Το τέλος εποχής του ΣΥΡΙΖΑ με… Φάμελλο – Η Άρνηση του Δένδια – 12 και ούτε ένα τηλεφώνημα από τον Ανδρουλάκη στον Μητσοτάκη – Το στοίχημα του Κασσελάκη 

Αγαπητοί αναγνώστες, καλώς ήρθατε σε μια ακόμη διαδρομή γεμάτη αιχμηρές παρατηρήσεις και πολιτικές ανατροπές μέσα από τα  «Hard Talks». Σήμερα, ξεδιπλώνουμε το κουβάρι των πολιτικών μας θεμάτων, από την πολιτική «σιωπή» στις σχέσεις Ανδρουλάκη και Μητσοτάκη, μέχρι τα στοιχήματα του Κασσελάκη με το νέο του κόμμα, αλλά και το αέναο déjà vu των διαπραγματεύσεων για τα Γλυπτά του Παρθενώνα. Ετοιμαστείτε για μια ανασκόπηση με δόσεις ειρωνείας, θεσμικής αυτογνωσίας και πολιτικού δράματος.

Ο Σωκράτης Φάμελλος, με το ήρεμο ύφος ενός φιλοσόφου που προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ότι η δημοκρατία είναι ακόμα ζωντανή, είναι ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Η νίκη του, με ποσοστό κάτω του 50% από την πρώτη Κυριακή με την “ευλογία” Πολάκη, είναι γεγονός που θα έπρεπε να φωτίζει τον δρόμο προς μια νέα αρχή. Αντίθετα, το μόνο που φωτίζεται είναι η αποδοχή του κόμματος ότι το μέλλον του μοιάζει περισσότερο με αρχαία τραγωδία παρά με σύγχρονη πολιτική κωμωδία.

Η συμμετοχή των 70.152 πολιτών είναι ένα αριθμητικό επίτευγμα που προσφέρεται για πανηγυρισμούς, αρκεί να μην κοιτάξει κανείς το πρόσφατο παρελθόν: οι 74.285 ψήφοι του Κασσελάκη στον δεύτερο γύρο έβαλαν τον πήχη πολύ ψηλότερα από τα σημερινά δεδομένα. Και ο πήχης, όπως φαίνεται, δεν πέρασε ούτε από τα μυαλά των διοργανωτών, οι οποίοι έσπευσαν να προσφέρουν μια ώρα παράταση, μήπως και σώσουν την τιμή των όπλων.

Η εικόνα θυμίζει ταινία του Φελίνι: χαοτική, με τους πρωταγωνιστές να μιλούν για «μεγάλη επιτυχία» ενώ γύρω τους ο κόσμος χάνει το ενδιαφέρον του. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η Κουμουνδούρου βρίσκεται σε ένα παράλληλο σύμπαν, αλλά, όπως έλεγε και ο Σωκράτης, όχι ο Φάμελλος αλλά ο άλλος, «ουδείς εκών κακός». Ίσως απλώς δεν βλέπουν ότι το εκλογικό τους σώμα, αντί να μεγαλώνει, μαραζώνει, όπως το κοινό ενός ξεπερασμένου μιούζικαλ.

Ο καθένας με τις αυταπάτες του

Η παρουσία του Παύλου Πολάκη στη δεύτερη θέση είναι ενδεικτική του πνεύματος της εποχής: η πολιτική γίνεται όλο και περισσότερο προσωπική, όλο και λιγότερο συλλογική. Ο Νίκος Φαραντούρης και ο Απόστολος Γκλέτσος ακολούθησαν σε μεγάλη απόσταση, πέρασαν και δεν ακούμπησαν, επιβεβαιώνοντας ότι στο ΣΥΡΙΖΑ οι δεύτεροι ρόλοι, αν και απαραίτητοι, σπάνια παίρνουν χειροκρότημα.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, οι πανηγυρισμοί μοιάζουν περισσότερο με τον διάλογο από το Network: «I’m mad as hell, and I’m not gonna take this anymore!» Μόνο που εδώ, κανείς δεν φωνάζει. Η σιωπή είναι εκκωφαντική, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να μην έχει καταλάβει ότι το κοινό του έχει ήδη αλλάξει κανάλι.

