Τσάφος, Τσαφ! και Τέζα – Οι Φιλοτραμπικοί και ο Άδωνις – Οι «γαλάζιοι αντάρτες» του WhatsApp και οι Υπουργοί των… τίποτα- «Μυστικός Δείπνος» του Δούκα

Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν χαρακτήρας σε ταινία, θα ήταν ένας μείγμα Marty McFly και Harvey Dent. Θέλει να πάει “πίσω στο 30%” και να φωνάξει “I’m still the good guy”, αλλά το DeLorean δεν παίρνει μπρος με συνταγές από το 2019.

«Η πολιτική είναι η τέχνη του να βράζεις τον βάτραχο χωρίς να πηδήξει από την κατσαρόλα»– Ανώνυμος επικοινωνιολόγος του Μαξίμου

Με άλλα λόγια, η Μεγάλη Εβδομάδα έγινε και Μεγάλη Δοκιμασία για τη Νέα Δημοκρατία. Όχι για το Άγιο Φως, αλλά για το φως της αλήθειας: εκείνο που πέφτει πάνω στους βουλευτές στα τραπέζια του Πάσχα, όταν ο πολίτης ανοίγει το στόμα του με κατσικάκι και φωνάζει: «Τι έγινε ρε παιδιά με τα Τέμπη; Και με την ακρίβεια;»

«Ούτε το Netflix δεν είχε τέτοιο cliffhanger»

Η κυβέρνηση, σαν έμπειρη παραγωγή πολιτικού σίριαλ, επιστρατεύει τους βουλευτές της σε ρόλο “door-to-door” απολογητή. Οι οδηγίες; Λίγο συναίσθημα, καθόλου αλαζονεία και πολλή απαξίωση… για την Κωνσταντοπούλου και τον Βελόπουλο. Γιατί τι φταίει ο μηχανοδηγός; Η Ζωή που το φώναξε. Και τι φταίει η τιμή στο ράφι; Ο Κυριάκος που έδινε… φιλελεύθερες απαντήσεις στον Τραμπ.

Αλλά όπως έλεγε ο Τσώρτσιλ: «Δεν μπορείς να πείσεις τον πολίτη με το τι θα κάνεις. Αν δεν τον πείσεις πρώτα ότι κατάλαβες τι έκανες λάθος».

Επικοινωνιακό fast forward

Ο σχεδιασμός από το Μαξίμου είναι τόσο προβλέψιμος που θα τον ζήλευε και η ταινία Groundhog Day: πακέτο μέτρων στη ΔΕΘ, μείωση φόρων, ΑΣΕΠ, ψηφιοποίηση, Κτηματολόγιο, επενδύσεις, Δικαιοσύνη, σιδηρόδρομοι. Δηλαδή όλα όσα ακούγαμε… το 2019, το 2020, το 2021 κ.ο.κ.

Μοιάζει με το πολιτικό αντίστοιχο του να σου υπόσχονται κάθε καλοκαίρι ότι «φέτος θα μπουν air condition στο σχολείο».

Το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Βασιλιάς των Ανυπαρξιών

Ευτυχώς για τη ΝΔ, η Κεντροαριστερά ασχολείται με τον εαυτό της. Το ΠΑΣΟΚ διαγράφει, ο ΣΥΡΙΖΑ ανασυγκροτεί, η Νέα Αριστερά «τροπολογεί» και στο φόντο η Κωνσταντοπούλου στήνει προεκλογικά TikTok, ενώ ο Βελόπουλος βλέπει διψήφια στα όνειρά του.

Έτσι, το κυβερνητικό αφήγημα δεν χρειάζεται να είναι και τόσο πειστικό. Αρκεί να είναι πιο σοβαρό από το… σύνολο της αντιπολίτευσης. Όπως έλεγε ο Lyndon Johnson: «Δεν χρειάζεται να είσαι ο καλύτερος, αρκεί να μην είσαι ο χειρότερος».

