Το στοίχημα του Τασούλα – Kill Bill ή διχασμός; Φάμελλος Vs Ακρίτα… γενικώς σφάζονται στην Κεντροαριστερά – Η Πλεύση Ελευθερίας στο 15,2%, ο ΣΥΡΙΖΑ στο 5% και το ΠΑΣΟΚ… ψάχνεται 

Στην ελληνική πολιτική, οι αλλαγές στην Προεδρία της Δημοκρατίας είναι σαν τις τελετές απονομής των Όσκαρ: γεμάτες συμβολισμούς, ευγενικές φιλοφρονήσεις και κοστούμια που δύσκολα ξεχωρίζουν. Έτσι, στην τελετή παράδοσης-παραλαβής, η Κατερίνα Σακελλαροπούλου και ο Κώστας Τασούλας έπαιξαν τους ρόλους τους με την τυπικότητα ενός καλά προβαρισμένου θεατρικού έργου.

Η πρώην ΠτΔ αποχαιρέτησε τον διάδοχό της με εγκωμιαστικά λόγια για την εμπειρία του, την πολιτική του διαδρομή και τις αξίες του έθνους. Ο Τασούλας ανταπέδωσε, μιλώντας για την «κατακτημένη ισότητα» που σηματοδότησε η θητεία της, τις διεθνείς προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα και την ανάγκη για εθνική ομοψυχία. Όλα καλά, όλα ωραία. Όμως, όπως κάθε πολιτική αλλαγή, έτσι κι αυτή κρύβει περισσότερα από όσα δείχνει.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας: Θεματοφύλακας ή παρατηρητής;

Η θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας στην Ελλάδα είναι λίγο σαν τον ρόλο του Άλφρεντ στον Batman: είναι εκεί για να συμβουλεύει, να προσέχει τις ισορροπίες και να δίνει θεσμικό κύρος στις κρίσιμες στιγμές. Όμως, σε μια περίοδο όπου οι θεσμοί αμφισβητούνται και η κοινωνία ζητά απαντήσεις – ειδικά μετά την τραγωδία των Τεμπών – ο νέος ΠτΔ δεν μπορεί να περιοριστεί σε διακοσμητικό ρόλο.

Ο Τασούλας έθεσε τρεις βασικούς στόχους: την υπεράσπιση του Συντάγματος, την εθνική ακεραιότητα και τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Ωραία λόγια, αλλά αν η ιστορία έχει αποδείξει κάτι, είναι ότι η πραγματική πρόκληση για έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν είναι τι λέει την πρώτη του μέρα, αλλά πώς θα σταθεί όταν η κυβέρνηση βρεθεί σε δύσκολες καταστάσεις.

Το βάρος της συγκυρίας και η πρόκληση της «Μεγάλης Απόκρισης»

Ο ίδιος αναφέρθηκε στην ανάγκη για μια «μεγάλη απόκριση» στα αιτήματα της κοινωνίας, παραλληλίζοντας τη σημερινή εποχή με τη Μεταπολίτευση και την περίοδο 1909-1915. Ιστορικές συγκρίσεις που δείχνουν διάθεση για θεσμική ευθύνη, αλλά και μια προσπάθεια να δοθεί βάθος και βαρύτητα στη νέα του θητεία. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πιο σκληρή. Η κοινωνική δυσαρέσκεια είναι στο κόκκινο, η αίσθηση θεσμικής απαξίωσης είναι διάχυτη και η απαίτηση για δικαιοσύνη δεν αρκεί να αντιμετωπιστεί με λόγια περί «εμπιστοσύνης στο δημοκρατικό πολίτευμα».

Το στοίχημα του Τασούλα: Από τη Βουλή στο Προεδρικό

Ο Κώστας Τασούλας έχει περάσει χρόνια στη Βουλή, ξέρει το πολιτικό παιχνίδι και έχει την εμπειρία να ελίσσεται. Το ερώτημα είναι αν θα μείνει απλώς ένας θεσμικός ρυθμιστής ή αν θα επιχειρήσει να δώσει στο αξίωμά του έναν πιο ουσιαστικό ρόλο, σε μια περίοδο που το πολιτικό σύστημα δοκιμάζεται.

