Το πρόβλημα δεν είναι η Μπατζελή: «Πρόεδρε, συρρικνωνόμαστε» – Μαξίμου σε disconnect: Τα ρούχα κάνουν τον… ένστολο; – Πολιτική αυτοχειρία σε τρεις πράξεις για τον ΣΥΡΙΖΑ

Ενώ η κυβέρνηση προσπαθούσε να προβάλει την αύξηση στους μισθούς των Ενόπλων Δυνάμεων σαν άλλη Top Gun: Maverick, ξαφνικά οι υπόλοιποι ένστολοι –αστυνομικοί, λιμενικοί, πυροσβέστες– έμειναν στο φουαγιέ, χωρίς ποπ κορν και χωρίς αύξηση.

Και κάπου εκεί, ξεκίνησε το μισθολογικό δράμα σε τρεις πράξεις:

1. Άνιση μεταχείριση,
2. Παρεμβάσεις-τουίτ με εθνόσημα,
3. Κυβερνητική αναδίπλωση που δεν είναι αναδίπλωση – είναι “επανεκτίμηση”.

Παραμονή ανακοινώσεων: Το briefing πριν τη μάχη

Η κυβέρνηση επιστρατεύει τον Παύλο Μαρινάκη για να εξηγήσει πως δεν έγινε διάκριση, έγινε παρεξήγηση, κι ότι όλα ήταν θέμα “τεχνικού χαρακτήρα”.
Γιατί ως γνωστόν, στην Ελλάδα οι αδικίες δεν είναι πολιτικές – είναι πάντα τεχνικές.

«Η τεχνική είναι το τελευταίο καταφύγιο του απρόθυμου πολιτικού.»
— Ζακ Ντελόρ (αν είχε δουλέψει στη Διεύθυνση Μισθολογίου Δημοσίου)

Το ενιαίο μισθολόγιο έγινε παζλ

Ο Βασίλης Κικίλιας είπε πως δεν υπάρχουν ένστολοι β’ και γ’ κατηγορίας. Μόνο που κάποιοι έχουν αρχίσει να αισθάνονται σαν παίκτες reality που δεν μπήκαν ποτέ στο έπαθλο επικοινωνίας.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης φρόντισε να δηλώσει ότι “θα βρεθεί ο δημοσιονομικός χώρος”. Πιθανώς κάπου ανάμεσα στον κωδικό “επικοινωνιακή διάσωση κυβερνητικού αφήγηματος” και “έκτακτες παροχές προ εκλογών”.
Ο Νότης Μηταράκης, από την άλλη, παρότι πρώην, μπήκε στο παιχνίδι με στιβαρή ψηφιακή παρουσία: σεβόμαστε την αστυνομία, το λιμενικό, την πυροσβεστική.
(Τον στρατό τον είχαν ήδη σε promo.)

Η στιγμή της αλήθειας: Θα φτάσουν για όλους τα κουπόνια αναγνώρισης;

Το ερώτημα είναι απλό:
Θα υπάρξουν αυξήσεις για όλους τους ένστολους ή θα συνεχίσει η στολή να καθορίζει το ύψος της αξιοπρέπειας;
Και, κυρίως, πώς θα το πουλήσει αυτό επικοινωνιακά η κυβέρνηση χωρίς να φανεί ότι υπέκυψε;

Η απάντηση είναι η αγαπημένη λέξη όλων των κυβερνητικών briefings:
“Συνολική επαναξιολόγηση”.
(Παλιά λεγόταν U-turn. Τώρα λέγεται τεχνική προσαρμογή συνθηκών.)

«Εν τούτω νίκα.»- Μέγας Κωνσταντίνος.  Αλλά πρώτα δες σε ποια διεύθυνση είναι ο προϋπολογισμός — (αν είχε Γενικό Λογιστήριο του Κράτους)

Στολή να ’ναι κι ό,τι να ’ναι;

Όσο η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι “η στολή είναι ενιαία, το έργο κοινό, η αποστολή ιερή”, άλλο τόσο φαίνεται ότι τα ιερά μισθολόγια έχουν πολλές ιεραρχίες. Η επόμενη μέρα θα δείξει αν θα πέσουν χρήματα ή απλώς… χειροκροτήματα. Μέχρι τότε, οι πυροσβέστες κοιτούν τα Canadair, οι λιμενικοί τα φουσκωτά, οι αστυνομικοί τα περιπολικά – και όλοι μαζί κοιτούν την ΕΡΤ να εξηγεί πώς οι αυξήσεις ενισχύουν την εθνική ενότητα.