Το πρόβλημα; Η πραγματικότητα

Όμως το πρόβλημα είναι αλλού. Η φράση που ακούγεται συχνότερα από τα κυβερνητικά χείλη είναι «θα δούμε τι θα πει ο κόσμος στο Πάσχα». Δηλαδή όχι τι θα κάνουμε, αλλά τι θα πάθουμε.

Και το χειρότερο: δεν έχουν πια αντίπαλο ένα κόμμα, αλλά τη γενικευμένη δυσπιστία. Εκείνη που δεν πιστεύει ότι οι υποσχέσεις δεν είναι άλλη μια εκστρατεία ψευδαίσθησης. Όπως έλεγε και ο Frank Underwood στο House of Cards: «Η εξουσία δεν δίνεται. Πρέπει να την αρπάξεις… αλλά πρώτα πρέπει να την αξίζεις».

Κοντολογίς:

• Το Πάσχα δεν θα είναι περίοδος νηστείας για τη ΝΔ, αλλά crash test χωρίς ζώνες ασφαλείας.
• Οι υποσχέσεις για παροχές θυμίζουν λίγο… τελευταίο φύλλο ελιάς σε στρατηγική απογύμνωση.
• Αν δεν μιλήσουν με αλήθεια για τα Τέμπη και την ακρίβεια, το 30% θα μείνει όνειρο θερινής… Πάρνηθας.
• Αν δεν αντιληφθούν ότι ο κόσμος δεν ξεχνά, αλλά περιμένει αποδείξεις – και όχι παραμύθια – τότε ακόμα κι αν έρθουν επενδύσεις, θα φύγουν ψηφοφόροι.

«Στην πολιτική δεν έχει σημασία τι λες. Έχει σημασία πότε θα σου τελειώσει η πίστωση χρόνου». Και για την κυβέρνηση… το ρολόι χτυπάει Ανάσταση.

«Οι Αντάρτες του WhatsApp» – Το “γαλάζιο” κίνημα των πεινασμένων βουλευτών

Ήταν όλοι τους παιδιά της ΝΔ, αλλά όχι όλοι του Μαξίμου. Και τώρα οργανώνονται. Όχι για να πέσουν, αλλά για να ακουστούν. Με τρόπο. Με πίεση. Με vibes “Αποκάλυψη Τώρα” και μισή καρδιά στο κουμπί της… αποστασιοποίησης.

“Όταν ένα κόμμα δεν ακούει την κοινωνία, αρχίζει να ακούει τη βάση του – κι αυτό πονάει περισσότερο”

(παραλλαγή από Franklin D. Roosevelt, δια χειρός… κεντρώου βουλευτή)

Το Μαξίμου μιλά για restart. Οι βουλευτές μιλούν για “last call”. Η κυβερνητική αφήγηση προσπαθεί να πετάξει ψηλά σαν drone σε διαφημιστικό spot. Η πραγματικότητα, όμως, κόβει το σήμα. Στο γαλάζιο στρατόπεδο, η “σιωπηλή πλειοψηφία” των βουλευτών σιγοβράζει και σιγά-σιγά στέλνει προειδοποιητικά SMS, όχι στους ψηφοφόρους, αλλά στο ίδιο το επιτελείο.

«Οι έξι καμπαλέρος της Επιτροπής»

Η εφεύρεση των «εκπροσώπων επιτροπών» ήταν η τελευταία απόπειρα κατευνασμού. Ούτε υπουργοί, ούτε καν τομεάρχες – ένα κάτι σαν ημίψηλο στον ήλιο της εσωκομματικής γκρίνιας. Αλλά το WhatsApp φούντωσε, και οι βουλευτές άρχισαν να μιλάνε. Όχι στους δημοσιογράφους. Μεταξύ τους. Και το πιο ανησυχητικό για το Μαξίμου; Μιλάνε για πολιτική.

