Το Πολιτικό Τρίγωνο: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ – Ικανοποίηση στην Χαριλάου Τρικούπη… – Πολάκης: Ο άφαντος μονομάχος – Και ο ξάδερφος Τσίπρας στο αντάρτικο κατά Φάμελλου

Τρίβουν τα χέρια τους στο ΠΑΣΟΚ για το θέμα των τραπεζών και την εμφάνιση του Νίκου Ανδρουλάκη στη Βουλή στη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό. Θεωρούν ότι αυτό που έμεινε ως εντύπωση στην κοινωνία είναι ότι οι προτάσεις του κόμματος για τις τράπεζες ανάγκασαν τον Μητσοτάκη «να πάρει μέτρα, εστω ανεπαρκή» και με καθυστέρηση.

«Είμαστε ικανοποιημένοι αλλά δεν πανηγυρίζουμε», λένε από την Χαριλάου Τρικούπη. «Θα συνεχίσουμε σοβαρά και υπεύθυνα με προτάσεις για όλα τα θέματα που απασχολούν τους πολίτες και ταλανίζουν την κοινωνία. Περιμένετε και θα δείτε να τα προβάλουμε κοστολογημένα ανά τακτά χρονικά διαστήματα από τον Γενάρη και μετά».

Υπάρχει και κάτι άλλο που ικανοποιεί την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ: «Η καλή πορεία του κόμματος και του Ανδρουλάκη συμβάλλει στην απάλειψη ενστάσεων και διαφωνιών από κορυφαία στελέχη, γεγονός που δίνει την εικόνα της ενότητας, εικόνα πραγματική».

Εδώ που τα λέμε δεν έχουν άδικο, τουλάχιστον σε ο,τι αφορά την ενότητα. Κάποιοι αμφισβητίες του προσφάτου παρελθόντος(Κωνσταντινόπουλος, Γιαννακοπούλου, Δούκας) μάλλον έχουν ηρεμήσει. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής…

Τέλος, ένα σοβαρό θέμα που απασχολεί την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ είναι να εμπεδωθεί η εντύπωση ότι το κόμμα δεν πρόκειται να συνεργαστεί κυβερνητικά με τη ΝΔ. Όμως εξ αριστερών(ΣΥΡΙΖΑ) δέχεται βέλη για συναίνεση, μομφή που απορρίπτει μετά βδελυγμίας η Χαριλάου Τρικούπη. Γι αυτό και δεν άφησε αναπάντητες τις σχετικές αιτιάσεις του Φάμελλου.

Πάντως, μια αιχμή του Γερουλάνου(«Να μην χτυπάμε την αντιπολίτευση») δεν πέρασε απαρατήρητη. «Φυσικά και θα απαντάμε σε ασύστατες επικρίσεις για συναίνεση και για δεξιά παρέκκλιση», λένε οι περί τον Ανδρουλάκη.

Αυτά, που λέτε, μαθαίνουμε από το πράσινο στρατόπεδο. Που ξέρει ότι αν το ΠΑΣΟΚ,μέσα στο 2025, δεν σημειώσει δημοσκοπική άνοδο μεγαλύτερη από την σημερινή, τότε ενδεχομένως να αρχίσουν γκρίνιες και να εμφανίζονται σύννεφα στον πράσινο ουρανό…

Ο Θεός να βάλει το χέρι του… αλλά ποιος Θεός;

Στη Βουλή, ο Νίκος Ανδρουλάκης και ο Σωκράτης Φάμελλος ανταγωνίζονται για τον ρόλο του βασικού αντιπάλου της Νέας Δημοκρατίας. Ο ένας μιλάει για τεκμηριωμένη αντιπολίτευση, ο άλλος για ριζική ρήξη. Αν ήταν ταινία, θα ήταν το “Catch Me If You Can” – με τη Νέα Δημοκρατία στον ρόλο του FBI και τα δύο κόμματα της αντιπολίτευσης να παλεύουν για το ποιος θα πλαστογραφήσει καλύτερα τη σφραγίδα της εξουσίας.

