Το ρίσκο της Γεννηματά, το διχασμένο ΚΙΝΑΛ και η αβέβαιη προοπτική

Πες ο,τι θες για την Φώφη Γεννηματά, αλλά τρελή δεν είναι για να σπρώξει τον Βενιζέλο στην έξοδο και να δημιουργήσει ρήξη στους κόλπους του κόμματος, λίγο πριν από τις εθνικές εκλογές. Τότε, γιατί το έκανε; Ας δούμε τις αιτίες.

Η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ διεξάγει διμέτωπο αγώνα. Εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί επιδιώκει την επιστροφή των παλιών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που μετοίκησαν στο κυβερνών κόμμα. Και εναντίον της ΝΔ, ποντάροντας στα αντιδεξιά αντανακλαστικά τόσο των ψηφοφόρων του ΚΙΝΑΛ, όσο και εκείνων που έχουν «μεταναστεύσει» στον ΣΥΡΙΖA.

Αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας της ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ δεν θα δεχθεί να συνεργαστεί ως μικρός εταίρος, διότι αυτό θα ήταν αυτοκτονικό. Για δυο λόγους:

Πρώτον, η προηγούμενη κυβερνητική συνεργασία (το 2012) στοίχισε ακριβά στο ΠΑΣΟΚ και παραλίγο να το εξαφανίσει από τον πολιτικό χάρτη.
Και, δεύτερον, σε περίπτωση μετεκλογικής συνεργασίας ΝΔ-ΚΙΝΑΛ, θα δοθεί η δυνατότητα στον ΣΥΡΙΖΑ να ασκεί προνομιακά δριμύτατη αντιπολίτευση, με πιθανό αποτέλεσμα να εκμηδενιστεί ο μικρός εταίρος, δηλαδή το ΚΙΝΑΛ.

Όμως, δεν είχαν όλοι την ίδια οπτική. Με πρώτο τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Ο πρώην αρχηγός του ΠΑΣΟΚ έκρινε ότι προέχει η συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ και η επιστροφή του κυβερνώντος κόμματος στα παλιά λυμφατικά ποσοστά του.

Προς τούτο, «λάνσαρε» την έννοια της «στρατηγικής ήττας» του ΣΥΡΙΖΑ: η απώλεια της εξουσίας, μετά από μια μεγάλη ήττα, θα επιφέρει ραγδαία συρρίκνωση στον ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα την επιστροφή ικανής μερίδας των ψηφοφόρων του στο ΚΙΝΑΛ.
Επομένως, κατά την ανάλυσή του, η ηγεμονία του Κεντροαριστερού χώρου θα επανέλθει στο ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, που θα αναδειχθεί εκ νέου στον δεύτερο πόλο του πολιτικού συστήματος.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η επιδίωξη αυτή είναι μονοδιάστατη. Αφήνει στο απυρόβλητο τη ΝΔ-καμία εναντίωση, ποτέ από τον Βενιζέλο- και προϊδεάζει για πιθανή μετεκλογική συνεργασία μαζί της. Οπερ σημαίνει ριζική αντίθεση στην κεντρική επιλογή του ΚΙΝΑΛ για διμέτωπο αγώνα.

Φυσικά, δεν ήταν μόνος ο Βενιζέλος. Την ίδια άποψη έχουν και οι Λοβέρδος, Μανιάτης, Γρηγοράκος κ.α. Επομένως, είναι πολύ πιθανό η τάση αυτή να διαφοροποιηθεί μετεκλογικά από την θέση της ηγεσίας, όταν τεθεί θέμα συνεργασίας με τη ΝΔ ή προοπτική μελλοντικής συγκλίσεως με τον ΣΥΡΙΖΑ. Το αποτέλεσμα, πλέον ή βέβαιον: η διάσπαση του ΚΙΝΑΛ.

Βλέποντας η Φώφη Γεννηματά ότι αυτή θα είναι η εξέλιξη, έσπευσε να ωθήσει τον Βενιζέλο στην έξοδο: ήξερε ότι ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν θα δεχόταν τίποτε λιγότερο από την πρώτη θέση στο Επικρατείας. Όπως και έγινε. Αρνήθηκε οργισμένος να είναι υποψήφιος βουλευτής. Και η αποχώρηση ήταν πιά μονόδρομος.

Είναι σαφές ότι η έξοδος Βενιζέλου και στελεχών που πρόσκεινται σε αυτόν, θα έχει εκλογικές επιπτώσεις στο ΚΙΝΑΛ. Ένα ποσοστό θα κατευθυνθεί προς τη ΝΔ, ενώ δεν είναι βέβαιο- μάλλον: είναι απίθανο- να εισρεύσουν στο κόμμα ψηφοφόροι από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Εικάζεται ότι η κυρία Γεννηματά έλαβε υπόψιν τις επιπτώσεις αυτές. Αλλά προτίμησε να ρισκάρει, πολεμώντας για ένα επιβιωτικό ποσοστό, παρά να βρεθεί μετεκλογικά σε δεινή θέση. Δηλαδή, η ίδια να μην επιθυμεί συνεργασία με τη ΝΔ ή ψήφο ανοχής, αλλά τα κομματικά όργανα, με τον Βενιζέλο παρόντα και πρωταγωνιστή, να ψηφίσουν το αντίθετο.

Προφανώς θεωρεί ότι η σημερινή ρήξη θα κοστίσει λιγότερο απ΄ο,τι η πιθανή μετεκλογική απόσχιση βουλευτών και στελεχών. Όμως δεν έλαβε υπόψιν ότι ο κίνδυνος για υψηλό κόστος παραμένει, έστω και απόντος του Βενιζέλου, αν οι βουλευτές που θα εκλεγούν αλλά και η πλειονότης της Κεντρικής Επιτροπής δεν συμμεριστούν την άποψη και την επιλογή της Φώφης Γεννηματά…

Ιδού γιατί: αν το ΚΙΝΑΛ υποχωρήσει στις επικείμενες εκλογές-πολλώ μάλλον αν καταβαραθρωθεί- δεν αποκλείεται το ωκεάνιο κύμα των αντιδράσεων να στραφεί εναντίον της. Στην περίπτωση τίποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί. Ούτε η αλλαγή ηγεσίας. Όσο για την διάσπαση –ή τις μετεκλογικές αποχωρήσεις- είναι θέμα χρόνου…

• Ευάγγελος Βενιζέλος
• Φώφη Γεννηματά