Το ΠΑΣΟΚ σε ρόλο πρωταγωνιστή, ο ΣΥΡΙΖΑ σε ρόλο κομπάρσου – «Κίνημα Δημοκρατίας» από τον Κασσελάκη; – Όλοι περιμένουν τον Καραμανλή – Ελληνοτουρκικά: Άκου τι είπε ο Φιντάν…

Καλωσορίσατε σε άλλη μια ανατρεπτική έκδοση των Hard Talks, όπου η πολιτική σκηνή ξετυλίγεται μπροστά μας σαν μια ατέλειωτη τραγωδία, με εναλλαγές πρωταγωνιστών και κομπάρσων. Εδώ, δεν χαρίζουμε κάστανα και δεν τσιγκουνευόμαστε τις λέξεις όταν πρόκειται να πούμε τα πράγματα όπως είναι – με μια δόση χιούμορ και μια πρέζα δηλητηρίου. Από τον ΣΥΡΙΖΑ που πνίγεται στη δίνη των εσωτερικών του σπαραγμών μέχρι το ΠΑΣΟΚ που αναζητά τη δική του αναγέννηση, και φυσικά, η Νέα Δημοκρατία που προσπαθεί να κλείσει τις πληγές της. Όλοι στην πολιτική σκηνή μοιάζουν να παίζουν τον ρόλο τους, άλλοι με σπαθιά κι άλλοι με φανταχτερά λόγια.

«Όταν το καράβι βουλιάζει, οι αρουραίοι φεύγουν πρώτοι» – ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και το Ζάππειο

Δεν είναι ο πρώτος καυγάς στην Κουμουνδούρου, αλλά μοιάζει με εκείνες τις σκηνές των ταινιών όπου οι ήρωες κατεβαίνουν στη μάχη, ενώ ο αφηγητής μουρμουρίζει: «Τελικά, ήξεραν από την αρχή πως ήταν χαμένοι». Από χθες, οι κυρίες Θεοδώρα Τζάκρη και Γιώτα Πούλου ανεξαρτητοποιήθηκαν, καθιστώντας, για πρώτη φορά, το ΠΑΣΟΚ αξιωματική αντιπολίτευση στη Βουλή.

Και με μία φιλοσοφική διατύπωση που παραπέμπει στο πνεύμα του Σενέκα και του Αριστοτέλη , «το λάθος είναι κομμάτι της ζωής, αλλά η εμμονή σε αυτό είναι καταστροφική». Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μιλάμε πλέον για λάθος – μιλάμε για κατά συρροή εγκλήματα στρατηγικής και πολιτικής.

Ο «πράσινος» δρόμος και η ανηφόρα προς τη Χαριλάου Τρικούπη

Στην Κουμουνδούρου, το κλίμα είναι τόσο βαρύ που ούτε ο πιο αισιόδοξος δεν διακινδυνεύει πρόβλεψη. Οι βουλευτές ζυγίζουν τις επιλογές τους. Ο ένας δρόμος είναι προς τον Στέφανο Κασσελάκη, ο οποίος όμως μοιάζει πιο πολύ με «κενό αέρος» παρά με μονοπάτι εξουσίας. Ο άλλος, πιο ανηφορικός, οδηγεί στο ΠΑΣΟΚ, που με προσεκτικές κινήσεις ξαναβρίσκει τον βηματισμό του ως σοβαρή δύναμη της Κεντροαριστεράς.

Είναι άλλωστε γνωστό πως οι πιο ενδιαφέροντες παίκτες σ’ αυτή την παρτίδα δεν είναι όσοι «βροντούν πόρτες», αλλά εκείνοι που προχωρούν αθόρυβα. Αυτοί που μετρούν τις πιθανότητες και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να παίξουν το χαρτί τους.

Το Ζάππειο και η «γρουσούζικη» ιστορία του

Η ίδρυση του νέου κόμματος του Κασσελάκη ήθελε λάμψη και αρχαιοπρεπές μεγαλείο – κάτι σαν την τελική σκηνή του Gladiator, όπου ο Μάξιμος βρίσκει τη δικαίωση. Το Ζάππειο, όμως, δεν τους έκανε τη χάρη. Ο λόγος; Η διαθήκη του Ευάγγελου Ζάππα, που απαγορεύει τη χρήση του χώρου από κόμματα χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Ίσως να ήταν κι ένα σημάδι. Γιατί, όπως λένε στην Κεντροαριστερά, το Ζάππειο είναι γρουσούζικο. Θυμηθείτε τις εξαγγελίες Παπανδρέου για «λεφτά υπάρχουν» και τον Αντώνη Σαμαρά που υποσχέθηκε «αναγέννηση». Ποιος θα ήθελε να ξεκινήσει εκεί την πολιτική του καριέρα;

«Άλμα» ή «πήδημα»; Η δύσκολη επιλογή ονόματος

Μέσα στον πανικό, ο Στέφανος Κασσελάκης κυκλοφόρησε χθες έναν κατάλογο με υποψήφια ονόματα για το νέο κόμμα. Το «Άλμα Δημοκρατίας» δείχνει να έχει προβάδισμα, αλλά όπως είπε κάποιος: «Το άλμα μπορεί να γίνει και πήδημα, και τότε… καλύτερα να τρέχουμε».