Η σταθερότητα ως πολιτική καρικατούρα

Ο Ανδρουλάκης, σε ρόλο σύγχρονου Μοχάμεντ Άλι, προσπαθεί να “χορέψει” γύρω από τη Νέα Δημοκρατία, φωνάζοντας: “Float like a butterfly, sting like a bee.” Μόνο που το κοινό ακόμα περιμένει το “sting”. “Η σταθερότητα της κυβέρνησης είναι στασιμότητα”, λέει, όμως η αποδόμηση χωρίς αντικατάσταση θυμίζει τον χαρακτήρα του Έντουαρντ Νόρτον στο “Fight Club”: “Αυτά που κατέχεις, σε κατέχουν.”

Η συναίνεση ως μπούμερανγκ

Η λέξη “συναίνεση” ακούστηκε τόσες φορές στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, που θα μπορούσε να είναι τίτλος ταινίας του Γούντι Άλεν. Ο Φάμελλος κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ για “βολική αντιπολίτευση”, ενώ ο Ανδρουλάκης απαντά πως δεν θα δεχτεί “μαθήματα”. Στην πραγματικότητα, μοιάζουν περισσότερο με τη σκηνή από το “The Dark Knight”, όπου ο Joker λέει στον Batman: “You complete me.” Μόνο που εδώ, η ολοκλήρωση αφορά τη διαιώνιση της πολιτικής αβεβαιότητας.

Πολάκης: Ο άφαντος μονομάχος

Η απουσία του Παύλου Πολάκη από τη μάχη για τον προϋπολογισμό προκάλεσε περισσότερη συζήτηση από την ίδια τη συζήτηση. Μήπως έχουμε έναν νέο “Και Πρώτα Ο Θεός”; Η δικαιολογία “ιατρικές επαγγελματικές υποχρεώσεις” θυμίζει σκηνή από το “Ocean’s Eleven”: οι μεγαλύτερες ληστείες γίνονται πάντα όταν δεν κοιτάς.

Συρία και μεταναστευτικό: Το αέναο δράμα

Η Συρία γίνεται για ακόμα μια φορά ο καταλύτης για το προσφυγικό. Ο Φάμελλος πιέζει, ο Ανδρουλάκης σιωπά, και η Αθήνα μπαίνει σε επιφυλακή. Αν ήταν σενάριο ταινίας, θα ήταν το “Children of Men”: μια χώρα στα πρόθυρα του χάους, με κανέναν να μη γνωρίζει πώς να σταματήσει την καταστροφή. Όπως είπε και ο Τζορτζ Κλούνεϊ στο “Syriana”: “Μπορεί να κάνεις ό,τι θες, αλλά δεν μπορείς να αγνοήσεις τις συνέπειες.”

Το πολιτικό τρίγωνο: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ

Η Βουλή θυμίζει όλο και περισσότερο σκηνικό από το “The Good, the Bad, and the Ugly”. Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να πάρει τη θέση του “Good”, αλλά χωρίς τον Κλιντ Ίστγουντ. Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει “Bad”, προσπαθώντας να βρει ποιος είναι ο επόμενος κακός, ενώ η ΝΔ γελάει από μακριά, σαν το “Ugly” που κρατάει όλα τα λεφτά.

Η Τελική Απορία

Μέσα σε όλα αυτά, το ερώτημα που μένει είναι: ποιος πραγματικά είναι η αντιπολίτευση; Ή όπως θαέλεγε ο Ματ Ντέιμον στο “The Martian”: “I’m gonna have to science the shit out of this.” Στην ελληνική πολιτική, όμως, ούτε επιστήμη δεν μπορεί να λύσει το αίνιγμα.

