Το ΠΑΣΟΚ σε νευρική κρίση- Η Λιακούλη δεν είναι μόνη της – Η «κυρία μου» και το πολιτικό τηλε-ριάλιτι – Ζωή… σαν ταινία – Η «λάθος σήραγγα» που δεν ήταν λάθος…

Τι να περιγράψεις και τι να πρωτοπείς: Ο αρχηγός που… μαλώνει με μια βουλευτίνα, την Λιακούλη ντε, η Διαμαντοπούλου που κάνει τα δικά της, ο Ξυνίδης που έφυγε(Ποιός είναι αυτός; Θα πούμε παρακάτω), η φιλο-ΣΥΡΙΖΑ «φράξια» που δεν το βάζει κάτω, η αντι-αρχηγική ομάδα που καιροφυλακτεί και οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν άβυσσο…

Κι αν πάνε έτσι τα πράγματα, πολλοί φοβούνται ότι το ΠΑΣΟΚ θα πάθει ο,τι και ο ΣΥΡΙΖΑ: Θα πέσει κάτω από τη βάση(του 10%) και ίσως να εξαϋλωθεί. Δεν το αποκλείουν ακόμη και στελέχη που δεν αντιπαθούν τον Ανδρουλάκη.

Εδώ που τα λέμε τι να πρωτοσυμμαζέψει ο αρχηγός; Την Διαμαντοπούλου που βρήκε την ώρα να υμνήσει έναν υπουργό του Μητσοτάκη(τον Πιερρακάκη) και η οποία οργώνει την Ελλάδα για να συσφίγξει τους δεσμούς της με το κόμμα;

Αυτούς που κουνάνε μαντήλι, όπως ο Ξυνίδης (παλιός Γραμματέας του κόμματος, παρακαλώ) ή όπως ο Καστανίδης που βρίσκεται ήδη με το ένα πόδι στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως όλα δείχνουν;

Την αντι-αρχηγική ομάδα την ξέρει ο Ανδρουλάκης. Και κάνει ο,τι μπορεί να συγκρατήσει ορισμένα από τα μέλη της. Αλλά να το θυμάστε: Είναι θέμα χρόνου ν’ αρχίσουν τις αιχμηρές δηλώσεις και τις σπόντες εναντίον του Κρητικού.

Οσο για την «φράξια» που θέλει την μεγάλη Κεντροαριστερά, δηλαδή αγκαλίτσες με τον ΣΥΡΙΖΑ, είπαμε ότι δεν το βάζει κάτω. Και επικαλείται τις μετρήσεις που λένε ότι αυτή είναι η μοναδική δυνατότητα να ταρακουνηθεί και να ηττηθεί ο Μητσοτάκης.

Εντάξει, παιδιά. Αλλά με τέτοια ποσοστά που έχουν και τα δύο κόμματα, ούτε το ποσοστό της Ζωής δεν θα φτάνουν σε λίγο και τα δυό μαζί, καθώς η «Πλεύση» πάει σφαίρα. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής.

Τέλος, υπάρχει άλλο ένα αγκαθάκι στα πλευρά του Ανδρουλάκη. Ονομάζεται Γερουλάνος. Αυτός είναι ήσυχο ποταμάκι. Περιμένει στη γωνιά του, κάνει τις επαφές του, αποφεύγει τις αιχμές και έχει πάρει τα πάνω του ψυχολογικά βλέποντας κάτι μετρήσεις που λένε ότι αν είχε εκλεγεί αυτός-κι όχι ο Ανδρουλάκης- το ΠΑΣΟΚ θα ήταν σε πολύ καλύτερη μοίρα.

Μα το θεό, δεν θα θέλαμε να είμαστε στη θέση του Νίκου Ανδρουλάκη. Κι εδώ που τα λέμε, κανένας δεν θα ήθελε…

«Μια φορά είναι σύμπτωση. Δύο φορές είναι σύμπτωση. Τρεις φορές είναι εχθρική ενέργεια.»
— Ίαν Φλέμινγκ, αλλά θα μπορούσε να είναι και κανόνας των πολιτικών διαρροών.