Κακοκαιρία στον πλανήτη ΣΥΡΙΖΑ

Οι εκλογές αυτές μοιάζουν με κακοκαιρία: οι ψηφοφόροι λιγότεροι, οι αμφιβολίες περισσότερες, και οι ελπίδες για μια ηλιόλουστη επόμενη μέρα σχεδόν ανύπαρκτες. Όπως θα έλεγε και ο Ηράκλειτος, «τα πάντα ρει». Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, το ποτάμι μοιάζει να πηγαίνει προς τα πίσω, κι αυτό που ρέει δεν είναι ακριβώς νερό.

Αλλά, όπως έλεγε και ο Μιτεράν, «η εξουσία δεν αλλάζει τους ανθρώπους, αποκαλύπτει ποιοι πραγματικά είναι». Και στο ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται, αποκαλύφθηκαν όλα: η φθορά, η αδυναμία, και η απελπισμένη προσπάθεια να κρατηθούν σε μια εποχή που τους έχει ήδη ξεπεράσει.

Τέλος εποχής, λοιπόν. Και όπως πάντα, σε αυτές τις περιπτώσεις, οι αριθμοί είναι μόνο το πρόσχημα. Αυτό που πραγματικά μετράει είναι ότι το κοινό έχει ήδη βγει από την αίθουσα.

Ο Ανδρουλάκης στον ρόλο του δύσκολου -“Μην παίρνετε, θα σας πάρουμε εμείς”

Στο Μέγαρο Μαξίμου το τηλέφωνο έμεινε σε “silent mode” για εβδομάδες. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, σαν πρωταγωνιστής στο “The Godfather”, μοιάζει να λέει: “Δεν είναι προσωπικό, είναι καθαρά πολιτικό.” Και εκεί που όλοι περίμεναν το πολυπόθητο ραντεβού, το παιχνίδι της αμηχανίας και των “αψιμαχιών” έκανε το συμβάν να μοιάζει με κακό sequel του “Waiting for Godot”. Ο Μητσοτάκης, που επιθυμεί διακαώς να παραμείνει θεσμικός, αναγκάστηκε να “ρίξει τα μούτρα του” για να κάνει την κλήση. Ίσως να σκέφτηκε τον Αριστοτέλη: “Ο υπομένον νικά,” αλλά ποιος θα κερδίσει πραγματικά; Ο υπομονετικός ή ο δύστροπος;

Τα Φώτα, το τηλέφωνο και η εξουσία που δεν περιμένει

Κάπου κοντά στα Φώτα” είπε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ για το ραντεβού, αφήνοντας τους συνεργάτες του πρωθυπουργού να ψάχνουν ημερολόγια και… υπομονή. Θυμίζει εκείνη τη σκηνή από το “Love Actually”, όπου ο ένας περιμένει μια κίνηση που δεν έρχεται ποτέ. Το ερώτημα είναι αν αυτή η πολιτική hard-to-get στρατηγική του Ανδρουλάκη είναι ένδειξη δύναμης ή ανασφάλειας. Όπως έλεγε και ο Τσώρτσιλ, “Η εξουσία είναι σαν το ποδήλατο: πρέπει να κινείται για να μη χάσει την ισορροπία της.” Στην προκειμένη περίπτωση, ποιος θα διατηρήσει την ισορροπία; Ο σταθερά θεσμικός ή ο στρατηγικά απρόβλεπτος;

Η πρόβλεψη που έγραψε ιστορία

Όταν η στήλη προέβλεπε την ονομασία “Κίνημα Δημοκρατίας”, δεν χρειαζόταν ούτε κρυστάλλινη σφαίρα ούτε ταλέντο στη μαντεία· απλώς την προφανή παρατήρηση ότι ο Στέφανος Κασσελάκης ακολουθεί το εγχειρίδιο της πολιτικής επιτυχίας: μια πιασάρικη ονομασία που κλείνει το μάτι στη «δημοκρατία» χωρίς ιδεολογική περιχαράκωση και αριστερόμετρα. Ότι δεν κατάφερε ο Τσίπρας τόσα χρόνια, το «Αμερικανάκι» το κατάφερε σε έναν χρόνο.