Πίεση με παύση ευγενείας

Η οικονομία (στέγη, ακρίβεια, τεκμήρια, φόροι) είναι το Νο. 1. Κάποιοι μιλούν πια για κοινωνική απόσυρση του μεσαίου χώρου και βλέπουν την Κωνσταντοπούλου και τον Βελόπουλο να θερίζουν. Οι επαρχιακοί βουλευτές φωνάζουν για αγρότες, για την κατεστραμμένη Θεσσαλία, για επιδόματα που μένουν στο… χαρτί.

Ο Δημογραφικός Αρμαγεδδών είναι η νέα buzzword – δεν υπάρχει οριζόντια πολιτική, οι τοπικές κοινωνίες αργοπεθαίνουν και η “ανάπτυξη για όλους” περιορίζεται στους ψηφοφόρους της Γλυφάδας. Και όπως είπε ο Ευριπίδης Στυλιανίδης (και τον ακούν): «Αν δεν λυθεί το δημογραφικό, όλα τα άλλα είναι μακιγιάζ σε νεκρό».

Τι κι αν γίνονται έργα; Ο κόσμος δεν το νιώθει

Ο Μητσοτάκης προσπαθεί να στήσει σκηνικό ανάκαμψης, αλλά στο back office, οι βουλευτές νιώθουν ότι ο τόπος πάει για Πάσχα με τα νεύρα τεντωμένα και τα “γαλάζια” ποσοστά ανοιχτά σε μετακόμιση. Όπως θα έλεγε και ο Don Corleone: «You can’t trust a voter who’s hungry».

Το Μαξίμου παίζει “Top Gun”, αλλά οι βουλευτές βλέπουν “The Hurt Locker”

Ο συντονισμός με τους υπουργούς είναι άσκηση ισορροπίας σε τεντωμένο καλώδιο. Οι παρεμβάσεις Χαρακόπουλου και Χρυσομάλλη δεν είναι απλά “παραφωνίες”. Είναι προσεκτικά μελετημένα “χτυπήματα”, όπως οι νότες ενός βιολιού που δεν παίζει πια τη μελωδία της μονιμότητας.

Κι όσο περνά ο καιρός, τόσο πιο συχνά ακούγεται η ατάκα:
“Δεν μπορούμε να πάμε στις επόμενες εκλογές με τα ίδια επιχειρήματα και τους ίδιους… υπουργούς.”

Οι πέντε πυλώνες της εσωτερικής πίεσης

1. Οικονομία και Ακρίβεια: Το “καλάθι του νοικοκυριού” έγινε βαρίδι στο καλάθι της κάλπης.
2. Στέγη και Νέοι: Το ψηφιακό κράτος δεν χτίζει σπίτια.
3. Δημογραφικό: Η Ελλάδα μικραίνει. Και οι λύσεις δεν μπορούν να είναι μόνο baby bonus.
4. Πρωτογενής τομέας: Αγρότες και κτηνοτρόφοι νιώθουν περισσότερο “τσαλαπατημένοι” από ποτέ.
5. Περιφερειακή ανισότητα: Η Βόρεια Ελλάδα δεν τρώει “ανάπτυξη” με κουτάλι.

Τελική σκηνή: «Ξύπνα, Μαξίμου»

Αν συνεχιστεί αυτή η απόσταση ανάμεσα στο “κέντρο” και τους “έξωθεν”, αν συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν τις βουλευτικές παρεμβάσεις ως “προσωπικές φιλοδοξίες” και όχι ως πολιτικά καμπανάκια, τότε το επόμενο κύμα δεν θα είναι “στήριξης” αλλά… μίνι αποσταθεροποίησης.

Όπως έλεγε κι ο Daniel Day-Lewis στον Άνθρωπο που έγινε Θρύλος:
«There will be blood».
Αν όχι στις κάλπες, τότε στις κάρτες των δημοσκοπήσεων.

Και για να το πούμε πιο ευρωπαϊκά, με λόγια του Μιτεράν:
«Στην πολιτική, δεν υπάρχουν φιλίες. Υπάρχουν μόνο ισορροπίες».

Το WhatsApp πάντως δεν ψεύδεται. Οι επόμενες κινήσεις θα είναι… με ήχο.

