Τρίτη θητεία by default: Όταν ο αντίπαλος είναι το… κενό – Με τον Μπραντ Πιτ «στο χέρι» ο Τσουκαλάς – Ο ανασχηματισμός που… έρχεται, αλλά δεν έρχεται

Αν κάποιος έψαχνε ένα πολιτικό θερμόμετρο για το 2026, η δημοσκόπηση της Interview μάλλον του έδωσε ακρίβεια… κλινικού θερμομέτρου: η Νέα Δημοκρατία βαδίζει προς τρίτη θητεία, αλλά χωρίς την αίγλη της αυτοδυναμίας. Επτά στους δέκα μάλιστα θεωρούν πως ούτε με… GPS δεν θα τη βρει.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως δεν είναι η ΝΔ· είναι ότι απέναντί της δεν υπάρχει κανείς. Η αντιπολίτευση μοιάζει με ομάδα που κατεβαίνει στο γήπεδο αλλά ξέχασε να πάρει μπάλα. Το ΠΑΣΟΚ αγκομαχά στο 12%, ο Αλέξης Τσίπρας και η Μαρία Καρυστιανού παλεύουν με πολύ υψηλή αρνητικότητα, ενώ η Φωνή Λογικής και λοιπά σχήματα απλώς «πιάνουν οριακά Βουλή» — όχι ανατροπή.

Η εικόνα καταλληλότερου πρωθυπουργού είναι αποκαλυπτική: πρώτος ο πρωθυπουργός, δεύτερος το «κανένας». Και μόνο αυτό θα έπρεπε να γράφεται με φωτεινά γράμματα στη Χαριλάου Τρικούπη και την Κουμουνδούρου.

Η κοινωνία δηλώνει διχασμένη ανάμεσα στη σταθερότητα και την αλλαγή· αλλά όσοι θέλουν αλλαγή, δεν ξέρουν ποιον να δείξουν. Το 2027 θυμίζει έτσι εκκρεμές χωρίς αντιστάθμισμα.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στα «νέα κόμματα»: οι πολίτες τα αντιμετωπίζουν σαν προϊόν σε σουπερμάρκετ που έχει λήξει χθες. Η Μαρία Καρυστιανού χάνει έδαφος, ο Τσίπρας κάτι μαζεύει — αλλά όχι αρκετά για να θεωρείται απειλή.

Συμπέρασμα; Η ΝΔ δεν κερδίζει επειδή πείθει, αλλά επειδή οι άλλοι δεν υπάρχουν. Κι αυτό, παραπολιτικά μιλώντας, είναι το πιο ηχηρό καμπανάκι της εποχής: μπορεί να δούμε τρίτη θητεία Μητσοτάκη, αλλά κυρίως επειδή «κανένας» δεν φαίνεται ικανός να τον κοντράρει.

Με τον Μπραντ Πιτ «στο χέρι» ο Τσουκαλάς, με το… αόρατο βίντεο ο Άδωνις

Ο Κώστας Τσουκαλάς βρήκε τον πιο… κινηματογραφικό τρόπο για να «καρφώσει» τον υπουργό Υγείας: «Πιο νωρίς θα δούμε την ταινία του Μπραντ Πιτ στην Ύδρα παρά το βίντεο που υπόσχεται ο κ. Γεωργιάδης». Κι έτσι, εκεί που η Νίκαια είχε γίνει πολιτικό θρίλερ, ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ το μετατρέπει πλέον σε κωμωδία καταστάσεων — μόνο που το κοινό δεν γελά· παρακολουθεί αποσβολωμένο.

Ο Τσουκαλάς δεν χαρίζεται: μιλά για «γραφικότητες», για έναν υπουργό που «γυρνάει από εκπομπή σε εκπομπή πουλώντας δράκουλες και αντικομμουνισμό», και για μια εικόνα – αυτή του γιατρού δεμένου πισθάγκωνα μπροστά στον υπουργό – που θα έπρεπε να προβληματίσει σοβαρά κάθε κυβέρνηση που σέβεται τους θεσμούς. «Δεν είναι ο υπουργός δικαστική εξουσία», λέει, σε μια φράση που μοιάζει να απευθύνεται πιο πολύ στο Μαξίμου παρά στον ίδιο τον Άδωνι.