Είναι σαν να παρακολουθείς τον “Πολίτη Κέιν”, με τον ήρωα να χτίζει το δικό του πολιτικό μύθο σε slow motion. Οι αποχωρήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ—ή, πιο σωστά, οι αποδράσεις—μοιάζουν με το σκηνικό μιας αρχαίας τραγωδίας, όπου ο χορός (των βουλευτών) αλλάζει στρατόπεδο. Όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης: “Η ελπίδα είναι όνειρο εν εγρηγόρσει.” Και ο Κασσελάκης ποντάρει να κρατήσει τους ονειρευόμενους ξύπνιους.

Στα κάρβουνα και στα social media

Ο Στέφανος Κασσελάκης, σαν πρωταγωνιστής στο “House of Cards”, ξέρει ότι η επικοινωνία είναι το 50% της πολιτικής. Ένα σουβλάκι στη Λιβαδειά εδώ, ένα ποστάρισμα στα social media εκεί, το “Κίνημα Δημοκρατίας” και μετά στον Γοργοπόταμο κάνει τους αντιπάλους του να στριφογυρίζουν στο… πάπλωμα.  Αλλά η πραγματική πρόκληση είναι η Βουλή: θα χτίσει κοινοβουλευτική ομάδα ή θα παραμείνει στην πολιτική “γειτονιά”; Οι ανεξαρτητοποιήσεις που έχουν ήδη ανακοινωθεί είναι το πρώτο βήμα, αλλά, όπως έλεγε ο Ναπολέων, “Η στρατηγική είναι η τέχνη του να επιλέγεις πού θα δώσεις μάχη.” Η στήλη, πάντως, προβλέπει πως αυτή την εβδομάδα θα υπάρξουν νέες αποχωρήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ και προσχωρήσεις στο νέο κόμμα. Αν ο Κασσελάκης καταφέρει να πετύχει την κοινοβουλευτική του “αυτονομία”, το παιχνίδι θα αποκτήσει ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον. Γιατί, όπως είπε ο Περικλή, όπως την αποδίδει ο ιστορικός Θουκυδίδης στον “Επιτάφιο Λόγο”, “Η εξουσία δοκιμάζει τους ανθρώπους περισσότερο από κάθε άλλη δοκιμασία.”

Τα «όχι» του Καραμανλή και το γαλάζιο δράμα

Ο Κώστας Καραμανλής, με τον γνωστό του δωρικό τρόπο, απάντησε στην πρόταση του Αντώνη Σαμαρά για την Προεδρία της Δημοκρατίας με ένα “όχι” που θυμίζει περισσότερο σενάριο του “No Country for Old Men”. Η δήλωσή του ότι “ούτε με αφορά, ούτε με ενδιαφέρει” συνοδεύτηκε από μια διακριτική, αλλά σαφή κριτική για την κατεύθυνση της Νέας Δημοκρατίας υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αν το κόμμα είναι το πλοίο, ο Καραμανλής μοιάζει με τον καπετάνιο που παρατηρεί από την ακτή, αφήνοντας τους υπόλοιπους να πλέουν σε ταραγμένα νερά. Όπως θα έλεγε και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, “Η εξουσία φθείρει εκείνον που δεν μπορεί να την αφήσει πίσω του.”

Ο Σαμαράς, το unfair και η γαλάζια ενδοσκόπηση

Η διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά, μια εντυπωσιακή κίνηση από το Μέγαρο Μαξίμου, μοιάζει με σκηνή από το “Gladiator”: ο αυτοκράτορας (Μητσοτάκης) δεν διστάζει να ρίξει τον πρώην σύμμαχο στις πολιτικές αρένες. Το πρόβλημα; Το κοινό δεν φαίνεται να ενθουσιάζεται με αυτή τη θεατρικότητα. Η στήλη δεν εξεπλάγη: η γαλάζια οικογένεια εδώ και καιρό μοιάζει περισσότερο με σενάριο από το “Οικογένεια Τενενμπάουμ”– γεμάτη εντάσεις, παρανοήσεις και υποβόσκουσες φιλοδοξίες. Ο Καραμανλής, με τη φράση του ότι “η διαφορετική άποψη δεν πρέπει να δαιμονοποιείται”, επιβεβαιώνει ότι η ενότητα της παράταξης έχει ένα θεματάκι.