Όπως έλεγε και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, «η ιστορία θα είναι καλή μαζί μου, γιατί σκοπεύω να τη γράψω». Το αν ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα γράψει τη δική του σελίδα ή αν θα μείνει ένας ακόμη παρατηρητής, θα το δείξει ο χρόνος. Το σίγουρο είναι πως στην ελληνική πολιτική σκηνή, το σενάριο γράφεται πάντα με πολλές ανατροπές.

Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν

Τόσα και τόσα συμβαίνουν στον τόπο μας( Τέμπη, ακρίβεια, ανασφάλεια) και διεθνώς( Ουκρανικό, σφαγές στη Συρία από τους γραβατωμένους τζιχαντιστές κλπ) και η καημένη η Κεντροαριστερά το βιολί της.

Αψιμαχίες, συγκρούσεις, μαλλιοτραβήγματα και δημοσκοπική καθίζηση, την ώρα που η Ζωή σκίζει και ο Βελόπουλος παραμένει στο ύψος του. Να τα πάρουμε ένα ένα:

Πρώην βουλευτής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ ο Χάρης Καστανίδης άσκησε δριμύτατη κριτική στον Νίκο Ανδρουλάκη λέγοντας ότι αν χάσει στις εκλογές πρέπει να παραιτηθεί.

Αδικημένος από τον Ανδρουλάκη ο Χάρης(προτίμησε την έδρα στην Θεσσαλονίκη ο αρχηγός και την στέρησε από τον Καστανίδη), μιλάει έδω και μήνες για την ανάγκη να συνεργαστεί το ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο μιάς μεγάλης Κεντροαριστεράς.

Πολλοί βέβαια λένε ότι ο Καστανίδης έχει ήδη αποπλεύσει και βρίσκεται με το ένα πόδι στον ΣΥΡΙΖΑ, οπότε δεν έχει ιδιαίτερο βάρος η κριτική του στον Ανδρουλάκη. Όπως και να ΄χει όμως, επισήμως ανήκει ακόμη στο ΠΑΣΟΚ…

Η μεγάλη Κεντροαριστερά είναι ο διακαής πόθος του Αλέξη Τσίπρα. Το λέει σε όλους τους τόνους ο άνθρωπος, φροντίζοντας μάλιστα να απαξιώσει τους αρχηγούς του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ. Όχι ονομαστικά, βρε παιδάκι μου, αλλά…πονηρά, λέγοντας ότι η εικόνα δεν είναι καλή και στην αντιπολίτευση…

Πως βλέπουν όμως τις φιλοδοξίες του Τσίπρα(«Ειμαι εδώ», έχει δηλώσει) ορισμένα πρώην στελέχη και υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ; Ακούστε, ενδεικτικά: Μιλώντας πρόσφατα στην εκπομπή του Χατζή στο ΟΝΕ ο Πάνος Σκουρλέτης και απαντώντας σε ερώτηση για τον ρόλο του Τσίπρα σήμερα είπε κατά λέξη:

«Ο Τσίπρας καθώς και η πλειοψηφία των ηγεσιών της αριστερής αντιπολίτευσης είναι μέρος ενός συστήματος αναξιοπιστίας»…

 Όπως ξέρετε, βγήκε τις προάλλες η Ελενα Ακρίτα και συμφώνησε με τον Κοτζιά ότι η Μαρία Καρυστιανού είναι άξια για την πρωθυπουργία της χώρας. Τι ήταν να το πεί;

Εμφανίστηκε λάβρος ο γνωστός Καρανίκας, παλιός κολλητός του Τσίπρα και τώρα κωπηλάτης του Κασσελάκη, και την αποκάλεσε «Δημαγωγό και σούργελο σε μια συσκευασία, εντός της παράγκας του ΣΥΡΙΖΑ.

Η Ακρίτα απάντησε εξίσου δηκτικά: «Ποιός το είπε αυτό για σένα; Ο Καρανίκας; Τότε δεν έχει καμμία σημασία».