Η κόκκινη κόντρα: Κωνσταντοπούλου vs Λαμπρούλη

Οι γνώστες του κοινοβουλευτικού παρασκηνίου δεν εξεπλάγησαν από την τελευταία σύγκρουση της Ζωής Κωνσταντοπούλου με τον Γιώργο Λαμπρούλη. Όταν ο «κόκκινος» προεδρεύων τής είπε πως «την τύφλα σας δεν ξέρετε» για τον Κανονισμό της Βουλής, ήταν σαν να πατούσε play σε μια γνώριμη σκηνή δράματος. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, η Ζωή τον Κανονισμό δεν τον γνωρίζει απλώς – τον έχει αποστηθίσει σε επίπεδο Rain Man. Και αν τον παραβιάζει που και που, το κάνει για το κοινοβουλευτικό σόου. Ο Λαμπρούλης, όμως, συνέχισε να την υποτιμά, αγνοώντας πως η Κωνσταντοπούλου λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένο ρολόι: όταν έρθει η στιγμή, χτυπά πάντα την ώρα που πρέπει – και πάντα στο σημείο που πονάει.

Συναίνεση: Το νέο guilty pleasure της αντιπολίτευσης

«Θα χαλάσουμε το ευχάριστο κλίμα της συναίνεσης», είπε με θεατρικό ύφος ο Αλέξης Χαρίτσης από το βήμα, στοχεύοντας ευθέως στο ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Μια φράση που, αν ήταν ταινία, θα μπορούσε να είναι το tagline του Mean Girls 3: Το Κοινοβούλιο της Κακίας. Και, όντως, έτσι όπως πάει ο «προοδευτικός χώρος», πιο πιθανό είναι να συνεργαστούν η Λατινοπούλου με τον Βελόπουλο παρά ο Χαρίτσης με τον Ανδρουλάκη. Το πρόβλημα, όμως, είναι πως η Δεξιά δεν χρειάζεται να φοβάται. Τα κόμματα της Κεντροαριστεράς καταφέρνουν να αυτοαναιρούνται χωρίς καμία βοήθεια.

Πολάκης και το μουστάκι της διάστασης

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπερψήφισε τις αμυντικές δαπάνες, αλλά ο Παύλος Πολάκης είπε όχι – και το έκανε με τρόπο που θα μπορούσε να είναι meme στο TikTok. Το πρόβλημα είναι πως το «όχι» του αγνοήθηκε, όπως αγνοήθηκε και η παλιά του ιδέα για κρατικοποίηση των τραπεζών. Ή, αλλιώς, το 43,57% της Κεντρικής Επιτροπής υποκλίθηκε σιωπηρά στο 49,36% της ηγεσίας. Κι όλα αυτά χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Η εσωκομματική ειρήνη του ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει εκείνες τις σκηνές σε ταινίες western, όπου δύο μονομάχοι κοιτάζονται με μίσος – αλλά κανείς δεν πυροβολεί. Αντί για μουστάκι, μήπως θα δούμε ξύρισμα;

Ο Ξάδερφος, το αντάρτικο και η “ανασκαφή” Φάμελλου

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ψάχνει ακόμα τα κουμπιά του, αλλά κάποιοι φαίνεται να έχουν ήδη βρει τα… εργαλεία τους. Ο Γιώργος Τσίπρας, ο ξάδερφος που ποτέ δεν αποχωρίζεται το στυλ του “πολιτικού αντιρρησία”, αποφάσισε να ξεκινήσει το δικό του αντάρτικο μέσα στο κόμμα. Μαζί του, οι μόνιμοι “ταραχοποιοί”, Παύλος Πολάκης και Νίκος Παππάς. Και το όνομα του στόχου; Σωκράτης Φάμελλος, ο άνθρωπος που κλήθηκε να διατηρήσει το κόμμα ζωντανό, αλλά τώρα βλέπει τη γη να σείεται κάτω από τα πόδια του.

Από το περιθώριο, στο προσκήνιο του χάους

Ο Γιώργος Τσίπρας, που μάλλον έχει πάρει το παράδειγμα του ξαδέρφου του λίγο πιο προσωπικά απ’ ό,τι θα έπρεπε, φαίνεται να έχει βάλει σκοπό να αποσταθεροποιήσει τη νέα ηγεσία. Μαζί με τους Πολάκη και Παππά, οι οποίοι είναι πάντα πρόθυμοι να παίξουν το ρόλο των “αντι-ηρώων”, φτιάχνουν μια παράλληλη αφήγηση μέσα στο κόμμα. Μια αφήγηση που όχι μόνο αμφισβητεί τον Φάμελλο, αλλά ήδη διαμορφώνει συνθήκες “εμφυλίου”.