Από την άλλη, το «Ελληνικό Όνειρο» μοιάζει υπερβατικό, αλλά οι ρεαλιστές ποντάρουν στο «Κίνημα Δημοκρατίας». Όποιο κι αν επιλεγεί, το βασικό ερώτημα παραμένει: ποιος θα το ακολουθήσει; Εγώ πάντως βάζω τα λεφτά μου στο Κίνημα Δημοκρατίας.

«Μα ο άνθρωπος δεν μαθαίνει τίποτα από την ιστορία», έλεγε ο Θουκυδίδης. Και ο ΣΥΡΙΖΑ το αποδεικνύει καθημερινά.

Με την Τζάκρη και την Πούλου να παίρνουν τον δρόμο της ανεξαρτητοποίησης και άλλους να κοιτάζουν με βλέμμα γεμάτο ερωτηματικά προς τη Χαριλάου Τρικούπη, η αξιωματική αντιπολίτευση μοιάζει πλέον με σκηνή από το Titanic. Κι ενώ η ορχήστρα συνεχίζει να παίζει, οι διασώσεις φαίνονται να έρχονται από το ΠΑΣΟΚ.

Το μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως είναι καιρός να θυμηθούν τα λόγια του Σενέκα: «Όταν δεν ξέρεις προς ποιο λιμάνι πλέεις, κανένας άνεμος δεν είναι ούριος.»

ΣΥΡΙΖΑ: Η παρωδία του Debate

Πλάκα είχε! Σαν μάρτυρες σε δίκη-παρωδία οι 4 υποψήφιοι αρχηγοί, συνεννοημένοι να αποφύγουν αιχμές και μομφές, πολιτικοί που έλεγαν το λαϊκίστικο ποίημά τους με σιδερωμένα λόγια και αφόρητες κοινοτοπίες.

Κάπου κάπου έλεγαν και κάτι σωστό αλλά ακόμη και αυτές οι αναφορές ήταν οι περισσότερες ένα μείγμα θεωρητικολογίας και λαϊκισμού. Αυθαίρετα νούμερα ή ποσά δισεκατομμυρίων…κατά προσέγγιση(!) , καταγγελτικός λόγος με προτάσεις είτε ανεφάρμοστες είτε προβληματικές και φυσικά «πάρε κόσμε» όπως τον… παλιό καλό καιρό του Προγράμματος της Θεσσαλονίκης.

Ένα κουαρτέτο που θύμιζε έντονα τα «μπαλκόνια» και τις διακηρύξεις του 2015, τότε που θα σκίζονταν τα μνημόνια και θα μάθαινε το πόπολο της χώρας μας αλλά και η Ευρώπη πως γίνεται στο άψε σβήσε σοσιαλισμός.

Σίγουρα ένα debate δεν προσφέρεται για ανάπτυξη οικονομικού προγράμματος. Αλλά στο σύνολό τους τα προγράμματα των τεσσάρων δεν ήταν παρά αντιγραφή κλασικών ανεπεξέργαστων προτάσεων, σαν αυτές που έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε στα προεκλογικά ιλουστρέ φυλλάδια των κομμάτων.

Όμως είναι λάθος να υποτιμηθεί ο άκρατος λαϊκισμός του κουαρτέτου. Στόχευαν κυρίως στο δικό τους κοινό με αξιώσεις να το ξυπνήσουν και να του θυμίσουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι παρών. Ότι δεν έχει ξοφλήσει.

Και αυτό μάλλον το πέτυχαν. Πρόσφεραν μια σούπα. Που όμως τρώγεται με βουλιμία από τους πεινασμένους ψηφοφόρους, τους εναπομείναντες,  κι ας είναι ξαναζεσταμένη. Κι αυτά που θα ακολουθήσουν, δηλαδή μια λυσσασμένη άκρως λαϊκίστικη αντιπολίτευση, τον ίδιο στόχο θα έχει.