Το Πρώτο Θέμα μάς πληροφόρησε ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης «έκοψε» την Ευαγγελία Λιακούλη από την προανακριτική επιτροπή. Σοκ! Δράμα! Πολιτική εκκαθάριση!

Αλλά η αλήθεια λένε από τον πράσινο πύργο της Χαριλάου Τρικούπη είναι λίγο πιο πεζή: η αντικατάσταση ήταν προγραμματισμένη, γιατί η Λιακούλη έπρεπε να βρίσκεται σε κομματική αποστολή στη Θεσπρωτία ενόψει του περιφερειακού συνεδρίου Ηπείρου. Όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, τα μέλη των επιτροπών αντικαθίστανται για να διατηρείται η αριθμητική ισορροπία συμπολίτευσης-αντιπολίτευσης. Ένα διαδικαστικό θέμα μετατράπηκε σε θρίλερ τύπου House of Cards. Και τώρα τι να πιστέψεις;

Και επειδή τα γεγονότα έχουν σημασία, το ΠΑΣΟΚ επισύναψε και το δημόσια αναρτημένο πρόγραμμα της Λιακούλη για να το καλύψει… δημοσιογραφικά το Πρώτο Θέμα – αν ενδιαφερόταν για τη δημοσιογραφία και όχι για το damage control της Νέας Δημοκρατίας το καταγγέλλουν οι άνθρωποι του Ανδρουλάκη.

Η «κυρία μου» και το πολιτικό τηλε-ριάλιτι

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Το Πρώτο Θέμα έγραψε ότι υπήρξε «θερμό επεισόδιο» στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ:

— «Άκουσε, κυρία μου!» φέρεται να είπε ο Ανδρουλάκης.
— «Είμαι εκλεγμένη βουλευτής, όχι η κυρία σου!» απάντησε η Λιακούλη.

Ένα σκηνικό βγαλμένο από πολιτικό σίριαλ της prime time. Αλλά οι «αξιόπιστες» πηγές από τη Χαριλάου Τρικούπη έχουν άλλη εκδοχή. Η φράση δεν ειπώθηκε ποτέ – και η διαρροή της ιστορίας προήλθε από την ίδια τη Λιακούλη.

Γιατί όμως;

Η Λιακούλη δεν είναι μόνη της – Και κάπου εδώ μπαίνουν οι… «παίκτες»

Στην πολιτική, όπως και στη Casablanca, κανείς δεν είναι πραγματικά μόνος.

Η Λιακούλη δεν παίζει σόλο παιχνίδι. Σύμφωνα με τους «φύλακες» της Χαριλάου Τρικούπη, κινείται συντονισμένα με τον Χάρη Δούκα (ναι, τον δήμαρχο που θέλει να γίνει κάτι άλλο) και τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο, ο οποίος στην εσωκομματική αργκό των συντρόφων του αποκαλείται από παλιά… «κατσαρίδα».

Γιατί «κατσαρίδα»; Διότι πολιτικά έχει την ικανότητα να επιβιώνει παντού, σε οποιοδήποτε περιβάλλον, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Και όταν αυτοί οι τρεις συντονίζονται, δεν είναι ποτέ για κάτι τυχαίο.

Πάρτε ποπ κορν – το δράμα έχει συνέχεια

Το Πρώτο Θέμα δεν έγραψε ένα fake news από μόνο του. Έβαλε το πρώτο επεισόδιο σε ένα σίριαλ που έρχεται.

Το «σύστημα» λένε, του  Μητσοτάκη, δίνει τα ρέστα του για να πλήξει το ΠΑΣΟΚ. Το ερώτημα είναι: Γιατί τώρα;

Η υπόθεση μυρίζει εσωκομματικό ξεκαθάρισμα στο ΠΑΣΟΚ, με πρόθυμους «διακινητές» πληροφοριών στα media. Κι όποιος νομίζει ότι το ζήτημα τελείωσε εδώ, καλό είναι να κρατήσει το εισιτήριο για τα επόμενα επεισόδια.