“Show me the money.”
— Jerry Maguire, 1996
(Αλλά σε ένστολη έκδοση με hashtag: #ΔεύτερηςΚατηγορίαςΔενΕίμαι)

Μαξίμου σε disconnect: Ούτε πολιτική αφήγηση ούτε αντανακλαστικά

Η δυσφορία που καταγράφεται από ανώτατα κυβερνητικά στελέχη για την «παραφωνία» των υπουργών που ζήτησαν αυξήσεις και στους ένστολους  αποδεικνύει –για άλλη μία φορά– ότι η κυβέρνηση λειτουργεί περισσότερο ως μονάδα γραφιστικού ελέγχου παρά ως συλλογικό πολιτικό σώμα.

Το Μαξίμου ήθελε το θέμα να βγει όταν και όπως το είχε σχεδιάσει – δηλαδή ποτέ ή σε μια φιέστα με κουρτίνες.
Αλλά το πράγμα ξέφυγε. Γιατί οι υπουργοί που ένιωσαν τον παλμό (και την οργή) των ένστολων έσπασαν τη σιωπή. Και το έκαναν εγκαίρως. Πριν ξεκινήσουν οι πλατείες να γεμίζουν… διαμαρτυρόμενες στολές .

«Δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από μια ιδέα της οποίας έχει έρθει η ώρα» – Βίκτωρ Ουγκώ
…και τίποτα πιο αμήχανο από μια κυβέρνηση που δεν ξέρει αν να την εφαρμόσει ή να την καταγγείλει.

«Πρόεδρε, συρρικνωνόμαστε»

Η παραπομπή Μπατζελή, η Ζωή που ήρθε για να μείνει, και το ΠΑΣΟΚ που δεν φεύγει – γιατί δεν πάει πουθενά

«Μέγα το της θαλάσσης κράτος – αλλά όταν έχεις τόσα στελέχη χωρίς ρόλο, θες σωσίβια, όχι στόλους.»
— Θουκυδίδης (αν τον καλούσαν στο Πολιτικό Κέντρο)

“Houston, we have a problem.”
— Apollo 13, 1995
(ή όπως θα το έθετε η Χαριλάου Τρικούπη: «Αθήνα, χάσαμε τον στόχο»)

Το πρόβλημα δεν είναι η Μπατζελή. Είναι το ΠΑΣΟΚ.

Προφανώς και ουδείς σοβαρός άνθρωπος στο ΠΑΣΟΚ πιστεύει πως η νέα εσωκομματική κρίση ξεκίνησε επειδή παραπέμφθηκε η Κατερίνα Μπατζελή. Η υπόθεση απλώς λειτούργησε σαν σπίθα σε ένα δωμάτιο γεμάτο καπνό, κατήφεια και δηλώσεις περί “κυβερνητικής προοπτικής” που πλέον προκαλούν περισσότερα μειδιάματα από ελπίδες.

Η παραπομπή δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν ο ήχος από το σπάσιμο μιας εσωκομματικής βιτρίνας, που κρατούσε ακόμα την ταμπέλα “Διεκδικούμε την Πρωτιά”.

Προσκλητήριο ή κατάλογος εστιατορίου;

Η ανακοίνωση των τομέων του ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε να είναι μία στιγμή ανανέωσης, πολιτικού επανασχεδιασμού και στρατηγικής συσπείρωσης. Αντ’ αυτού, έμοιαζε περισσότερο με τη λίστα αναμονής για τραπέζι Κυριακής στο Πασαλιμάνι.

Στελέχη εμφανίστηκαν σε θέσεις χωρίς να έχουν ιδέα πώς ή γιατί. Άλλοι αγνοήθηκαν πλήρως. Κάποιοι παραπονέθηκαν δημόσια, άλλοι απλώς μουρμούρισαν. Και όλοι μαζί συμφώνησαν σε ένα πράγμα: ότι κάπου, κάτι δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε.

Η Ζωή είναι αλλού – αλλά μέσα στο κάδρο

Κι ενώ το ΠΑΣΟΚ καταρτίζει λίστες και επιτροπές, η Ζωή Κωνσταντοπούλου καταρτίζει αφηγήματα. Πιο απλά: εκείνοι μοιράζουν ρόλους, εκείνη μαζεύει ψήφους. Και μάλιστα, από τις πιο δύσκολες: τις “θυμωμένες”, τις “απογοητευμένες”, τις “δεν-σας-πιστεύουμε-πια”.