Πρώτα πρώτα την επιβίωση του ΣΥΡΙΖΑ και μετά, την επικράτηση έναντι του κόμματος Κασσελάκη. Με τον οποίο δεν θα ξεμπλέξουν εύκολα, καθώς ο ουρανοκατέβατος και τα στελέχη του θα υπενθυμίζουν συνεχώς τις Συριζαϊκές θηριωδίες και την αντιδημοκρατική συμπεριφορά της Κουμουνδούρου έναντι του Κασσελάκη.

Κάτι που γνωρίζει πια ολόκληρη η ελληνική κοινωνία. Και μάλλον θα το θυμηθεί και στις εθνικές εκλογές…

Η Κασσιμάτη, ο Κασσελάκης και το βιβλίο που έφερε το ΠΑΣΟΚ στην κορυφή

Ποιος είπε ότι η ζωή δεν έχει χιούμορ; Η Νίνα Κασσιμάτη, που βρέθηκε στο πλευρό του Στέφανου Κασσελάκη, παίζει τώρα σε άλλη σκηνή του πολιτικού θεάτρου. Μεταξύ άλλων, θα παρουσιάσει μαζί με τον Νίκο Ανδρουλάκη το βιβλίο «Πρώτη φορά Αριστερά» του Βασίλη Ασημακόπουλου. Όχι, δεν είναι μια ακόμη απολογία του ΣΥΡΙΖΑ για τα «έργα και ημέρες» του. Είναι για το ΠΑΣΟΚ του 1974, τότε που η λέξη «σοσιαλισμός» είχε ακόμα άρωμα από γιασεμί και όχι ναφθαλίνη.

Κωλοτούμπα ολκής!

Στην πολιτική τα έχουμε δεί όλα. Κυβιστήσεις, αθετήσεις υποσχέσεων, ψέματα, υπαναχωρήσεις. Αλλά τέτοιο πράμα σαν αυτό που θα σας πούμε τώρα δεν έχει ξαναγίνει.

Λοιπόν, την κυρία Νίνα Κασιμάτη, βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ, δε μπορεί θα την έχετε ακούσει. Έβγαινε τόσο συχνά τους τελευταίους μήνες στα κανάλια και στα ράδια που και να μην ξέρατε, τη μάθατε.

Έβγαινε και υπερασπιζόταν με πάθος τον Κασσελάκη, σέρνοντας τα εξ αμάξης στα στελέχη της Κουμουνδούρου που τον πολεμούσαν. Έβαζες στοίχημα λοιπόν ότι θα ήταν από τους πρώτους βουλευτές που θα έφευγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ για να πάνε στο κόμμα του Κασσελάκη.

Κι όμως, κυρίες και κύριοι. Η Νίνα Κασιμάτη δήλωσε ότι παραμένει στον ΣΥΡΙΖΑ!!! Και γιατί παρακαλώ; Πως άλλαξε γνώμη ξαφνικά και γυρίζει την πλάτη(…επι του παρόντος) στον Κασσελάκη;

Η πέτρα του σκανδάλου και η αιτία της κωλτοτούμπας είναι η Σοφία Βόσσου. Ναι, η γνωστή τραγουδίστρια που τραγούδησε το γνωστό άσμα για την «Άνοιξη» έξω από τα γραφεία που είχε νοικιάσει ο Κασσελάκης.

Λένε λοιπόν στον Πειραιά ότι η Κασιμάτη τα πήρε στο κρανίο όταν πληροφορήθηκε ότι ο αρχηγός έχει υποσχεθεί στην Βόσσου να την κατεβάσει υποψήφια βουλευτίνα στον Πειραιά, όπου πολιτεύεται η Κασιμάτη και θα ΄χει ισχυρό ανταγωνισμό στις εκλογές.

Αλλά μην παίρνετε τίποτε τοις μετρητοίς όταν ακούτε για την Κασιμάτη και τις περιπλανήσεις της (παλιά ήταν ΠΑΣΟΚα και μεταπήδησε στον ΣΥΡΙΖΑ). Και το λέμε αυτό γιατί δεν ξέρουμε κατά πόσον θα επιμείνει ο  Κασσελάκης για την Βόσσου και δεν θα κάνει το χατίρι της Κασιμάτη.

Όπως και να ‘χει, είναι για γέλια και για κλάματα τέτοιου είδους προκλητικές, επιβιωτικής φύσεως, κωλοτούμπες.