Αυτά γίνονται στον ευρύτερο Κεντροαριστερό χώρο. Κι αυτά βλέπει π.χ. η Κωνσταντοπούλου και τρίβει τα χέρια της…

Kill Bill ή διχασμός στο ΣΥΡΙΖΑ; Ο Φάμελλος, η Ακρίτα και το παιχνίδι της αποδόμησης

Στον ΣΥΡΙΖΑ, οι εσωτερικές κόντρες είναι πλέον πιο προβλέψιμες κι από την πλοκή σε ταινία του Μ. Νάιτ Σιάμαλαν. Στο τέλος, πάντα κάποιος ανακαλύπτει ότι δεν είναι ακριβώς στην πλευρά που νόμιζε. Αυτή τη φορά, η Έλενα Ακρίτα αποφάσισε να ανοίξει ένα νέο μέτωπο, μιλώντας για «πρωθυπουργοποίηση» της Μαρίας Καρυστιανού, και ο Σωκράτης Φάμελλος ανέλαβε τον ρόλο του θεσμικού «επιμελητή», ξεκαθαρίζοντας πως αυτά δεν είναι θέση του ΣΥΡΙΖΑ.

Και κάπου εδώ αρχίζει η πραγματική ιστορία. Γιατί όταν ένας κοινοβουλευτικός αρχηγός πρέπει να αποδοκιμάζει μια βουλευτή του ίδιου του κόμματός του δημόσια, δεν μιλάμε για απλή διαφωνία. Μιλάμε για σκηνικό εσωτερικής αμφισβήτησης που γίνεται όλο και πιο έντονο.

Ο Φάμελλος, η Ακρίτα και η «γραμμή» που δεν υπάρχει

Ο Σωκράτης Φάμελλος ξεκαθάρισε ότι το κόμμα «έχει πρόεδρο» και ότι «έχει συγκεκριμένη προγραμματική πρόταση». Με απλά λόγια, δεν είναι ώρα για πολιτικά fan fiction και σενάρια περί νέων υποψηφίων πρωθυπουργών. Αν η Ακρίτα ήθελε να δοκιμάσει το πολιτικό της ένστικτο, μάλλον έπεσε πάνω σε τοίχο.

Το πρόβλημα είναι ότι ο τοίχος στον οποίο έπεσε δεν είναι ο Φάμελλος, αλλά το ίδιο το κόμμα. Γιατί αν κάτι αποδεικνύεται από αυτό το επεισόδιο, είναι πως στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν πολλοί που μιλούν χωρίς να υπάρχει κεντρική στρατηγική. Και όταν ο Φάμελλος λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πρόεδρο, στην πραγματικότητα προσπαθεί να μας πείσει για κάτι που, προφανώς, δεν είναι αυτονόητο ούτε μέσα στο κόμμα. Πληρώνουν ακόμα την αντιδημοκρατική αποπομπή του Στέφανου Κασσελάκη, τους είχε στο 15% και τώρα παλεύουν με το 5%… Φανταστείτε με Στέφανο που θα ήταν σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ…

Η πολιτική δεν είναι reality show – ή μήπως είναι;

Ο Φάμελλος χτύπησε και ένα καμπανάκι: «Η πολιτική είναι αυτή που δίνει λύσεις στην παιδεία, την υγεία, το εισόδημα και τη δικαιοσύνη». Αλλά η πραγματικότητα λέει ότι στον ΣΥΡΙΖΑ η πολιτική πλέον μοιάζει περισσότερο με reality επιβίωσης. Κάποιοι αγωνίζονται να μείνουν στο προσκήνιο, άλλοι δοκιμάζουν την τύχη τους σε παράλληλα αφηγήματα, και κάποιοι προσπαθούν απλώς να καταλάβουν αν όλο αυτό είναι ένα επεισόδιο του House of Cards ή μια παρωδία του.

Ο Φάμελλος προσπάθησε να επαναφέρει τη συζήτηση στην «προοδευτική διέξοδο». Το ερώτημα, όμως, είναι ποιος θα τον ακούσει. Γιατί όταν το μήνυμα που φτάνει προς τα έξω είναι ένας ΣΥΡΙΖΑ που ούτε εσωτερικά δεν μπορεί να συνεννοηθεί, τότε η συζήτηση για την «προοδευτική κυβέρνηση» γίνεται όλο και πιο θεωρητική.

Το δίλημμα: Αριστερά, Δεξιά ή… καθόλου;

Ο Φάμελλος έστειλε ένα σαφές μήνυμα: «Δεν μπορούμε να μπλέξουμε σε ακροδεξιές και αντιπολιτικές φωνές». Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τι λένε οι ακραίοι. Είναι τι λένε οι ίδιοι οι πολίτες που τον ψήφισαν και σήμερα αμφιταλαντεύονται αν έχει ακόμα λόγο ύπαρξης ως κεντρικός εκφραστής της αντιπολίτευσης.

