώ για ένα λογότυπο το οποίο ένας καλός γραφίστας θα το έφτιαχνε πολύ φτηνότερα, έχετε το θράσος να ντύνετε με περικοκλάδες την απολογία σας για την σπατάλη.

Ακούστε εξήγηση για το πανάκριβο μι του Μετρό της Θεσσαλονίκης: «Αποτέλεσε το θεμέλιο μιάς οπτικής ταυτότητας που στοχεύει να γεφυρώσει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Θεσσαλονίκης».

Μιλάμε για γεφύρι, όχι αστεία. Κι αν εσείς δεν διακρίνετε πουθενά σ΄αυτό το λογότυπο το περιεχόμενο της «οπτικής ταυτότητας», είστε αγράμματοι και άσχετοι.

Και γιατί δόθηκε με απ΄ευθείας ανάθεση το έργο, αφού πρώτα ακυρώθηκε ο διαγωνισμός που είχε προκηρυχθεί; Απολαύστε την εξήγηση από την «Ελληνικό Μετρό»: «Προέβη(σ.σ. η εταιρεία) στον ανασχεδιασμό , λόγω της ανάγκης για την δημιουργία οπτικής ταυτότητας του έργου»!

Ξαναρωτάς : Και γιατί δεν προβλέψατε εξ αρχής την ανάγκη για την δημιουργία οπτικής ταυτότητας του έργου, ώστε να μην χρειαστεί ανασχεδιασμός; Όμως απάντηση μην περιμένεις.

Θα μπορούσαν να πούν «έτσι γουστάρουμε» και εμείς να πάμε πάσο. Αλλά δεν χρησιμοποιούν τέτοιες εκφράσεις οι καθωσπρέπει του πανάκριβου μι. Αυτοί έχουν οδηγό την φράση του Περικλή: «Φιλοκαλούμεν τε γαρ μετ΄ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας»( Αγαπάμε το ωραίο με απλότητα και φιλοσοφούχωρίς μαλθακότητα)…

Εντός των τειχών… μπερδεύουν την πλοκή

Αν η κατάσταση θυμίζει το χαοτικό back-and-forth της ταινίας Inception, είναι γιατί ακριβώς αυτό βιώνουν στη Χαριλάου Τρικούπη. Η ενεργή παρουσία της Διαμαντοπούλου προκαλεί νεύρα σε στελέχη που δεν είναι «του προέδρου» και προτιμούν ανοιχτή πόρτα για πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Μήπως τελικά το Μαξίμου κρατά τον ρόλο του «σκηνοθέτη» ενώ το ΠΑΣΟΚ, με τα «υπόγεια ρεύματα» του, κινδυνεύει να βρεθεί στην άβολη θέση του κομπάρσου;

Το λογότυπο των 30.000 Ευρώ: Έργο τέχνης ή σκάνδαλο απ’ τα λίγα;

Η υπόθεση του λογότυπου για το μετρό της Θεσσαλονίκης θυμίζει αρχαία τραγωδία. Εδώ δεν έχουμε θεούς και ήρωες, αλλά μια ιστορία απευθείας αναθέσεων, ακυρωμένων διαγωνισμών και ενός «εμβληματικού» έργου τέχνης που κόστισε, ούτε λίγο ούτε πολύ, 30.000 ευρώ. Ή, όπως θα έλεγε και ο Αριστοφάνης, «μια κωμωδία χωρίς γέλιο». Στο τέλος, η αίσθηση που αφήνει είναι περισσότερο θλίψη παρά θαυμασμός.

Ένας διαγωνισμός σε αέναη αναβολή

Το έργο προκηρύχθηκε δύο φορές, αλλά ακυρώθηκε και τις δύο, για να καταλήξει σε μια απευθείας ανάθεση. Σαν τον Σίσυφο που σπρώχνει τον βράχο μόνο για να τον βλέπει να ξανακυλά, οι αρχιτέκτονες της Θεσσαλονίκης παρακολουθούν με αγανάκτηση την κατάληξη της «μεγάλης ιδέας». Η φράση του Ηράκλειτου, «Τα πάντα ρει», μάλλον πρέπει να αναθεωρηθεί σε «Τα πάντα μένουν ίδια» όταν μιλάμε για δημόσια έργα.

Λογότυπο… με ειδική ανάθεση και χωρίς διαγωνισμό

Το κόστος των 30.000 ευρώ για ένα λογότυπο που ανατέθηκε χωρίς διαγωνισμό προκαλεί αγανάκτηση. Όπως στα έργα του Σοφοκλή και του Αισχύλου, η ύβρις (υπερβολική αλαζονεία ή αυθάδεια) θεωρείται συχνά αιτία, «η αλαζονεία οδηγεί πάντα στην πτώση». Αλλά σε αυτό το σενάριο, μοιάζει σαν οι δημόσιες συμβάσεις να έχουν γίνει πηγή «δημιουργικής ελευθερίας» – να το λέμε αυτό χωρίς γέλιο.