Τιτανικός με τιμόνι και Τεκμήρια – Ζωή vs Μαρινάκης σε live μετάδοση

“Η εξουσία δεν αλλάζει χαρακτήρα· απλώς αλλάζει στόχο.”
— όπως θα το διατύπωνε ο Μιτεράν αν άκουγε Ζωή και Μαρινάκη στο ίδιο δελτίο.

«Ξέσπασε πόλεμος, αλλά δεν ξέρουμε σε ποιο επεισόδιο είμαστε»

Η πολιτική μονομαχία Κωνσταντοπούλου – Μαρινάκη ξέφυγε από το επίπεδο του πολιτικού πολιτισμού και μπήκε στις πίστες του Kill Bill. Μόνο που δεν κρατούσαν κατάνες, αλλά φράσεις όπως «τρομερές βλακείες» και «υποκρισία σε μπουκάλι».

Η Ζωή βγήκε στα Παραπολιτικά FM κι έκανε τη συνέντευξη να θυμίζει περισσότερο ακρόαση επιτροπής Watergate παρά προεκλογικό λόγο. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, με ύφος “σφραγίδα υπουργικού συμβουλίου”, τη στόλισε για αλλοίωση της λαϊκής βούλησης – και άνοιξε τον ασκό του Αιόλου με ημερομηνίες, λίστες, σταυρούς και υποψίες αλαζονείας.

Σκηνή πρώτη: Ο Τιτανικός της εκπροσώπησης

Η Ζωή βλέπει “πολιτικό καραγκιόζη” πίσω από τις δηλώσεις Μαρινάκη. Δεν τον κατονομάζει έτσι, αλλά η φράση «δεν έχει σχέση με τη λογική» δεν είναι και πολύ μακριά. Του προσάπτει ότι ψεύδεται – λέει δηλαδή, πως “δεν πήρα βουλευτική έδρα από κανέναν, γιατί τον Μάιο δεν μπήκαμε καν στη Βουλή”.

Από την άλλη, ο Μαρινάκης επιμένει: “Ναι, αλλά οι σταυροί του Μαΐου έπρεπε να ληφθούν υπόψη, σύμφωνα με το πνεύμα της λίστας του Ιουνίου”. Το πνεύμα πάντως, μπήκε στο μπουκάλι και κλείδωσε, γιατί ούτε καν στο ΠΑΣΟΚ δεν θυμούνται τόσες φορές να διαφωνούν για… καταλόγους.

Σκηνή δεύτερη: “House of Lists”

Όσοι ψήφισαν τον Μάιο, λέει ο Μαρινάκης, διαμόρφωσαν με σταυρούς μια εικόνα που έπρεπε να σεβαστεί η Ζωή όταν έκανε τις λίστες τον Ιούνιο. Αλλά η Πλεύση δεν μπήκε τότε στη Βουλή. Οπότε «ποια λαϊκή βούληση ακριβώς αλλοιώθηκε;», αντεπιτίθεται η πρώην πρόεδρος της Βουλής.

Ολόκληρη η φιλολογία θυμίζει λίγο The Social Network – όπου όλοι παλεύουν για την “ιδέα” της αντιπροσώπευσης, αλλά στο τέλος κανείς δεν ξέρει ποιος την είχε πρώτος. Ή ποιος την κατέστρεψε τελευταίος.

Σκηνή τρίτη: “Υποκρισία τώρα, Αλήθεια αργότερα”

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επιμένει: “Είναι θέμα πολιτικής συνέπειας και θεσμικής υποκρισίας”. Πόσο θεσμική μπορεί να είναι όμως η “υποκρισία”; Η Ζωή πάντως διατείνεται ότι το κόμμα της όχι μόνο δεν παραβίασε κανέναν κανόνα, αλλά “σήκωσε περισσότερα στις πλάτες του από όσους κάθονταν στη Βουλή επί δεκαετίες και έπαιρναν και τα μισθά τους”.