Όπως έλεγε και ο Μακιαβέλι, «δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο, αβέβαιο και επικίνδυνο από το να προσπαθείς να εισάγεις μια νέα τάξη πραγμάτων». Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε αυτή τη φάση. Και προς το παρόν, μοιάζει να δυσκολεύεται ακόμα και να αποφασίσει ποιος είναι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας.

Τρέμετε τη Ζωή: Η Κωνσταντοπούλου 2η, ο ΣΥΡΙΖΑ στον γκρεμό και ο Καραμανλής στο στόχαστρο

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις θυμίζουν ταινία του Ταραντίνο: απρόβλεπτη πλοκή, θεαματικές ανατροπές και πολιτικά «πτώματα» που στοιβάζονται στο φόντο. Η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου αναδεικνύεται στη μεγάλη έκπληξη του πολιτικού σκηνικού, καταγράφοντας εντυπωσιακή άνοδο και προσπερνώντας κόμματα που μέχρι χθες θεωρούνταν αδιαμφισβήτητοι πρωταγωνιστές.

Η Νέα Δημοκρατία διατηρεί την πρώτη θέση, αλλά το πραγματικό δράμα εκτυλίσσεται στη δεύτερη θέση, όπου η Ζωή έρχεται με φόρα, αφήνοντας πίσω το ΠΑΣΟΚ και διαλύοντας ό,τι έχει απομείνει από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολίτες, εξοργισμένοι από την ατιμωρησία και τη διαχείριση της τραγωδίας των Τεμπών, φαίνεται να επιλέγουν όχι μόνο την αποδοκιμασία, αλλά και την ανατροπή.

Η Πλεύση Ελευθερίας στο 15,2% και ο ΣΥΡΙΖΑ στο 5% – Κάτι συμβαίνει εδώ

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει 5%, λιγότερο από τη μισή δύναμη του ΚΚΕ, και όταν το ΠΑΣΟΚ παραμένει εγκλωβισμένο γύρω στο 13%, είναι σαφές ότι η παραδοσιακή αντιπολίτευση έχει πάψει να εμπνέει. Ο κόσμος δεν ψάχνει «σοβαρές εναλλακτικές». Ψάχνει χαστούκι στο σύστημα. Και προς το παρόν, αυτό το χαστούκι έχει το όνομα της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Η ραγδαία άνοδος της Πλεύσης Ελευθερίας δείχνει ότι η οργή των πολιτών, ιδίως για την υπόθεση των Τεμπών, δεν ξεθυμαίνει. Αντίθετα, μετατρέπεται σε πολιτική τιμωρία για κόμματα που άλλοτε κυριαρχούσαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που προσπαθεί να ξαναγίνει ελκυστικός, καταρρέει, ενώ το ΠΑΣΟΚ παραμένει στη στασιμότητα, βλέποντας τη Ζωή να του παίρνει τη δεύτερη θέση.

Νέα Δημοκρατία: Πρώτη, αλλά όχι ανέγγιχτη

Η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη με 25,8%, αλλά δεν είναι ώρα για πανηγυρισμούς. Παρά την κυβερνητική φθορά, καταφέρνει να διατηρεί ένα αξιόλογο ποσοστό, κάτι που δείχνει ότι μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων δεν βλέπει αξιόπιστη εναλλακτική. Όμως, με την αντιπολίτευση να μετακινείται από τα παραδοσιακά κόμματα προς μια πιο «αντισυστημική» επιλογή, η πίεση αυξάνεται.

Το πιο ηχηρό μήνυμα αυτών των γκάλοπ είναι η απαίτηση των πολιτών για δικαιοσύνη και λογοδοσία. Η υπόθεση των Τεμπών δεν είναι μια πληγή που κλείνει με επικοινωνιακές στρατηγικές. Είναι το σημείο μηδέν για τη σχέση εμπιστοσύνης των πολιτών με το πολιτικό σύστημα. Η δημοσκόπηση δείχνει ξεκάθαρα ότι η παραίτηση του Κώστα Καραμανλή συνεχίζει να είναι κεντρικό αίτημα και η αίσθηση ατιμωρησίας βαραίνει το πολιτικό σκηνικό.