Το παρελθόν επιστρέφει, το μέλλον προβληματίζει

Ο Καραμανλής, με την ομιλία του για την εθνική πολιτική και τα ελληνοτουρκικά, θύμισε στους πάντες γιατί παραμένει ένας πολιτικός με βαρύτητα, ακόμα κι αν δεν είναι πια στην πρώτη γραμμή. Η αναφορά του στη στήριξη της εθνικής γραμμής και η κριτική του για την “προχειρότητα” των πειθαρχικών μέτρων στον Σαμαρά, έδωσαν μια γεύση από το παρελθόν – τότε που η ομοψυχία δεν ήταν απλώς πολιτική ρητορική. Ίσως να σκέφτεται, όπως θα έλεγα και εγώ ο σοφός: “Το μυστικό της αλλαγής είναι να επικεντρωθείς στο νέο, όχι να πολεμάς το παλιό.” Αλλά η Νέα Δημοκρατία; Θα μπορέσει να ακολουθήσει το παράδειγμα ή θα παραμείνει δέσμια των εσωτερικών της διενέξεων;

Συζητήσεις άκαιρες, θεσμοί προσβεβλημένοι

Ο Νίκος Δένδιας παραμένει πιστός στη γραμμή της “προσβολής του θεσμού” και αρνείται κατηγορηματικά κάθε φιλοδοξία για το ανώτατο αξίωμα. Θυμίζει ίσως την περίφημη ατάκα του Βισμαρκ: “Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού”, μόνο που εδώ φαίνεται να είναι η τέχνη της άρνησης. Κι ενώ ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια του παζλ, η φιλολογία περί Προεδρίας μοιάζει με το “Η μέρα της μαρμότας “, όπου όλα επαναλαμβάνονται χωρίς κανείς να κάνει το παραμικρό βήμα μπροστά.

Η παράσταση στα Χανιά

 Το θέαμα του Οκτώβρη, με τη φιλοξενία του Δένδια στο πατρικό του πρωθυπουργού, μοιάζει περισσότερο με μια σκηνοθετημένη σκηνή από το “House of Cards” παρά με ειλικρινή πολιτική κίνηση. Οι συνομιλίες με γερουσιαστές και η “συζήτηση” για την Προεδρία προσφέρουν το υπόβαθρο για έναν ακόμη πολιτικό ελιγμό. Όπως θα λέγαμε, “Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον”. Οι σκοποί είναι φανεροί: διαχείριση των εντυπώσεων και λίγη περισσότερη πίεση στον κεντροδεξιό πυρήνα.

Η πίεση της δεξιάς και η Λατινοπούλου 

Όσο κι αν η Νέα Δημοκρατία επιχειρεί να δείξει σταθερότητα, οι εκλογικές επιδόσεις του Ιουνίου πυροδότησαν σεισμούς. Με την Λατινοπούλου και τη “Φωνή Λογικής” να κινούνται απειλητικά στα δεξιά, ο Δένδιας μετατρέπεται στο πολιτικό σύμβολο της κεντροδεξιάς αντοχής και συνοχής.

“Η Δημοκρατία είναι η εξουσία της πλειοψηφίας, με σεβασμό στη μειοψηφία”, έλεγε ο Τόμας Τζέφερσον. Στην περίπτωσή μας, η μειοψηφία της δεξιάς απλώς αναδιατάσσει την ατζέντα.