Αν μπορούσαμε να δούμε τη στρατηγική τους σαν ταινία, ίσως να μιλούσαμε για ένα πολιτικό remake του Ocean’s Eleven. Μόνο που εδώ δεν σχεδιάζουν να κλέψουν καζίνο, αλλά να “κλέψουν” το κόμμα από τα χέρια του Φάμελλου. Και η πρώτη τους κίνηση; Να σκάψουν το λάκκο στον μεταβατικό αρχηγό, μεθοδικά και με την ένταση που μόνο αυτοί ξέρουν να δημιουργούν.

Φάμελλος, ο αόρατος στόχος

Ο Σωκράτης Φάμελλος, που ανέλαβε την ηγεσία με την ελπίδα να κρατήσει το κόμμα ενωμένο, έχει βρεθεί στο κέντρο μιας θύελλας που δεν φαίνεται να καταλαγιάζει. Ενώ η Νέα Αριστερά ακολουθεί μια σταθερή, αλλά μάλλον “βαρετή” πορεία στην εξαφάνιση, ο Φάμελλος τώρα βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα σκηνικό που μοιάζει με το Game of Thrones. Κάθε δήλωση, κάθε ανάρτηση του Γιώργου Τσίπρα και της παρέας του, μοιάζει με ένα νέο μαχαίρι που καρφώνεται στην πολιτική του καρέκλα.

Όπως είχε πει και ο Machiavelli: “Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο να οργανώσεις, πιο επικίνδυνο να διαχειριστείς ή πιο αβέβαιο στην επιτυχία, από τη δημιουργία νέας τάξης πραγμάτων.” Και ο Φάμελλος, δυστυχώς για εκείνον, βρίσκεται ακριβώς στη μέση αυτής της κατάστασης.

Το “όχι” ως δήλωση προθέσεων

Η αφορμή; Οι αμυντικές δαπάνες. Η πραγματικότητα; Πολύ βαθύτερη. Το “όχι” που υποστήριξαν οι Πολάκης και Τσίπρας στις αμυντικές δαπάνες δεν είναι απλά μια ιδεολογική τοποθέτηση. Είναι ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι δεν αναγνωρίζουν τη νέα ηγεσία ως ικανή να τους εκπροσωπήσει. Σαν να λένε: “Φάμελλε, το ρολόι χτυπάει αντίστροφα”.

Και κάπου εδώ, το τοπίο θυμίζει περισσότερο ένα σκηνικό από τον Νονό: οικογενειακές σχέσεις, διαφωνίες, ίντριγκες και, φυσικά, πολλά “όχι”. Η διαφορά είναι ότι εδώ, οι δολιοφθορές γίνονται στα φώτα της δημοσιότητας, χωρίς καν να προσπαθούν να τις κρύψουν.

Το σενάριο της “ανατροπής”

Τι να περιμένουμε; Εάν συνεχιστεί αυτή η δυναμική, ο ΣΥΡΙΖΑ βαδίζει σε ένα ακόμη πιο διχασμένο μέλλον. Ο Γιώργος Τσίπρας δεν θα σταματήσει, γιατί πολύ απλά δεν έχει τίποτα να χάσει. Και οι Πολάκης και Παππάς; Σαν έμπειροι “εκτελεστές” της πολιτικής ίντριγκας, ξέρουν πώς να παίζουν το παιχνίδι.