Όπως έλεγε ο Μάικλ Κορλεόνε στο The Godfather:
«Ποτέ μην αφήνεις την οικογένεια έξω από το παιχνίδι.»

Στο ΠΑΣΟΚ, η «οικογένεια» είναι πιο ζωντανή από ποτέ – και το μαχαίρι είναι ήδη ακονισμένο.

Ζωή… σαν ταινία – Η πολιτική πρωταγωνίστρια της Βουλής

«Δώστε μου μια γερή σκηνή και θα σας χαρίσω μια επανάσταση.»
— Όρσον Γουέλς, αλλά θα μπορούσε να το πει και η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Η «αφανής» νικήτρια της πρότασης δυσπιστίας

Τέσσερα κόμματα της αντιπολίτευσης κατέθεσαν πρόταση δυσπιστίας, η κυβέρνηση την προσπέρασε σαν να ήταν καθημερινή ρουτίνα, αλλά η μεγάλη είδηση βγήκε αλλού.

Ποιος κέρδισε επικοινωνιακά από αυτή την ιστορία;
Όχι ο Σωκράτης Φάμελλος, που συγκέντρωσε μόλις 2,8% στη σχετική δημοσκόπηση. Όχι ο Νίκος Ανδρουλάκης ή ο Κυριάκος Βελόπουλος, που ισοφάρισαν σε χαμηλά επίπεδα (8,6%).

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ήταν αυτή που έκανε τη Βουλή δική της σκηνή, πρωταγωνιστώντας με ποσοστό 50,3%. Δεν ήταν μια τυπική κοινοβουλευτική παρουσία, ήταν μια παράσταση σε τρεις πράξεις:

Εισαγωγή: Επιθετική, μεθοδική, ανθεκτική.
Κορύφωση: Επιθέσεις που δεν αφήνουν περιθώρια για εύκολες απαντήσεις.
Φινάλε: Το κοινό (ή οι δημοσκοπήσεις) χειροκροτεί.

Ψηφοφόροι παντού: Διείσδυση σε όλα τα κόμματα

Το πιο ενδιαφέρον; Ποιος την επέλεξε ως νικήτρια.

50,7% των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας
67,6% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ
43,2% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ

Αυτό το μείγμα δεν είναι τυχαίο. Σημαίνει πως η Κωνσταντοπούλου δεν είναι πια μια περιθωριακή, μονοθεματική αντιπολιτευτική φωνή. Έχει καταφέρει να περάσει και στο κοινό που ψάχνει κάτι «αυθεντικό» – είτε από δεξιά, είτε από αριστερά, είτε από το κέντρο.

Στις μετακινήσεις ψηφοφόρων, η Πλεύση Ελευθερίας παίρνει:
7% από τη Νέα Δημοκρατία
22,1% από τον ΣΥΡΙΖΑ
10,1% από το ΠΑΣΟΚ

Αυτή η δεξαμενή μετακινήσεων δεν δείχνει προσωρινή τάση – δείχνει δυναμική.

Από «αουτσάιντερ» σε πρωταγωνίστρια – Η αφήγηση μιας ανόδου

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει αυτό που όλοι οι πολιτικοί ψάχνουν: μια αφήγηση που λειτουργεί.

Ήταν η πρόεδρος της Βουλής που συγκρούστηκε με το μνημονιακό «κατεστημένο» (στα μάτια των ψηφοφόρων της).
Ήταν η «αντισυστημική» που δεν δίστασε να πάει στα άκρα.
Και τώρα, είναι η μόνη που μπορεί να στέκεται με άνεση απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ ταυτόχρονα.

Δεν παίζει στο πεδίο των «κομματικών μηχανισμών» – παίζει στο πεδίο των εντυπώσεων. Και όταν η πολιτική είναι 80% επικοινωνία και 20% ουσία, αυτό είναι επικίνδυνο για τους αντιπάλους της.

Όπως έλεγε ο Τσώρτσιλ:
«Η ιστορία θα είναι καλή μαζί μου – γιατί σκοπεύω να τη γράψω.»