Μια νεοσύστατη εταιρεία, που την ημέρα της ανάθεσης δεν είχε ούτε ιστοσελίδα, αναλαμβάνει το έργο σαν να ήταν καλεσμένη σε βασιλικό δείπνο. Σκηνές που θυμίζουν τη μαεστρία των γκαγκστερικών ταινιών τύπου «Casino», όπου το χρήμα κυλάει αφειδώς, και η τιμιότητα έχει εξαφανιστεί.

Σχολή Καλών Τεχνών: Η χαμένη Ευκαιρία

Ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων της Θεσσαλονίκης, μάλλον εμπνευσμένος από την περηφάνια του Πλάτωνα για τις αξίες της πόλης, προτείνει τη λογική λύση: δώστε το στους νέους καλλιτέχνες! Σκεφτείτε το, λένε: τιμήστε την πόλη, ενισχύστε τους νέους και μειώστε το κόστος. Μα, ποιος χρειάζεται αυτή τη σοφία όταν τα χρήματα κυλούν και ο κύκλος των «αναθέσεων» μεγαλώνει;

Το κόστος της εικόνας

Όταν η «εικόνα» μιας πόλης φτάνει να κοστίζει περισσότερο από το ήθος που αυτή η εικόνα θα έπρεπε να αποπνέει, το τίμημα είναι βαρύ. Οι στοχαστές της αρχαιότητας, όπως ο Θουκυδίδης και ο Αριστοτέλης. Στα Πολιτικά του Αριστοτέλη, για παράδειγμα, τονίζεται η σημασία των πράξεων και της αρετής ως ουσιαστικά στοιχεία δύναμης και ηγεσίας, ενώ και ο Θουκυδίδης συχνά αναφέρεται στην ισχύ που απορρέει από την αποτελεσματική δράση, όχι από σύμβολα ή τίτλους, δηλαδή, «η αληθινή δύναμη δεν είναι στα σύμβολα αλλά στις πράξεις». Αντί αυτού, η εικόνα του μετρό, που προοριζόταν να αναδείξει το μεγαλείο της Θεσσαλονίκης, τώρα ενσαρκώνει τα κακώς κείμενα του συστήματος. Στην πραγματική ζωή, η αξία δεν βρίσκεται στα εμβλήματα, αλλά στον τρόπο που αυτά συμβολίζουν το πνεύμα και την ιστορία μιας πόλης. Κάπου εκεί θα θυμηθούμε: «Η εξουσία απογυμνώνει την αλήθεια».

Τελευταία έξοδος: Ζαχαρούλα Τσιριγώτη

Όταν η πραγματικότητα θυμίζει κατασκοπευτική ταινία, η αντιστράτηγος Ζαχαρούλα Τσιριγώτη κάνει την είσοδό της σαν άλλη πρωταγωνίστρια από το «Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ», προειδοποιώντας τους «ανώνυμους ήρωες» του Διαδικτύου ότι η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος αναλαμβάνει δράση. Οι «μυστικοί κωδικοί» για την είσοδο στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ έχουν γίνει το νέο «καυτό θέμα», και, όπως θα έλεγε και ο Θουκυδίδης, «ο καθένας πιστεύει αυτό που θέλει να πιστέψει». Με φλεγματικό ύφος και μια δόση απειλής, η Τσιριγώτη ανακοινώνει ότι τα ποσά από τις αποζημιώσεις θα δοθούν στην «Αυγή» και στο Κόκκινο, αφήνοντας τους κοινούς θνητούς να αναρωτιούνται αν πρόκειται για πράξη εκδίκησης ή απλά για ένα ακόμα κεφάλαιο στο πολιτικό δράμα της εποχής μας.

Μιλώντας για πολιτικές στρατηγικές που θυμίζουν περισσότερο “φιλμ νουάρ” παρά διαφανείς διαδικασίες, είναι ξεκάθαρο πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει το ισχυρό χαρτί της Νέας Δημοκρατίας – κι αν ήταν να παίξει κάποιον ρόλο σε ταινία, δεν θα του πήγαινε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αλλά μάλλον ο …Πλανητάρχης. Στην αντίπερα όχθη, το ΠΑΣΟΚ χτίζει την εικόνα της επιστροφής, όμως είναι αυτή μια πραγματική «Ανάσταση» ή ένα ακόμα προεκλογικό πυροτέχνημα; Και κάπου στη μέση, το Μαξίμου «παίζει» την Άννα Διαμαντοπούλου, όπως παίζει ένας σκηνοθέτης με τους δευτεραγωνιστές του για να εντείνει την αγωνία στο κοινό. Ας κρατήσουμε το καφέ μας έτοιμο, γιατί στην ελληνική πολιτική σκηνή, η δράση δεν τελειώνει ποτέ – και η επόμενη σκηνή υπόσχεται ακόμα περισσότερες ανατροπές.

• Hard Talks
• Άννα Διαμαντοπούλου
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Νίκος Ανδρουλάκης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