Η συνυπογραφή της Πλεύσης στο κείμενο μομφής προκάλεσε ενόχληση σε πολλούς πασόκους, όχι για λόγους ουσίας αλλά γιατί έκαναν τη Ζωή να φαίνεται πιο χρήσιμη από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.

Δύο μέτρα, δύο σταθμά – και καμία γέφυρα

Η παρέμβαση του Χάρη Δούκα –του ανθρώπου που πήρε το χρίσμα χωρίς να έχει το δαχτυλίδι– ανέδειξε τον εσωκομματικό δυϊσμό που υπονομεύει το αφήγημα ενότητας: άλλοι κρίνονται, άλλοι προστατεύονται, κάποιοι υπάρχουν, κάποιοι διακοσμούν.

Το επιχείρημα της Χαριλάου Τρικούπη ότι “υπάρχει άτυπο Πολιτικό Κέντρο που συνεδριάζει τακτικά” θυμίζει λίγο τις αφηγήσεις παλιών βασανισμένων ζευγαριών: “ναι μωρέ, μιλάμε, απλά δεν το κάνουμε μπροστά στους άλλους”.

Το στρατηγικό αφήγημα απομακρύνεται – μαζί και το κοινό

Ελάχιστοι εντός του ΠΑΣΟΚ πιστεύουν πια πως μπορούν να είναι πρώτο κόμμα. Και όπως ξέρουμε από τη φυσική αλλά και την πολιτική, όταν ένα σώμα πάψει να κινείται προς τα εμπρός, αρχίζει να καταρρέει προς τα μέσα. Η απώλεια της πίστης στην πρωτιά δεν είναι πολιτικό πρόβλημα. Είναι υπαρξιακό. Αν δεν παλεύεις να είσαι πρώτος, τότε παλεύεις να μην εξαφανιστείς. Κι αυτό, το έχει δει το ΠΑΣΟΚ ήδη. Στο 4,6%.

Από την προσδοκία στην απορία

Το 2024 έμοιαζε, κάποια στιγμή, με έτος ευκαιρίας. Τώρα θυμίζει περισσότερο έτος διαχείρισης προσδοκιών, μ’ έναν αρχηγό που μοιάζει εγκλωβισμένος ανάμεσα στην ανάγκη να ελέγξει το κόμμα και στην αδυναμία να το εμπνεύσει.

Όταν η προοπτική εξουσίας απομακρύνεται, δεν διαλύεται μόνο το όραμα. Διαλύεται και η κομματική κόλλα. Το ΠΑΣΟΚ το έχει ζήσει αυτό – και φαίνεται να το ξαναζεί, με καλύτερα power point αλλά λιγότερη πίστη.

«Δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από μια ιδέα της οποίας έχει έρθει η ώρα.»
— Βίκτωρ Ουγκώ
(και τίποτα πιο αδύναμο από ένα κόμμα που δεν ξέρει πια τι ιδέα υπηρετεί)

(ή πώς ο ΣΥΡΙΖΑ ανακαλύπτει καθημερινά καινούργιους τρόπους να διαλύεται)

«Όταν οι θεοί θέλουν να τιμωρήσουν τους ανθρώπους, τους εκπληρώνουν τις επιθυμίες τους.» – Όσκαρ Ουάιλντ

Και τι επιθυμούσε ο ΣΥΡΙΖΑ; Έναν “άφθαρτο”, “μη πολιτικό”, “νέο” ηγέτη. Τον απέκτησε. Και τον καρατόμησε μη δημοκρατικά και τώρα πληρώνει τον λογαριασμό. Κι από τότε, δεν έχει περάσει εβδομάδα που να μη στέλνει μια δόση αυτοκτονικού σήματος στον πολιτικό του οργανισμό. Όχι, δεν είναι «Ο Τιτανικός» — είναι το Requiem for a Dream, μόνο που όλοι οι πρωταγωνιστές είναι σε παραλήρημα εξουσίας, χωρίς το ντράγκ.

Πολάκης vs Τεμπονέρας: Kill Bill Vol.3

Η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ θύμιζε κάτι μεταξύ Fight Club και Οι Άθλιοι. Μόνο που εδώ ο Πολάκης δεν έπαιξε Μπιλ – έβγαλε μαχαίρι στα ίσια. Και στόχευσε τον Νίκο Τεμπονέρα, έναν από τους λίγους που γύρισαν για να… σώσουν ό,τι απέμεινε.