Όποιος σκάβει τον λάκκο του αντιπάλου και ο εκλογικός … νόμος 

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσιζε να αλλάξει τους εκλογικούς κανόνες με την απλή αναλογική, μάλλον δεν είχε ακούσει τον Σόλωνα: “Μηδένα προ του τέλους μακάριζε.” Η ιδέα ήταν έξυπνη—στη θεωρία: να ανακόψει την αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας και να επιβάλει συνεργασίες. Στην πράξη, όμως, εξελίχθηκε σε φιάσκο. Οι ψηφοφόροι, όπως στην ταινία “The Matrix”, επέλεξαν τη “μπλε κάψουλα” μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης Μητσοτάκη, αφήνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ να παίζει πολιτική “πασιέντζα” που ποτέ δεν βγήκε. Ίσως τελικά η λαϊκή σοφία να το έλεγε καλύτερα: “Ό,τι σπείρεις, θερίζεις.”

Αυτοδυναμία και άλλα δεινά

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όμως, δεν υπέκυψε στις σειρήνες του εκλογικού τακτικισμού, απορρίπτοντας τα πονηρά σχέδια για μεγαλύτερο μπόνους ή αιφνιδιασμούς. Προτίμησε να επενδύσει στο brand της αξιοπιστίας και της σταθερότητας. Σαν να είχε διαβάσει Μακιαβέλι: “Δεν είναι οι αλλαγές, αλλά η αίσθηση του φόβου που προκαλούν, που καταστρέφει μια ηγεσία.” Και έτσι έδειξε ότι το “θεσμικώς ορθό” μπορεί να είναι και “εκλογικώς επωφελές”. Αν ήταν ταινία, θα ήταν το “The King’s Speech”: συνεπής, σταθερός, αλλά με αρκετό δράμα στο παρασκήνιο.

Το μπόνους του πειρασμού

Τώρα, όμως, οι εισηγήσεις για πειράγματα στον εκλογικό νόμο επιστρέφουν σαν ζόμπι από το “Night of the Living Dead”. Πειραγμένο μπόνους, υψηλότερα κατώφλια και άλλες πατέντες που θυμίζουν περισσότερο πολιτική αμηχανία παρά στρατηγική σκέψη. Ο κίνδυνος εδώ είναι να επαναληφθεί το λάθος του Τσίπρα: να μεταδοθεί στους ψηφοφόρους το μήνυμα ότι η εξουσία φοβάται και προσπαθεί να ασφαλιστεί εκλογικά. “Ο φόβος είναι ο φόνος της λογικής,” έγραφε ο Αριστοτέλης, και η στρατηγική αυτή μυρίζει ακριβώς αυτό: φόβο.

Η σταθερότητα δεν επιβάλλεται

Ας θυμηθούμε κάτι από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ: “Η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με εξαίρεση όλα τα άλλα».” Η σταθερότητα δεν είναι προϊόν εκλογικού νόμου ή κανόνων που αλλάζουν κάθε φορά που ο φόβος χτυπά την πόρτα. Είναι το αποτέλεσμα εμπιστοσύνης και πειθούς, όχι νομοθετικής ακροβασίας. Η πανσπερμία αντισυστημικών δυνάμεων είναι υπαρκτή απειλή, αλλά το ζητούμενο είναι να κερδηθούν οι ψηφοφόροι με όραμα και όχι με κανόνες που μοιάζουν σαν να γράφτηκαν στο “Οι πειρατές της Καραϊβικής”: “Δεν είναι κανόνες, είναι περισσότερο κατευθυντήριες γραμμές.”

Το ΠΑΣΟΚ στα απρόσμενα ψηλά – Το ώριμο φρούτο και η μοιραία άνοδος

Λένε πως “τυχαιότητα είναι η μητέρα της επιτυχίας” – ή μήπως της παρεξήγησης; Το ΠΑΣΟΚ, σαν ήρωας από το “Forrest Gump”, βρίσκεται ξαφνικά στο επίκεντρο των εξελίξεων, όχι επειδή έτρεξε γρηγορότερα, αλλά επειδή όλοι οι υπόλοιποι έπεσαν κάτω. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεσε απλώς· αποσυντέθηκε, αφήνοντας το ΠΑΣΟΚ να κληρονομήσει έναν ρόλο που δεν ζήτησε, σαν τον Οιδίποδα που ανακάλυψε την “εξουσία” του κατόπιν εορτής. “Μηδὲν ἄγαν,” θα προειδοποιούσε ο Σόλων, αλλά το ΠΑΣΟΚ μοιάζει έτοιμο να πανηγυρίσει τη θεσμική του προαγωγή σαν να τη δούλεψε. Η πρόκληση; Να δείξει ότι δεν βρέθηκε στην κορυφή της αντιπολίτευσης κατά λάθος.