Το ΠΑΣΟΚ αξιωματική αντιπολίτευση: Ο θρόνος αλλάζει χέρια

Ποιος να το περίμενε ότι η φράση του Ανδρέα Παπανδρέου, «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ», θα έβρισκε τέτοια δικαίωση σχεδόν 14 χρόνια αργότερα που χλευάστηκε και λίγο έλειψε να μην μπει στη Βουλή; Ο ΣΥΡΙΖΑ, το πρώτο αριστερό κόμμα που έφτασε στην εξουσία από τόσο χαμηλά, κατάφερε το αδύνατο: να πέσει από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αφήνοντας χώρο στο άλλοτε μεγάλο ΠΑΣΟΚ.

Σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής, η αξιωματική αντιπολίτευση είναι η μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα που δεν μετέχει στην κυβέρνηση. Με τους 31 βουλευτές του, το ΠΑΣΟΚ αφήνει τον ΣΥΡΙΖΑ των 29 βουλευτών στο περιθώριο. Και τώρα; Ο Νίκος Ανδρουλάκης γίνεται ο νέος αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης, αποκτώντας προνόμια, χρόνο ομιλίας και, φυσικά, το ιστορικό γραφείο του ισογείου.

Από τον Τσίπρα στον Ανδρουλάκη: Η μετακόμιση του «θρόνου»

Το γραφείο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει δει πολλούς ενοίκους: τον Αλέξη Τσίπρα στη «χρυσή εποχή» του ΣΥΡΙΖΑ, τον Στέφανο Κασσελάκη για μια στιγμή και τώρα τον Νίκο Ανδρουλάκη. Σαν σκηνικό από τον Νονό, όπου οι «πατέρες» έρχονται και φεύγουν, αφήνοντας πίσω τους ίχνη εξουσίας και ίντριγκας.

Αυτή η μετακίνηση σημαίνει περισσότερους μετακλητούς υπαλλήλους για το ΠΑΣΟΚ, αυξημένη δύναμη στις επιτροπές και, φυσικά, ένα νέο μοτίβο στη Βουλή: οι ομιλίες του Ανδρουλάκη θα έρχονται αμέσως μετά τον πρωθυπουργό. Ίσως, όμως, ο μεγαλύτερος συμβολισμός είναι η επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στον ρόλο που είχε για δεκαετίες: την καρδιά της αντιπολίτευσης.

Το Σύνταγμα μιλά, αλλά όχι αρκετά

Αν και η αξιωματική αντιπολίτευση έχει προνόμια, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν τη δύναμη να υποβάλουν πρόταση μομφής (απαιτούνται 50 βουλευτές) ή εξεταστική επιτροπή (χρειάζονται 60 βουλευτές). Είναι σαν εκείνη τη σκηνή από το Monty Python: «Έχω ένα ξίφος, αλλά κανέναν στρατό».

Αυτό που μένει να φανεί είναι αν το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αξιοποιήσει τη νέα του θέση ή αν θα είναι μια ακόμη «πρώτη φορά Αριστερά» – μόνο που αυτή τη φορά αφορά το 1974 και όχι το 2015.

Η ιστορία ως φάρσα ή ως τραγωδία;

Όπως είπε ο Μαρξ, «Η ιστορία επαναλαμβάνεται: την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα». Για τον ΣΥΡΙΖΑ, μοιάζει να είναι και τα δύο. Από την άνοδο στην εξουσία μέχρι την πτώση από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η πορεία του θυμίζει αρχαία τραγωδία. Ή ίσως ένα κακογραμμένο πολιτικό σενάριο που κανείς δεν θέλει να ξαναδεί.

Και τώρα, με το ΠΑΣΟΚ στο προσκήνιο, η πολιτική σκηνή μοιάζει έτοιμη για μια νέα πράξη. Ίσως, όπως θα έλεγε και ο Σοφοκλής, «Κανείς δεν αγαπά τον άνθρωπο που κουβαλά τις αμαρτίες της εξουσίας». Και για τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτές οι αμαρτίες φαίνεται να βαραίνουν ακόμα πολύ.

«Η Μεσσήνη εάλω» – Από τον Σαμαρά στον Μητσοτάκη

Όπως στον Νονό ΙΙ, όπου «ο Μάικλ έκοψε τους δεσμούς του με τον αδερφό του», έτσι και στην πολιτική της Νέας Δημοκρατίας, οι οικογενειακές σχέσεις αποδεικνύονται πιο θανάσιμες από τη μαφία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με μια λιτή επιστολή, έθεσε τον Αντώνη Σαμαρά εκτός κοινοβουλευτικής ομάδας, σφραγίζοντας το τέλος μιας «παγωμένης» σχέσης που τραβούσε χρόνια.