Η ατάκα του Τεμπονέρα ήταν καρφί με ακρίβεια laser:
«Δεν έπρεπε να κάνεις κριτική, εφόσον τον στήριζες όλο αυτό το διάστημα.»
Ο Πολάκης, πάντα λιτός και ευγενής, του απάντησε:
«Δείχνεις κατωτερότητα, χαμηλό πολιτικό ανάστημα και κόμπλεξ.»

Αν υπήρχε Όσκαρ για Supporting Role in a Party Collapse, θα είχε γραφτεί το όνομά του στην πρώτη σειρά.

Φάμελλος: Ο Πρωθυπουργός που δεν θα γίνει ποτέ

«Με ποιο ΠΑΣΟΚ να συμμαχήσουμε;» αναρωτήθηκε ο Πολάκης, σπάζοντας με άνεση κάθε πιθανή γραμμή πολιτικής συνοχής.
Η πρόταση του Φάμελλου για κοινό προοδευτικό φορέα είναι η επιτομή της πολιτικής αμηχανίας με μανδύα στρατηγικής. Ούτε συζητήθηκε στα όργανα – αλλά ανακοινώθηκε σαν να ήταν πράξη αναντίρρητης σοφίας.

Ο Παύλος ξέρει να τα λέει ωμά:
«Με το ΠΑΣΟΚ που στηρίζει το Rearm Europe και τα Ωνάσεια Σχολεία; Ή με κάποιο φαντασιακό ΠΑΣΟΚ;»

Κατά τον Ηράκλειτο, τα πάντα ρει — αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ όλα μένουν στον βούρκο.

Παππάς: Ο Ρωμαίος που δεν θέλει άλλη Ιουλιέτα

Ο Νίκος Παππάς έκανε το διακριτικό diss, όπως η υγρασία… που μόνο παλιοί σύντροφοι ξέρουν να κάνουν:
«Ναι στις συνεργασίες – όχι σε νέο φορέα».
Δηλαδή, μπορούμε να πάμε μαζί, αλλά όχι για πάντα και όχι με αυτό το όνομα.
Το είπε πιο ευγενικά, αλλά το μήνυμα ήταν σαφές: κανείς δεν θέλει να γίνει φίλος του πρώην μπροστά στις κάμερες.

Ταυτότητα: Αγνοείται. Ηγεσία: Σε casting. Μέλλον: Under review.

Η δημοσκοπική καθίζηση δεν είναι η αιτία — είναι το σύμπτωμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ζει την απόλυτη εσωτερική κρίση. Δεν ξέρει τι είναι. Δεν ξέρει τι θέλει. Και σίγουρα δεν ξέρει πού πάει.
Η απώλεια στρατηγικής συνοχής είναι απόλυτη, η ηγεσία αμφισβητείται από μέσα, και τα κορυφαία στελέχη λειτουργούν σαν εργοδηγοί σε καράβι που ήδη μπάζει νερά.

Ο Μακιαβέλι προειδοποιούσε:
«Οι άνθρωποι ξεχνούν πιο εύκολα τον θάνατο του πατέρα τους, παρά την απώλεια της εξουσίας.»
Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν ξέχασαν απλώς τον Κασσελάκη – τον κουβαλούν σαν ενοχή που δεν μπορούν να διαγράψουν.

Το Συνέδριο του Τελευταίου Χορού

Το επικείμενο συνέδριο θα μπορούσε να είναι το μεγάλο restart.
Αν ήταν ταινία, θα λεγόταν “The Last Dance” – χωρίς MJ, χωρίς fanfare, και κυρίως χωρίς plan B.
Ίσως τελικά να μην χρειάζεται νέος φορέας.
Ίσως χρειάζεται… νέος λόγος ύπαρξης.

«Η τραγωδία της σύγχρονης πολιτικής δεν είναι ότι δεν υπάρχουν ηγέτες. Είναι ότι δεν υπάρχουν ιδέες που να αξίζουν να τις ηγηθεί κανείς.» – Τζον λε Καρέ ή κανονικά Ντέιβιντ Κόρνγουελ.

• Βασίλης Κικίλιας
• Διονύσης Τεμπονέρας
• Κατερίνα Μπατζελή
• Παύλος Πολάκης