Τα πέτρινα χρόνια και η χρυσή ευκαιρία

Μετά από χρόνια πολιτικής αφάνειας, το ΠΑΣΟΚ θυμίζει εκείνον τον ξεχασμένο σταρ που επιστρέφει στη σκηνή, όπως ο Ράντι από το “The Wrestler”, με τις πληγές του ακόμα νωπές. Η διαφορά είναι ότι εδώ το comeback έρχεται χωρίς το εντυπωσιακό performance· μοιάζει περισσότερο με το “Ό,τι δηλώσεις, είσαι”. Και όμως, η μοίρα τους χαμογέλασε. Όπως έλεγε και ο Τσόρτσιλ, “Η επιτυχία δεν είναι ποτέ οριστική, η αποτυχία δεν είναι ποτέ μοιραία”. Τώρα, το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αποδείξει ότι η εύνοια της τύχης δεν ήταν απλώς ένα στιγμιαίο φαινόμενο, αλλά μια χρυσή ευκαιρία να επανασυστήσει τον εαυτό του και να γίνει κάτι περισσότερο από τη «δεύτερη καλύτερη επιλογή» στο παραβάν.

Από την ebay στα Financial Times

Όταν ένας υπάλληλος του Βρετανικού Μουσείου πουλούσε αρχαιότητες στο eBay, η εικόνα του πολιτιστικού γίγαντα γκρεμιζόταν σαν Πύργος της Βαβέλ. Και όμως, αυτή η αδέξια κλοπή κατάφερε να «μαλακώσει» μια στάση που έμοιαζε γρανιτένια όσο τα ίδια τα Γλυπτά του Παρθενώνα. Μετά την αλλαγή διευθυντή, το Μουσείο αποφάσισε να αρχίσει να “ομιλεί”, όπως θα έλεγε και ο Θουκυδίδης. Το πρόβλημα; Το λεξιλόγιό του περιλαμβάνει «συνεργασίες» και «δανεισμούς», αλλά όχι τη λέξη «επιστροφή». Μοιάζει με σενάριο του “Inception”: κάθε στρώμα διαπραγμάτευσης είναι ένα όνειρο μέσα σε άλλο όνειρο, χωρίς ποτέ να φτάνει στην πραγματική ουσία.

Η Αθήνα σταθερή, το Λονδίνο ευέλικτο

Η ελληνική πλευρά, με την υποστήριξη της UNESCO και των δημοσκοπήσεων που δείχνουν τους Βρετανούς θετικούς στον επαναπατρισμό, παραμένει ακλόνητη στο αίτημά της. Η γνωστή ρήση του Μαντείου των Δελφών: “Μηδὲν ἄγαν”, μετρώντας κάθε βήμα προσεκτικά. Την ίδια στιγμή, ο νέος πρωθυπουργός της Βρετανίας, σερ Κιρ Στάρμερ, επιδιώκει να παίξει το ρόλο του διπλωμάτη που δεν θα σταθεί εμπόδιο σε μια πιθανή συμφωνία. Εδώ έχουμε το ιδανικό σκηνικό μιας πολιτικής κωμωδίας τύπου “Yes Minister”, όπου όλοι μιλούν για «συνεργασίες», αλλά κανείς δεν παίρνει μια ξεκάθαρη θέση. Το θετικό; Η συζήτηση παραμένει ζωντανή. Το αρνητικό; Ο δρόμος προς την επιστροφή των Γλυπτών μοιάζει με τον μύθο του Σισύφου.