Αλλάζουν οι ηγεσίες, αλλάζουν τα δεδομένα

Αν οι ηγεσίες αλλάξουν, η πολιτική σκακιέρα μπορεί να μεταμορφωθεί. Η Νέα Δημοκρατία ξέρει ότι η παρουσία του Μητσοτάκη είναι δίκοπο μαχαίρι: εξασφαλίζει σταθερότητα, αλλά συγκεντρώνει και οργή. Το ΠΑΣΟΚ, παρά τις όποιες φιλοδοξίες του, δεν έχει καταφέρει να πείσει ότι είναι το αντίβαρο που χρειάζεται η χώρα. Και ο ΣΥΡΙΖΑ… ας μην το συζητήσουμε καλύτερα.

Ο κόσμος ψάχνει λύσεις. Όχι θεωρίες, όχι συστημικά μαγειρέματα. Και όσο οι παραδοσιακοί παίκτες προσπαθούν να εξηγήσουν τι πήγε λάθος, κάποια νέα σχήματα απλά τους προσπερνούν. Όπως είπε και ο Μακιαβέλι, «η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς». Και προς το παρόν, η τολμηρότερη του παιχνιδιού είναι η Ζωή.

Ο Ρούτε, ο Τουσκ και ο ευρωπαϊκός δρόμος του Ερντογάν: Από τη μεγάλη… Χίμαιρα στη μεγάλη διαπραγμάτευση

Ο Μαρκ Ρούτε και ο Ντόναλντ Τουσκ φαίνεται να παίρνουν το ρόλο του καλού και του κακού μπάτσου στο νέο διπλωματικό σίριαλ που λέγεται «Πώς να ξανακάνεις την Τουρκία φίλη σου χωρίς να δείξεις αδυναμία». Από τη μια, ο επικεφαλής του ΝΑΤΟ προτρέπει την Ευρωπαϊκή Ένωση να αφήσει τις «εντάσεις» πίσω της και να αγκαλιάσει τον Ερντογάν. Από την άλλη, ο Πολωνός πρωθυπουργός Τουσκ, παίζοντας το χαρτί του πραγματισμού, δηλώνει ότι η Τουρκία πρέπει να πάρει την ευθύνη της περιφερειακής ασφάλειας και να συμβάλει στην ειρηνευτική διαδικασία για την Ουκρανία. Και η Ελλάδα… παγωτό!

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, ο ίδιος ο Ερντογάν επανεμφανίζεται ως ο άνθρωπος της επιστροφής στην Ευρώπη, θυμίζοντας λίγο Ο Νονός: Μέρος ΙΙΙ, εκεί όπου ο Μάικλ Κορλεόνε ψελλίζει το περίφημο «Just when I thought I was out, they pull me back in».

Η ΕΕ, η Τουρκία και το ατελείωτο παζάρι

Αν υπάρχει κάτι που οι Βρυξέλλες κάνουν με συνέπεια, αυτό είναι οι διαπραγματεύσεις χωρίς τέλος. Η Ευρωπαϊκή Ένωση εδώ και δεκαετίες χρησιμοποιεί την ένταξη της Τουρκίας ως το καρότο μπροστά στο γαϊδούρι. Μόνο που το γαϊδούρι έχει γίνει πεισματάρικο άλογο κούρσας που τρέχει όπου το συμφέρει.

Αυτή τη στιγμή, οι Ευρωπαίοι φαίνονται να ψάχνουν τρόπους να επαναφέρουν την Τουρκία πιο κοντά στη Δύση, τη στιγμή που οι ΗΠΑ αναπροσαρμόζουν τις προτεραιότητές τους. Και κάπως έτσι, ο δρόμος της Άγκυρας προς τις Βρυξέλλες φαίνεται να ξανανοίγει – τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορικής.

Όμως, όπως έλεγε και ο Θουκυδίδης, «οι ισχυροί κάνουν ό,τι θέλουν και οι αδύναμοι υποφέρουν ό,τι πρέπει». Και προς το παρόν, η Τουρκία έχει αποδείξει ότι δεν παίζει με τους κανόνες της αδυναμίας.

