Το τεντωμένο σχοινί του Άδωνι

Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική μοιάζει με παράσταση ισορροπίας. Κάποιοι βαδίζουν πάνω στο σχοινί με χάρη, άλλοι με θόρυβο. Ο Άδωνις Γεωργιάδης ανήκει προφανώς στη δεύτερη κατηγορία.
Με αφορμή το ζήτημα των αρμοδιοτήτων για το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, ο Υπουργός Υγείας επέλεξε να υπονοήσει κάτι εις βάρος του Νίκου Δένδια — ενός συναδέλφου με θεσμικό κύρος και πολιτική σοβαρότητα.

Όμως εδώ το θέμα δεν προσφέρεται για εσωκομματικά παιχνίδια. Το Μνημείο του Αγνώστου δεν είναι “πεδίο ευθύνης”, είναι όριο.
Εκεί όπου η Πολιτεία τιμά τους αφανείς, δεν χωρούν μικρότητες ούτε υπονοούμενα. Γιατί σε αυτόν τον τόπο, η Μνήμη δεν είναι πολιτικό εργαλείο — είναι κυρίαρχο εθνικό καθήκον.

Ο Δένδιας διάλεξε τη σιωπή. Και η σιωπή, ενίοτε, είναι το πιο ηχηρό σχόλιο.
Ο Γεωργιάδης, αντιθέτως, συνεχίζει να δοκιμάζει τα όρια ανάμεσα στην πολιτική ευφυΐα και τη ρητορική υπερφόρτιση. Το αποτέλεσμα είναι να μοιάζει σαν να ακροβατεί διαρκώς — όχι πάνω από το κενό, αλλά πάνω από το κύρος της ίδιας της κυβέρνησης που υπηρετεί.

Ίσως να πιστεύει ότι η πολιτική είναι αγώνας ταχύτητας, πως όποιος μιλά πιο δυνατά κερδίζει.
Μόνο που στην πραγματικότητα, η πολιτική —όπως και η Ιστορία— θυμάται όχι αυτούς που φώναξαν, αλλά εκείνους που στάθηκαν με μέτρο.

Κι όσο το σχοινί παραμένει τεντωμένο, ο κίνδυνος δεν είναι να πέσει ο Άδωνις. Είναι να ξεχάσουμε όλοι πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στην προβολή και στην υπευθυνότητα.

Ίσως, τελικά, να είχε δίκιο ο Ουίνστον Τσώρτσιλ όταν έλεγε:

«Το θάρρος είναι αυτό που χρειάζεται για να σταθείς και να μιλήσεις· αλλά το ίδιο θάρρος χρειάζεται και για να καθίσεις και να σωπάσεις.»