Ο Σωκράτης Φάμελλος, από την άλλη, έχει δύο επιλογές: είτε να αντιμετωπίσει το αντάρτικο με αποφασιστικότητα, είτε να καταλήξει σαν έναν ακόμη “μεταβατικό” ηγέτη που δεν κατάφερε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Όπως είχε πει και ο Lincoln: “Ένας οίκος διχασμένος δεν μπορεί να σταθεί.” Και αν ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίσει έτσι, ίσως ο οίκος αυτός να καταρρεύσει πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο φαντάζονται οι πρωταγωνιστές του δράματος.

Χατζηδάκης: Όλα τζάμι (ή μήπως όχι);

Ο Κωστής Χατζηδάκης συνεχίζει να λέει πως «δεν τα βρίσκει όλα τζάμι» στη χώρα. Μόνο που αυτή η επαναλαμβανόμενη έκφραση δείχνει την απόσταση ανάμεσα σε αυτόν και την εποχή. Δεν μιλάει τη γλώσσα της Gen Z – και σίγουρα δεν μιλάει τη γλώσσα του TikTok, όπου κάνει τις εννιά υποσχέσεις του για το 2025. Αν ήταν ρόλος σε ταινία, θα ήταν ο πατέρας του 10 Things I Hate About You: νοιάζεται, προσπαθεί, αλλά δεν μπορεί να συνδεθεί. Και όσο προσπαθεί να είναι «κουλ», τόσο θυμίζει έναν τεχνοκράτη που παλεύει να γίνει trend, χωρίς να έχει καταλάβει τι σημαίνει το hashtag.

Οι «κανονικοί» άνθρωποι και οι ασυνήθιστες ψήφοι

Τρεις ανεξάρτητοι πρώην βουλευτές των Σπαρτιατών αποφάσισαν να ανακαλύψουν την πολιτική τους «κανονικότητα» υπερψηφίζοντας τον προϋπολογισμό της ΝΔ. Ο Χάρης Κατσιβαρδάς, παλιός Οννεδίτης, φαίνεται πως αναπολεί τις γαλάζιες ημέρες του και μιλά τακτικά με τον Μάκη Βορίδη. Ο Μιχάλης Γαυγιωτάκης και ο Γιώργος Ασπιώτης, όμως, έκαναν τη μεγάλη έκπληξη, προκαλώντας χαμόγελα στη Νέα Δημοκρατία. «Κανονικοί άνθρωποι», λένε κάποιοι. Αν έτσι είναι η κανονικότητα, τότε ο πολιτικός σουρεαλισμός αποκτά νέο ορισμό.

Αυγενάκης: Ο δρόμος της μεταμέλειας

Ο Λευτέρης Αυγενάκης συνεχίζει να δίνει ρεσιτάλ πολιτικής επιβίωσης. Με την ψήφο του υπέρ του προϋπολογισμού, ανοίγει την πόρτα για την επιστροφή του στην ΚΟ της ΝΔ. Όπως λέει και ο λαός, «ο παλιός είναι αλλιώς» – και ο Αυγενάκης φαίνεται να το γνωρίζει καλά. Άλλωστε, η πολιτική λήθη στην Ελλάδα είναι πιο σύντομη και από story στο Instagram. Σε λίγο θα τον δούμε να κόβει κορδέλες, με τον Πρωθυπουργό να τον αγκαλιάζει σαν να μην υπήρξε ποτέ διαφωνία.

Όταν τα κουμπιά αποφασίζουν

Α, τα κουμπιά… Μια μικρή λεπτομέρεια που, όταν μπερδεύεται, μπορεί να κάνει την πολιτική ζωή πιο κωμική κι από ταινία του Woody Allen. Ο Αλέξης Τσίπρας, πρώην πρωθυπουργός και -όπως φαίνεται- ερασιτέχνης στο multitasking της ψηφοφορίας, κατάφερε να κάνει το εξής ακατόρθωτο: να ψηφίσει κατά λάθος όχι, ενώ σκόπευε να πει ναι στις αμυντικές δαπάνες. Ένα “λάθος στο κουμπί”, δήλωσε. Σαν να λέμε, «ήθελα να πατήσω play, αλλά τελικά έκανα mute».

• Κωστής Χατζηδάκης
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• Σωκράτης Φάμελλος