ReArm Europe: Επανεξοπλισμός ή Επανεκκίνηση;

Την ίδια ώρα, η Ευρώπη φαίνεται να αλλάζει γραμμή στην αμυντική της στρατηγική. Το σχέδιο ReArm Europeεγκρίθηκε με τη στήριξη των ελληνικών ευρωβουλευτών από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και η Πλεύση Ελευθερίας το καταψήφισαν, φοβούμενοι ότι μετατρέπει την ΕΕ σε ένα «μικρό ΝΑΤΟ».

Μιλάμε για ένα αμυντικό πακέτο 800 δισεκατομμυρίων ευρώ, με 150 δισ. ευρώ να εκταμιεύονται με διαδικασίες έκτακτης ανάγκης. Στην πράξη, η Ευρώπη μπαίνει σε φάση επιθετικού εξοπλισμού, έχοντας καταλάβει – με μικρή, ας πούμε, καθυστέρηση – ότι η εποχή της στρατηγικής αφέλειας έχει τελειώσει.

Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν φαίνεται να σπρώχνει την Ευρώπη προς μια πιο σκληρή στάση, ενώ χώρες όπως η Γαλλία και η Πολωνία πιέζουν για μεγαλύτερη στρατιωτική αυτάρκεια. Αν αυτή η στρατηγική θα οδηγήσει σε μια πιο ενωμένη Ευρώπη ή αν θα επιβεβαιώσει τη ρήση του Μακιαβέλι ότι «οι ένοπλες προφητείες πάντα νικούν, ενώ οι άοπλες πάντα χάνουν», μένει να φανεί.

Η προανακριτική: Στήθηκε, ξεκινά, αλλά θα γίνει κάτι;

Αν υπάρχει κάτι που δεν αλλάζει στην ελληνική πολιτική, είναι οι επιτροπές που συστήνονται για να δείξουν ότι κάτι γίνεται – ακόμα κι όταν όλοι ξέρουν ότι δεν θα γίνει τίποτα. Η νέα Προανακριτική Επιτροπή για τον Χρήστο Τριαντόπουλο αριθμεί 27 μέλη και ετοιμάζεται να συνεδριάσει υπό την προεδρία του Νικήτα Κακλαμάνη.

Η πιθανότερη έκβαση; Η πλειοψηφία της ΝΔ θα ελέγξει την ατζέντα, η αντιπολίτευση θα φωνάζει για συγκάλυψη, και μετά από μήνες ακροάσεων, πορισμάτων και διαφωνιών, η υπόθεση θα καταλήξει στην πολιτική λήθη. Γιατί στην Ελλάδα, οι προανακριτικές έχουν την τάση να θυμίζουν ταινίες του Κιούμπρικ: περίπλοκες, γεμάτες υποσχέσεις, αλλά στο τέλος κανείς δεν καταλαβαίνει ακριβώς τι συνέβη.

Η Καρυστιανού και το πολιτικό παζάρι

Και μέσα σε όλα, η συζήτηση για το αν η Μαρία Καρυστιανού πρέπει να κατέβει στην πολιτική συνεχίζεται, με τον Νίκο Πλακιά να εκφράζει την έντονη αντίθεσή του. «Σήμερα λένε για την Καρυστιανού, αύριο θα λένε για μένα», σχολίασε ο πατέρας των αδικοχαμένων δίδυμων κοριτσιών, θέτοντας το αυτονόητο ερώτημα: ποιος έχει όφελος από αυτή τη συζήτηση;

Το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών έχει μετατραπεί σε πεδίο πολιτικής εκμετάλλευσης, με κόμματα και παράγοντες να χρησιμοποιούν τα θύματα και τους συγγενείς τους ως πιόνια στο πολιτικό τους παιχνίδι σε πολλές περιπτώσεις φταίνε και οι ίδιοι που δίνουν δικαιώματα. Η ίδια η κοινωνία, όμως, φαίνεται να έχει πάρει τις δικές της αποφάσεις. Και αυτό φαίνεται στις δημοσκοπήσεις που δείχνουν την άνοδο της αντισυστημικής ψήφου και την απαξίωση των παραδοσιακών κομματικών μηχανισμών. Ακόμα ένα πυροτέχνημα… που θα σκάσει με κρότο.

• ανασχηματισμός
• Κωνσταντίνος Τασούλας
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• προεδρία της Δημοκρατίας
• ΣΥ​ΡΙΖΑ