Το αέναο στοίχημα του επαναπατρισμού

Όπως πάντα, η ιστορία των Γλυπτών αποτελεί μια ζωντανή υπενθύμιση του Μακιαβέλι: “Οι υποσχέσεις είναι οπλοστάσιο για την πολιτική, αλλά οι πράξεις είναι το πραγματικό κριτήριο.” Ενώ η συνάντηση Μητσοτάκη-Στάρμερ στο Λονδίνο δημιουργεί ελπίδες, η πραγματικότητα παραμένει σκληρή: η βρετανική νομοθεσία του 1963 δεν αλλάζει εύκολα, και ο «δανεισμός» συνεχίζει να είναι η μόνη ρεαλιστική πρόταση που εξετάζεται. Όσο για τα δημοσιεύματα του Economist, μοιάζουν με teaser trailer για μια ταινία που όλοι περιμένουμε να δούμε αλλά ποτέ δεν φτάνει στις αίθουσες. Το ερώτημα παραμένει: θα γράψουμε επιτέλους το happy end αυτής της ιστορίας ή θα μείνουμε εγκλωβισμένοι σε ένα αέναο sequel που ούτε ο Τζέιμς Κάμερον δεν θα τολμούσε να γυρίσει;

Παναγιωτόπουλος: «Η τέχνη του να αποτύχεις θεαματικά»

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος φαίνεται να εφαρμόζει στην πράξη τη ρήση του Μακιαβέλι: “Ο ηγεμόνας πρέπει να αποφεύγει το μίσος των υπηκόων του, αλλά αν δεν μπορεί, ας τους πληρώνει τουλάχιστον.” Στην περίπτωσή του, όμως, οι απλήρωτοι διερμηνείς μάλλον δεν διάβασαν το εγχειρίδιο. Τα Δωδεκάνησα γεμάτα, οι λύσεις έρχονται κατόπιν εορτής, και ο ανασχηματισμός μοιάζει πιο κοντά από ποτέ. Σαν ήρωας του “Catch Me If You Can“, ο Παναγιωτόπουλος τρέχει να προλάβει μια καταστροφή που ήδη έχει συντελεστεί. Το αστείο της υπόθεσης; Δεν χρειάζεται να σε κυνηγούν αν έχεις ήδη σκοντάψει μόνος σου.

Κάτω από τη βάση και μακριά από τη σωτηρία

Η βαθμολογία του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου, σύμφωνα με το Μέγαρο Μαξίμου, είναι κάτω από τη βάση. Θυμίζει εκείνη την ατάκα από το “School of Rock“: “Είσαι τόσο εκτός τόπου που ούτε το GPS δεν μπορεί να σε εντοπίσει.” Και όμως, παρά το χάος, κάποιος σκέφτηκε τελευταία στιγμή τα κέντρα βραχείας διαμονής. Εδώ θα έλεγε ο Σόλων: “Μηδὲν ἄγαν,” αλλά μάλλον δεν περίμενε ότι το «άγαν» θα αναφερόταν στο μέγεθος της ζημιάς. Ο Παναγιωτόπουλος μοιάζει με μαθητή που φτάνει στην τάξη χωρίς τα βιβλία του, αλλά με μια αόριστη ελπίδα ότι θα περάσει την τάξη. Το ερώτημα είναι: ποιος καθηγητής θα του δώσει τη δεύτερη ευκαιρία; Σίγουρα όχι το Μαξίμου.

Κλείνοντας, δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε: τι είναι τελικά η πολιτική; Ένα παιχνίδι στρατηγικής; Μια τέχνη αμοιβαίων υποχωρήσεων; Ή απλώς μια διαρκής μάχη εντυπώσεων; Από τη «σιωπή» που κρατά το τηλέφωνο του Ανδρουλάκη  σε silent mode μέχρι τις στρατηγικές κινήσεις του Κασσελάκη και τα déjà vu των Γλυπτών, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: η πολιτική είναι όλα αυτά μαζί. Γιατί, όπως έλεγε και ο Όττο φον Μπίσμαρκ, «Η πολιτική είναι η ικανότητα του εφικτού.» Και αυτή η ικανότητα φαίνεται να δοκιμάζεται καθημερινά, σε ένα ατελείωτο παιχνίδι ισορροπιών και ανατροπών.

• Hard Talks
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• ΣΥ​ΡΙΖΑ