«Αυτό που μετράει δεν είναι οι απόψεις, αλλά η ικανότητα να τις υποστηρίξεις», θα μπορούσε να το είχε πει ο Αριστοτέλης. Και αν κρίνουμε από τη στάση του Μαξίμου, το πρόβλημα με τον Σαμαρά δεν ήταν οι απόψεις του, αλλά η ανεξέλεγκτη επιμονή του να τις υπερασπίζεται, συχνά με τρόπο που έμοιαζε με stand-alone sequel.

Η Επιτροπή Δεοντολογίας: 10 λεπτά, 5 υπογραφές και καμία ένσταση

Η διαγραφή του Σαμαρά πέρασε με συνοπτικές διαδικασίες, σαν να ήταν μια σκηνή από το The Wolf of Wall Street: λίγα λόγια, αποφασιστικές κινήσεις και αρκετή αμηχανία. Ο Θανάσης Δαβάκης, παλιός υποστηρικτής του Σαμαρά, ζήτησε να εξαιρεθεί από τη διαδικασία, ενώ ο Θεόδωρος Καράογλου αναγκάστηκε να επιστρέψει εσπευσμένα από την Αργεντινή για να δώσει τη δική του υπογραφή.

Η σιωπηλή παραδοχή των βουλευτών ήταν εμφανής: «Στενάχωρο, αλλά αναγκαίο», δήλωσαν πολλοί, χωρίς να μπορούν να κρύψουν τη δυσφορία τους για τη διαγραφή ενός πρώην πρωθυπουργού.

Το Μαξίμου κλείνει κεφάλαια – ή μήπως ανοίγει νέα;

Το Μέγαρο Μαξίμου παλεύει να αφήσει πίσω του την υπόθεση Σαμαρά, όπως η Scarlett O’Hara στο Όσα παίρνει ο άνεμος: «Αύριο είναι μια άλλη μέρα». Ωστόσο, η εσωκομματική τριβή είναι πιο έντονη από ποτέ. Από την Πάτρα, ο Κώστας Καραμανλής ετοιμάζει παρέμβαση που μπορεί να λειτουργήσει σαν ηφαίστειο στη «γαλάζια» ενότητα, ενώ στα κοινοβουλευτικά πηγαδάκια οι ερωτήσεις για την επόμενη μέρα πέφτουν βροχή.

Ο Σαμαράς, από την άλλη, παραμένει στις ΗΠΑ, κρατώντας «κλειστά χαρτιά». Όπως είπε, η διαγραφή του ήταν «προαποφασισμένη» και ο ίδιος κατηγόρησε τον Μητσοτάκη για «αλαζονεία». Και αν κρίνουμε από την ιστορία, οι διαγραφές πρώην πρωθυπουργών δεν περνούν ποτέ αθόρυβα.

Σαμαράς και ΝΔ: Ένα διαζύγιο με συνέπειες

Ο Αντώνης Σαμαράς, το «παλιό λιοντάρι» της Νέας Δημοκρατίας, δεν είναι ένας συνηθισμένος διαγραμμένος βουλευτής. Οι υποστηρικτές του στη γαλάζια βάση είναι ακόμα πολλοί, και οι θέσεις του στα εθνικά θέματα βρίσκουν ευήκοα ώτα σε αρκετούς βουλευτές της ΝΔ. Όπως είπε και ο Ανδρέας Κατσανιώτης, «Όλοι κρινόμαστε σε βάθος χρόνου».

Και αν θυμηθούμε τη θεωρία Θουκυδίδη θα μπορούσαμε να πούμε, «Η μεγαλύτερη τιμωρία για τον ηγέτη που κάνει λάθη είναι να ζήσει τις συνέπειες των αποφάσεών του», τότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλλά και ο Αντώνης Σαμαράς  θα πρέπει να ετοιμαστούν για μια μακρά περίοδο απολογισμού.

Η επόμενη μέρα: Σκιές και ερωτήματα

Τι σημαίνει η διαγραφή του Σαμαρά για τη Νέα Δημοκρατία; Μια στιγμή δύναμης ή η αρχή μιας εσωτερικής καταιγίδας; Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα. Στη σκιά της απόφασης, τα ερωτήματα είναι περισσότερα από τις απαντήσεις.

Όσοι έχουν διαβάσει Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη θα έβγαζαν απόφθεγμα: «Τα μεγάλα λόγια είναι άνεμος. Οι πράξεις είναι η ουσία». Και για τη Νέα Δημοκρατία, η ουσία τώρα είναι να κλείσει πληγές και να αντιμετωπίσει την αβεβαιότητα της επόμενης μέρας.