Στο παρασκήνιο όμως, ο Τσουκαλάς σηκώνει και το θέμα ΟΠΕΚΑ–ΟΠΕΚΕΠΕ, νομίζοντας πως το ΠΑΣΟΚ ήδη «καθάρισε» το δικό του μέτωπο, ενώ η ΝΔ «τηρεί σιγήν ιχθύος» για το προφυλακισμένο στέλεχός της με τα… αδήλωτα 10 εκατομμύρια. Η σύγκριση δεν έγινε τυχαία· είναι καρφί διαρκείας προς μια κυβέρνηση που αρέσκεται να σηκώνει το δάχτυλο αλλά όχι να κοιτάει τον καθρέφτη.

Και καθώς η επικαιρότητα στροβιλίζεται γύρω από «βίντεο που δεν έρχονται» και καυγάδες Γεωργιάδη – Κωνσταντοπούλου, ο Τσουκαλάς υπενθυμίζει την ουσία: η κοινωνία έχει σοβαρά προβλήματα, αλλά το πολιτικό σκηνικό ασχολείται με τη μικροπολιτική του θεάματος.

Το μόνο σίγουρο; Την ταινία του Μπραντ Πιτ θα τη δούμε. Το βίντεο του υπουργού… δύσκολο αλλά μάλλον αργεί και το έργο ΠΑΣΟΚ στην… εξουσία.

Ο ανασχηματισμός που… έρχεται, αλλά δεν έρχεται

Στο Μαξίμου παριστάνουν ότι όλα κυλούν «ήρεμα», αλλά οι διάδρομοι βουίζουν χειρότερα κι από γραμμή παραγωγής. Ο ανασχηματισμός – αυτός ο μόνιμος ένοικος του πολιτικού κουτσομπολιού – πλανάται μήνες τώρα πάνω από το κυβερνητικό στρατόπεδο, μόνο που πλέον το ημερολόγιο δείχνει ξεκάθαρα: Απρίλιο το βλέπουν, μετά το Πάσχα το υπολογίζουν, κοντά στο συνέδριο το θέλουν.

Ο Μητσοτάκης έχει μπροστά του την πιο δύσκολη μαθηματική πράξη της τετραετίας:
πώς θα κρατήσει την κυβέρνηση όρθια, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να κατεβάσει στις εκλογές μια Κ.Ο. που ζητά «συμμετοχή» αντί για χειροκρότημα από την κερκίδα.

Κι ως να μην έφταναν αυτά, υπάρχει και ο αστάθμητος παράγοντας με το όνομα ΟΠΕΚΕΠΕ. Η πιθανότητα δεύτερης δικογραφίας που μπορεί να «σκάσει» Μάρτιο με ονόματα νυν υπουργών λειτουργεί σαν άγνωστη μεταβλητή στον πολιτικό αλγόριθμο. Πώς κάνεις ανασχηματισμό όταν δεν ξέρεις ποιοι θα… περισσεύουν;

Στα χαρτοφυλάκια πάντως, τα πράγματα είναι πιο… τσιμεντωμένα. Τα μεγάλα υπουργεία μοιάζουν με πολυθρόνες που δεν αλλάζουν χέρια εύκολα – από Οικονομικά και Άμυνα μέχρι Υγεία και Ενέργεια. Όχι όμως επειδή δεν υπάρχουν «γκρίνιες», αλλά επειδή ο πρωθυπουργός ξέρει ότι αν ανοίξει πολλά μέτωπα ταυτόχρονα, θα χρειαστεί μετά δικό του ανασχηματισμό για να τα μαζέψει.

Και μέσα σε όλα, κυκλοφορεί και η «τράμπα» Γεραπετρίτη: από Εξωτερικών στο Μαξίμου, με ρόλο-κλειδί στη συνταγματική αναθεώρηση. Αν γίνει αυτό, στη Ζαλοκώστα θα δούμε Χατζηδάκη. Αν γίνει. Διότι τίποτα σε αυτό τον ανασχηματισμό δεν είναι ακόμα οριστικό – ούτε καν το ότι θα γίνει.

Το μόνο σίγουρο είναι ένα:
σύντομα θα δούμε πολλούς βουλευτές να παίζουν «μουσικές καρέκλες» γύρω από το κυβερνητικό τραπέζι. Μικρός ανασχηματισμός, μεγάλος ανασχηματισμός, ψηφιακός ανασχηματισμός…
το ζητούμενο είναι να μείνουν όλοι ικανοποιημένοι και ταυτόχρονα κανείς δυσαρεστημένος.

Όμως, όπως λέει και μια παλιά κοινοβουλευτική σοφία:
ανασχηματισμός που ικανοποιεί τους πάντες, απλώς δεν έχει γίνει ακόμη.

• Νέα Δημοκρατία
• ΟΠΕΚΕΠΕ