Το sofagate, η euro-robe ή αλλιώς ευρωπαϊκή ρόμπα και ο super Μάριο

Το «εχμμ» της Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν στο σαράι της Αγκυρας όταν διαπίστωσε ότι την άφησαν όρθια ο Ταγίπ Ερντογάν και ο Σαρλ Μισέλ που έσπευσαν να στρογγυλοκαθόσουν στις δύο πολυθρόνες που είχαν προβλεφθεί, ανέδειξε τα ευρωπαϊκά μας τα χάλια. Δεν είναι μόνο το κοινωνικό σαβουάρ βιβρ που ορίζει ένας άνδρας πριν καθίσει να δείξει ένα ενδιαφέρον και για το που θα καθίσει η κυρία που είναι στην παρέα. Από πολιτικής άποψης είναι ακόμη πιο σοβαρό γιατί το κοινωνικό κουτσομπολιό γίνεται παγκόσμιο και αναδεικνύει την πολιτική ευρωπαϊκή γύμνια. Το sofagate ξεκίνησε από οθωμανικό ατόπημα και εξελίχθηκε σε ευρωπαϊκή ρόμπα για πολλούς λόγους.

1.Μόλις δύο εβδομάδες μετά την απόφαση της αποχώρησης της Τουρκίας από την σύμβαση της Κωνσταντινούπολης που προστατεύει τις γυναίκες από την βία κάθε μορφής κακοποίησης των γυναικών, συγκεντρώνοντας παγκόσμιες αντιδράσεις, ο Ερντογάν μέσα στο χρυσό παλάτι των 1000 δωματίων, έδειξε αν όχι την περιφρόνηση του, την στάση ζωής και πολιτικής αντίληψης που ακολουθεί απέναντι στο γυναικείο φύλλο, με τον άρρεν εκπρόσωπο της ΕΕ να μην αντιδρά. Έπαιξε, δηλαδή, ο σουλτάνος για μια φορά ακόμη σε άδειο γήπεδο.

2.Ο τρόπος με τον οποίο ο Σαρλ Μισέλ ατένιζε τις κάμερες με βλέμμα στυλ σφυρίζω αδιάφορα, ενώ η πρόεδρος της Κομισιόν ήταν όρθια, δείχνει πως η ευρωπαϊκή ελίτ αντιμετωπίζει συχνά τον νεοθωμανισμό του Ερντογάν και για άλλα ζητήματα – πέραν του σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα . Η Τουρκία προχωράει σε κραυγαλέες προκλήσεις κατά κρατών – μελών και η ΕΕ είτε κλείνει τα μάτια και τα αυτιά είτε στην καλύτερη περίπτωση δείχνει αμηχανία, σφυρίζοντας αδιάφορα. Αυτή η τακτική δεν εκπέμπει μόνο μηνύματα σύγχυσης αλλά και αδυναμίας να πάρει καθαρές θέσεις και να αντιμετωπίσει ευθέως τον Ερντογάν.

3.Ο Σαρλ Μισέλ μετά τις ανούσιες δικαιολογίες που έλεγαν οι συνεργάτες τους ή επιστρατεύονταν στις αρχικές του δηλώσεις, άρχισε να δίνει συνεντεύξεις σε ευρωπαϊκές εφημερίδες, για να μαζέψει την μεγάλη ζημιά που έχει υποστεί και η προσωπική του εικόνα. Δήλωσε ότι έχασε τον ύπνο του. «Δεν κοιμάμαι καλά μετά από αυτό, το έχω συνέχεια στο μυαλό μου» ανέφερε
στην L’Echo, αναφερόμενος στο sofagate. Έδειξε καθυστερημένα αντανακλαστικά. Όπως πολύ συχνά δείχνει και η ΕΕ σε μείζονα ζητήματα όχι μόνο απέναντι στην Τουρκία αλλά και αναφορικά με μείζονα ζητήματα που άπτονται της οικονομίας και της εξωτερικής πολιτικής μέσα και έξω από τους κόλπους των «27» κρατών μελών.