Όλοι περιμένουν τον Καραμανλή 

Η πολιτική σκηνή στήνεται σαν ταινία του Χίτσκοκ: αγωνία, ένταση και μια φωνή που ψιθυρίζει στο σκοτάδι: «Ο Καραμανλής θα μιλήσει στην Πάτρα». Μόνο που αντί για μαχαίρια, έχουμε πιρούνια, και ο πρωταγωνιστής προτιμά το ζουμερό κρέας στα Γιάννενα πριν το πολιτικό του cameo.

Πριν φανταστεί κανείς ότι ο Κώστας Καραμανλής θα ανεβάσει την πολιτική θερμοκρασία, ας θυμηθεί ότι δεν είναι ο Τζορτζ Κλούνεϊ στο Michael Clayton.

Η διαγραφή Σαμαρά και ο Καραμανλής: Ουδέν δραματικόν

Η διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά προκάλεσε φουρτούνες στη ΝΔ, αλλά ο Καραμανλής αντιμετωπίζει την κατάσταση με τη φιλοσοφία του Επίκουρου: «Μη ταράττεσθαι!». Φυσικά, η σημερινή του τοποθέτηση θα καλύψει όλους τους εμπλεκόμενους – και τον Σαμαρά, και τον Μητσοτάκη. Με τέχνη που θα ζήλευε κι ο The Dude από το The Big Lebowski, θα περάσει το μήνυμα ότι «με διαγραφές δεν λύνονται τα προβλήματα», χωρίς να ρίξει ούτε μία ρανίδα ιδρώτα.

Ο πρώην πρωθυπουργός παρατηρητικός που απολαμβάνει τη ζωή χωρίς να αφήνει τις μικροδιαμάχες να τον επηρεάζουν. Ενώ ο Σαμαράς χτυπιέται με τις εμμονές του και  από την «αλαζονεία» του Μητσοτάκη, ο Καραμανλής παρακολουθεί.

Όπως έλεγε κι ο Σοφοκλής: «Τον συνετόν άνδρα ούτε η ευτυχία μεθά, ούτε η δυστυχία λυγίζει». Ο Καραμανλής το ζει στην πράξη.

Και οι «διάδοχοι» στο παρασκήνιο…

Στα σενάρια που διακινούνται για το μέλλον της ΝΔ, δύο ονόματα κυριαρχούν: ο Νίκος Δένδιας και ο Κώστας Τασούλας. Ο πρώτος έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν ενδιαφέρεται, ενώ ο δεύτερος δήλωσε ξεκάθαρα την αντίθεσή του στις απόψεις Σαμαρά.

Η πιθανότητα να δούμε τον Τασούλα να ανεβαίνει στη σκηνή είναι μεγάλη, αλλά όπως έλεγε ο Μακιαβέλι: «Οι ηγεμόνες κρίνονται από την ικανότητά τους να διαβάζουν την κατεύθυνση του ανέμου». Και ο άνεμος στη ΝΔ είναι σήμερα πιο ασταθής κι από ανοιξιάτικη μέρα στην Πάρνηθα.

Άδωνις ο Αέναος – Από το Υπουργείο Υγείας στο Prime Time Show

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, γνωστός για τη λατρεία του στη δημόσια έκθεση, έκανε πάλι το θαύμα του. Σε μια εποχή που οι περισσότεροι υπουργοί επιλέγουν να ασχολούνται με τη δουλειά τους, εκείνος βγήκε μπροστά για να μας θυμίσει ότι η σιωπή δεν είναι χρυσός… αλλά όχι για όλους. «Ήρεμα ρωτάω», είπε στο Action 24, απορώντας γιατί ο Νίκος Δένδιας, δεν το είπε το όνομα αλλά έστειλε φωτογραφία του, δεν σχολίασε τη διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά.

Κάπου εδώ, όσοι έχουν διαβάσει Θουκυδίδης και Αριστοτέλη θα του έλεγαν: «Οι άνθρωποι που μιλούν πολύ, σπανίως σκέφτονται αρκετά».

Άδωνις: Από τηλεοπτικός «αστέρας» σε… πολιτικός καρυκευτής

Είναι γεγονός πως ο υπουργός Υγείας έχει πολλές αρμοδιότητες. Από τη μία, παλεύει με τις ελλείψεις στα νοσοκομεία, δεχόμενος – δικαίως – την κριτική των νοσοκομειακών. Από την άλλη, μεταμορφώνεται σε πολιτικό influencer, εμφανιζόμενος σε τηλεοπτικά πάνελ πιο συχνά κι από διαφημίσεις για τυρί φέτα.

Ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης αναδεικνύουν επανειλημμένα στις τραγωδίες τους ότι η ύβρις – η υπερβολική αλαζονεία και αμετροέπεια – οδηγεί αναπόφευκτα στη Νέμεση (τιμωρία), «Η αλαζονεία φέρνει τιμωρία». Αντί να ασχολείται με τις δομές Υγείας, ο Άδωνις φαίνεται να εστιάζει περισσότερο στο πώς θα κρατήσει το μικρόφωνο. Κι αν κρίνουμε από την τηλεοπτική του καριέρα, έχει ήδη κατακτήσει τον τίτλο του συμπαρουσιαστή.

Η ρουκέτα που δεν έπεσε… και το δράμα του Άδωνι

«Γιατί δεν μίλησε ο Δένδιας;» αναρωτήθηκε ο Άδωνις. Το ερώτημα ακούγεται λογικό – μέχρι να θυμηθεί κανείς ότι ο Νίκος Δένδιας είναι υπουργός Άμυνας, όχι πολιτικός σχολιαστής. Επικεντρώνεται στα ελληνοτουρκικά, τα αμυντικά και τα θεσμικά του καθήκοντα, όπως αρμόζει.

Από την άλλη, ο Άδωνις αναζητά την τηλεοπτική ρουκέτα. Αντί να επικεντρωθεί στη δύσκολη πραγματικότητα των νοσοκομείων, φαίνεται να προετοιμάζει την «επόμενη μέρα». Αν ζούσε ο Νικολό Μακιαβέλι θα του έλεγε: «Ο ηγεμόνας που εξαρτάται μόνο από τις λέξεις, σύντομα θα μείνει μόνος».

Το πολιτικό κόστος του Άδωνι

Ας το παραδεχτούμε: ο Άδωνις είναι παντού. Όμως, αυτή η αέναη παρουσία δεν του κάνει καλό. Το τηλεοπτικό του tour de force τον εκθέτει, θυμίζοντας τη σκηνή από το The Wolf of Wall Street όπου ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο φωνάζει: «I’m not leaving!» Το πρόβλημα; Όταν φωνάζεις συνέχεια, κανείς δεν σε παίρνει στα σοβαρά.

Ο Νίκος Δένδιας, όπως και άλλοι «σιωπηλοί» υπουργοί, φαίνεται να εφαρμόζουν τη φιλοσοφία του Επίκουρου: «Η ηρεμία είναι η ανώτερη μορφή σοφίας». Αντί να ρίχνει λάδι στη φωτιά, προτιμά να επικεντρώνεται στα ουσιώδη.

Ελληνοτουρκικά: Ακου τι είπε ο Φιντάν…

Ωπα! Είπε κάτι ενδιαφέρον πρόσφατα ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν. Αφορά τις συνομιλίες με την Ελλάδα, γεγονός που έχει προκαλέσει αντιπαραθέσεις στη χώρα μας, αλλά και στην Τουρκία. Τι είπε; Ότι τα σοβαρά λέγονται και γίνονται «από την πίσω πόρτα». Η δήλωσή του στο «Α Χαμπέρ» έχει ως εξής:

«Σε ένα μέρος, όπου όλοι συναντιούνται επισήμως και όλες οι συναντήσεις καταγράφονται επίσημα, κανείς δεν θα φέρει μια πιο δημιουργική και πρωτοποριακή θέση. Όλοι ξεκινούν από το ασφαλέστερο δυνατό σημείο και διατηρούν τη θέση τους εκεί. Οι πιο δημιουργικές και εφαρμόσιμες λύσεις σε σύνθετα ζητήματα γεννιούνται πίσω από τις κλειστές πόρτες. Έχω κάνει το ίδιο πράγμα σε πολλές διαμεσολαβήσεις. Ανάλογα με την πολυπλοκότητα της πολιτικής κατάστασης, πρέπει να χρησιμοποιείται η διπλωματία της πίσω πόρτας».

Αυτά που λέει ο Φιντάν απηχούν την προσωπική του άποψη για την διευθέτηση διαφορών ανάμεσα στα κράτη. Δεν υπαινίχθηκε πάντως ότι αυτό συμβαίνει στις συνομιλίες με την Ελλάδα. Ούτως ή άλλως, ουδέν κρυπτόν υπο τον ήλιον…

Ωστόσο, αναφέρθηκε στην ελληνική κυβέρνηση, λέγοντας τα εξής: «Τώρα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει λάβει ισχυρή υποστήριξη από το λαό, είναι σε θέση να εκφράζει την πολιτική της βούληση πίσω από πιο ορθολογικές λύσεις».