Σε αυτό το σημείο, ο διάλογος θυμίζει κάτι ανάμεσα σε “Mr. Smith Goes to Washington” και “V for Vendetta”. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει ούτε αγωνία για θεσμούς, ούτε γητευτής. Υπάρχει μια βαθιά αποστροφή για τη “μαρμίτα της πολιτικής” που βράζει χωρίς καπάκι.

Ο Μαξιμουκρατικός Στόμφος και η Αντισυστημική Έκρηξη

Το θέμα έχει φυσικά και δεύτερη ανάγνωση: Το Μαξίμου ξεκίνησε επίσημα την αποδόμηση της Ζωής, με στόχο να “ξεφουσκώσει” το αντισυστημικό αφήγημα που της δίνει ώθηση. Και επέλεξε να χτυπήσει εκεί όπου “πονά” κάθε νέο κόμμα: στο ποιοι μπήκαν και ποιοι έμειναν έξω από τη Βουλή.

Η Ζωή, με τη σειρά της, δεν χαρίζεται – ούτε στον πρωθυπουργό ούτε στους “διορισμένους” όπως χαρακτήρισε εμμέσως πλην σαφώς τον κυβερνητικό εκπρόσωπο. Αν αυτή η σύγκρουση συνεχιστεί έτσι, ενδέχεται να δούμε μια νέα μορφή προεκλογικής πολιτικής: όχι debates, αλλά courtroom drama στα ερτζιανά.

Επίλογος: “Όλα είναι πολιτική. Ακόμη και οι λίστες”

Όπως έλεγε και ο Λόιντ Τζορτζ, “Η πολιτική είναι η τέχνη να κάνεις τους άλλους να σε πιστεύουν όταν και ο ίδιος δυσκολεύεσαι”. Η Ζωή δεν δυσκολεύεται να πιστέψει τον εαυτό της. Ο Μαρινάκης δεν δυσκολεύεται να την αμφισβητήσει.

Το κοινό, όμως, αρχίζει να δυσκολεύεται να παρακολουθήσει σε ποιο επεισόδιο της τρέλας μπήκαμε. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα; Όταν η πολιτική αρχίζει να μοιάζει με reality show, κανείς δεν κοιτάει ποιος λέει την αλήθεια – μόνο ποιος φωνάζει πιο δυνατά.

“May the loudest voice win?” Όχι, αλλά έτσι παίζεται πια το παιχνίδι.

Τσάφος, Τσαφ! και Τέζα – Στον αέρα η καρέκλα, και το… κρατίδιο

«Η πολιτική είναι η τέχνη του να εφευρίσκεις τρόπους να αποχωρήσεις πριν σε διώξουν» – θα μπορούσε να έχει πει ο Μακιαβέλι αν παρακολουθούσε τη δυστοπία της υπουργοποίησης Τσάφου. Ο υφυπουργός Ενέργειας με τις «ατυχείς» δηλώσεις για το ψευδοκράτος, δεν χρειάστηκε καν να… κυβερνήσει για να γίνει βραχνάς. Από τη Λευκωσία στέλνουν αρνητικά vibes και στο Μαξίμου λένε να «ηρεμήσουν τα πράγματα», εννοώντας πως ο κύριος Τσάφος ίσως χρειαστεί να βγάλει μόνος του το καλώδιο – κι όχι απ’ την πρίζα, αλλά απ’ τη θέση του. Αν υπάρξει επόμενη μέρα, θα είναι με χαμηλότερη τάση.