Η Ζωή δείχνει να το έχει καταλάβει αυτό νωρίτερα από τους άλλους. Και το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα παραμείνει τρίτη ή αν θα πιάσει τη δεύτερη θέση.

Το ερώτημα είναι: Πόσο ακόμα θα την υποτιμούν;

Η «λάθος σήραγγα» που δεν ήταν λάθος… αλλά έγινε τρολιά

«Όταν η εξήγηση δεν πείθει, άλλαξε το αφήγημα.»
— Κάθε κυβερνητικός αξιωματούχος σε δύσκολη θέση.

Ο υφυπουργός Μεταφορών και Υποδομών Νίκος Ταχιάος βγήκε να διαβεβαιώσει πως όλα βαίνουν καλώς στη Γραμμή 4 του Μετρό και πως η περιβόητη σήραγγα των 160 μέτρων δεν είναι λάθος, δεν προκαλεί καθυστερήσεις, δεν έχει οικονομικό κόστος, είναι απλώς… παρεξηγημένη.

Και επειδή όταν οι εξηγήσεις δεν βγάζουν νόημα, το καλύτερο είναι να τις μετατρέψεις σε φάρσα, ο Ταχιάος έκανε το απόλυτο spin:

— Δεν υπάρχει λάθος.
— Αλλά αν υπήρχε, δεν θα είχε κόστος.
— Και αν είχε κόστος, δεν θα είχε καθυστέρηση.
— Και αν είχε καθυστέρηση, ήταν απλά μια «τρολιά».

Εδώ η κατάσταση αρχίζει να θυμίζει τη σκηνή του A Few Good Men:
— «Θέλουμε την αλήθεια!»
— «Δεν μπορείτε να αντέξετε την αλήθεια!»

Μόνο που σε αυτή την περίπτωση, η αλήθεια δεν είναι καν ξεκάθαρη.

Όταν η ΕΔΕ είναι η απάντηση για τα πάντα

Ο Ταχιάος πέταξε το μπαλάκι στην Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ), που θα δείξει «τι ακριβώς συνέβη».

Κλασικό ελληνικό μοτίβο: Όταν δεν ξέρουμε τι να πούμε, κάνουμε μια ΕΔΕ.

Έχει χαθεί δημόσιο χρήμα; — ΕΔΕ.
Υπάρχει σκάνδαλο; — ΕΔΕ.
Αντί να σκάψουμε γραμμή μετρό, φτιάξαμε τούνελ για ορφανά τρένα; — ΕΔΕ.

Με την ίδια λογική, αν έβγαινε σήμερα ο Ροβινσώνας Κρούσος από το νησί, θα τον στέλναμε σε ΕΔΕ για να μάθουμε πώς επιβίωσε τόσα χρόνια χωρίς δημόσιες προμήθειες.

Ποιος ευθύνεται; Ο κανείς, φυσικά!

«Στη Μόσχα, αδερφές μου…», μόνο τον Πούτιν δεν κατηγόρησαν.

Γιατί, όπως όλα δείχνουν, κανείς δεν φταίει για τίποτα:
Οι εργολάβοι έκαναν ό,τι τους είπε η σύμβαση.
Οι μηχανικοί δούλεψαν βάσει σχεδίων.
Το Υπουργείο Μεταφορών δεν είχε ενημέρωση (αλλά είχε).
Η ΕΔΕ θα δείξει (αλλά δεν θα δείξει τίποτα).

Στην κλασική πολιτική φαρσοκωμωδία, η ευθύνη θα διασκορπιστεί σε τόσα πρόσωπα, που στο τέλος δεν θα υπάρχει ένοχος.

Αλλά αν δεν υπάρχει λάθος, τότε γιατί κάνουμε ΕΔΕ;

Όπως έλεγε και ο Γκαίμπελς:
«Όσο μεγαλύτερο είναι το ψέμα, τόσο πιο εύκολα το πιστεύουν.»

Ας ετοιμαστούμε για τον επόμενο κύκλο «εξηγήσεων», γιατί αυτή η σήραγγα φαίνεται πως έχει ακόμα πολλά τούνελ να διανύσει.

• Hard Talks