Όπως έχουν σήμερα τα πράγματα στη χώρα μας ειδικά μετά τα Σαμαρικά, ρισκάρουμε να πούμε ότι μέχρι τις εκλογές, που δεν αποκλείουμε να γίνουν νωρίτερα, το πιο πιθανό είναι να μην υπάρξουν αποτελέσματα από τον ελληνοτουρκικό διάλογο. Τουλάχιστον μη ανακοινώσιμα. Για προφανείς λόγους που αφορούν και τις δύο χώρες, γιατί η αντιπολίτευση στην Τουρκία κατηγορεί τον Ερντογάν για παραχωρήσεις στην Ελλάδα!

ΠΑΣΟΚ: «Κοινωνικό Συμβόλαιο» ή πολιτική εκστρατεία του Braveheart;

Ο Νίκος Ανδρουλάκης θέλει να γράψει τη δική του πολιτική εποποιία. Με σημείο εκκίνησης τη μεγάλη απεργία, υπόσχεται ένα νέο «Κοινωνικό Συμβόλαιο» που θα ενώσει τους κοινωνικούς εταίρους με το κόμμα. Ανάμεσα στις υποσχέσεις και τις καταγγελίες για την ακρίβεια, τα ενοίκια και την υγεία, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ χτίζει μια αφήγηση που θυμίζει τη σκηνή του Braveheart: «They may take our lives, but they’ll never take our freedom!»

Φυσικά, σε μια χώρα όπου το κόστος ζωής ανεβαίνει σαν τον Φόρο Προστιθέμενης Αξίας και οι μισθοί παραμένουν σταθερά λιλιπούτειοι, το σύνθημα του ΠΑΣΟΚ έχει όντως κοινωνική βάση. Αλλά, όπως θα έλεγε και ο Θουκυδίδης, «Το μέλλον ανήκει σε εκείνους που προετοιμάζονται για αυτό, όχι σε όσους απλώς το ευαγγελίζονται».

Ανδρουλάκης εναντίον Μητσοτάκη: Από τη Χαριλάου Τρικούπη στην πρώτη γραμμή

Ο Ανδρουλάκης υπόσχεται να φέρει την πολιτική πιο κοντά στους πολίτες, αλλά φαίνεται να ξεχνά ότι το να σχεδιάζεις είναι εύκολο· το δύσκολο είναι να εφαρμόσεις. Προς το παρόν, το ΠΑΣΟΚ μένει στα σχέδια, ενώ οι προσδοκίες ανεβαίνουν.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε υποσχέσεις για νέα πολιτική και την πραγματικότητα των δημοσκοπήσεων, ο Ανδρουλάκης έχει να δώσει μάχη σε πολλαπλά μέτωπα – με έναν δρόμο που μοιάζει πιο πολύ με την πορεία του Φρόντο στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών: γεμάτος εμπόδια, δράκους και ελάχιστους συμμάχους.

Το στοίχημα της επαφής με την κοινωνία και το πολιτικό κλειδί του σολ

Το «Κοινωνικό Συμβόλαιο» του Ανδρουλάκη μπορεί να είναι το νέο πολιτικό εργαλείο του ΠΑΣΟΚ, αλλά χρειάζεται περισσότερα από καλές προθέσεις. Όπως έλεγε και ο Επίκουρος, «Οι επιθυμίες που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν είναι η πηγή της δυστυχίας». Ο Ανδρουλάκης καλείται να μετατρέψει τις υποσχέσεις του σε αποτελεσματική πολιτική, διαφορετικά το νέο κοινωνικό του αφήγημα θα παραμείνει στα χαρτιά.

Κι ενώ η Χαριλάου Τρικούπη παρατηρεί με ενδιαφέρον τις κινήσεις του Μαξίμου, δεν αρκεί να στοχεύει μόνο στον Μητσοτάκη. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να βρει ξανά τη φωνή που κάποτε είχε – εκείνη που έκανε τη φράση «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» σύνθημα, και όχι απλή ατάκα του παρελθόντος.

«Όταν το καράβι βουλιάζει, οι αρουραίοι φεύγουν πρώτοι», αλλά στη δική μας πολιτική πραγματικότητα, οι επιβάτες μένουν πίσω για να πιάσουν καρέκλες και σωσίβια. Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να φτιάξει νέο χάρτη για το μέλλον, ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να σέρνει τις αμαρτίες του παρελθόντος, και όλοι περιμένουν την επόμενη κίνηση του Καραμανλή. Γιατί, όπως είπε κι ο Θουκυδίδης, «Η ιστορία γράφεται από εκείνους που βλέπουν τον άνεμο και αλλάζουν πανιά». Σας αφήνουμε με αυτή τη σκέψη για να επιστρέψουμε σύντομα, με νέες δόσεις αλήθειας και ειρωνείας. Μείνετε συντονισμένοι!

• Κώστας Καραμανλής
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• Στέφανος Κασσελάκης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