4. Με το sofagate, στο επίκεντρο βρέθηκε ξανά η αδυναμία συνεννόησης μεταξύ των θεσμικών οργάνων της ΕΕ. Μία εικόνα χίλιες λέξεις ήταν ο καθήμενος Σαρλ Μισέλ και η όρθια Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν. Όντως πρώτος στην ιεραρχία είναι ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή όμως είναι κατά κάποιο τρόπο η κυβέρνηση της ΕΕ η οποία μάλιστα διαχειρίζεται και τα κονδύλια. Η απόσταση μεταξύ του κτιρίου Europa όπου εδρεύει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και του Berlaymont όπου εδρεύει η Κομισιόν, στην πλατεία Σουμάν των Βρυξελλών, αν και είναι λίγα μέτρα ενίοτε φαντάζει μεγάλη. Η πρόσβαση γίνεται μετ´ εμποδίων ή ακόμη χειρότερα αποφάσεις που λαμβάνονται στο ένα κτίριο ακυρώνονται στο άλλο!

5.Και έρχομαι στο κορυφαίο σπορ της υποκρισίας που δεν είναι μόνο ευρωπαϊκό αλλά παγκόσμιο! Έστω και αν και εδώ στην ΕΕ κρατάμε τα πρωτεία. Επί έξι 24ωρα είναι στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας το sofagate, τι έκανε ο σουλτάνος, πως αντέδρασε ο Σαρλ Μισέλ, ακόμη και η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν ως προς το αν θα έπρεπε να σηκωθεί να φύγει όταν είδε ότι δεν προβλέφθηκε θέση για εκείνη. Δίνεται μια μάχη χαρακωμάτων γύρω από το πρωτόκολλο και με κάποιες πολιτικές διαστάσεις, δεν διαφωνώ.

Θα σοβαρευτούμε όμως; Για ποιο άλλο θέμα δόθηκε τόση έκταση και έγιναν τόσες αναλύσεις; Και θα ξεχωρίσω ένα μόνο. Ποια ήταν η αντίδραση της ευαίσθητης στα πρωτόκολλα ΕΕ όταν τουρκικά πλοία έκαναν γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, δηλαδή, «τρυπούσαν» ευρωπαϊκό έδαφος, παραβιάζοντας εδαφική ακεραιότητα;
Τότε ο Σαρλ Μισέλ δεν έχασε τον ύπνο του! Τώρα το πρωτόκολλο τον μάρανε.

Ο Μάριο Ντράγκι ως διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στις 26 Ιουλίου 2012 δεσμεύτηκε «Θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί…» για να αποσοβήσει τον κίνδυνο κατάρρευσης της Ευρωζώνης και να βάλει φρένο στο πάρτι των αγορών με το αδικαιολόγητα υψηλό κόστος δανεισμού των κρατών-μελών της. Το είπε και το έκανε. Σήμερα ως πρωθυπουργός της Ιταλίας, είναι ο πρώτος από τους «27» που ύψωσε το ευρωπαϊκό φρόνημα του στο sofagate.

«Δεν συμμεριζόμαστε την στάση του Ερντογάν, δεν ήταν η κατάλληλη συμπεριφορά» δήλωσε. «Λυπάμαι ιδιαίτερα που η πρόεδρος της ΕΕ την υπέστη. Με αυτούς τους δικτάτορες, ας τους αποκαλέσουμε έτσι, πρέπει να είμαστε σαφείς: Να εκφράζουμε τις διαφορετικές μας απόψεις αλλά να καταφέρνουμε να συνεργαζόμαστε υπέρ των χωρών μας».

Από «Super Μάριο» έχει έλλειμα η ΕΕ. Κι όσο θα κυβερνάται από μετριότητες, ούτε ενιαία στρατηγική ούτε ενιαία φωνή θα έχει και θα υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να γίνεται euro- robe, κοινώς ρόμπα από τον κάθε Ερντογάν.

• Sofagate