Make America Greek Again – Οι Φιλοτραμπικοί, οι δασμοί και η πολιτική χωρίς ντροπή

«Η πολιτική είναι η τέχνη του να υποκλίνεσαι εκεί που φυσάει ο άνεμος», θα έλεγε ο Τσόρτσιλ αν είχε γνωρίσει τον Άδωνι. Ο οποίος δεν κρατήθηκε και έκανε κάτι σαν confession of admiration στον Ντόναλντ Τραμπ, υπερθεματίζοντας υπέρ των δασμών, την ώρα που η Wall Street βαράει μάντρα και οι οικονομολόγοι χορεύουν το “Requiem for a Dream”. Ενώ δεν είναι καν στο διπλωματικό team, έσπευσε να μπει πρώτος στη λίστα των φανατικών του Μαρ-α-Λάγκο. Όχι, δεν πρόκειται για ρεαλισμό, αλλά για φανερή δήλωση ταυτότητας: είμαστε εδώ, φιλοτραμπικοί, κι αφήσαμε πίσω μας τα προσχήματα. Τέτοιοι πολιτικοί μεταμορφώνονται σε οτιδήποτε βολεύει τη στιγμή – σήμερα παίζουν με τον αντισυστημικό καμβά, αύριο θυμούνται τη «σοβαρή Δεξιά». Όμως το κοινό δεν ξεγελιέται για πάντα: άλλωστε, όπως λέει και ο Αβραάμ Λίνκολν, «μπορείς να κοροϊδέψεις κάποιους για λίγο, αλλά όχι τους πάντες για πάντα».

“Μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα…”

ΠΑΣΟΚ: Διαγράφοντας τον εαυτό του, ένα επεισόδιο τη φορά

Αν υπήρχε Όσκαρ για την «Καλύτερη Ερμηνεία Εσωστρέφειας σε Πολιτικό Ρόλο», το ΠΑΣΟΚ θα το είχε πάρει σπίτι από τα προκριματικά. Με υπόκρουση το τροπάριο της Κασσιανής και σκηνικό την αίθουσα της ΕΔΕΚΑΠ, η υπόθεση Μπατζελή εξελίχθηκε σε House of PASOK, όπου ένα μεσαίο στέλεχος αποπέμπεται για μια «παρόλα» σε τηλεοπτικό πάνελ – γιατί αν πεις τη λάθος λέξη για τον Ανδρουλάκη, δε σου αναστέλλουν μόνο την κομματική σου ιδιότητα, σε διαγράφει η Ιστορία.

«Δε φταίει ο φταίχτης, φταίει όποιος του ανοίγει το μικρόφωνο»

Στη λογική του “The Godfather Part II”, όπου οι προδοσίες πληρώνονται στην αυλή του ίδιου του σπιτιού, η Χαριλάου Τρικούπη βρήκε τον εχθρό εντός των πυλών. Όχι στη δημοσκοπική κατρακύλα, ούτε στη δημοκρατική της ανυπαρξία. Αλλά στην Κατερίνα Μπατζελή και σε ένα σχόλιο που σε κανονικό κόμμα εξουσίας – όπως π.χ. η ΝΔ – θα είχε λήξει πριν βγει το δεύτερο δελτίο ειδήσεων. Θυμηθείτε τον Κυριάκο: Διέγραψε τον Σαμαρά και πήγε για σκι.

Το 9σέλιδο υπόμνημα και το ευαγγέλιο της αυτοκατανάλωσης

Η Μπατζελή μπήκε στην ΕΔΕΚΑΠ όχι για να απολογηθεί αλλά για να «δώσει εξηγήσεις». Έφερε υπόμνημα, επικαλέστηκε απομόνωση δηλώσεων από την Ομάδα Αλήθειας της ΝΔ, κι όταν βγήκε, προτίμησε να αφήσει την απόφαση στους… ψάλτες της Μεγάλης Τρίτης. Αλλά, για να θυμηθούμε και τον Γάλλο πολιτικό Ρεϊμόν Μπαρ, «η πολιτική είναι η τέχνη να μιλάς πολύ χωρίς να λες τίποτα». Εδώ, όμως, το ΠΑΣΟΚ έκανε το ανάποδο: είπε πολλά για το τίποτα και δεν είπε κουβέντα για όσα καίνε.

Αν δεν είσαι με τον αρχηγό, είσαι με το… «πέτο»

Στο σενάριο του “Minority Report”, τιμωρείσαι για εγκλήματα που δεν έχεις διαπράξει ακόμα. Κάπως έτσι, η Κατερίνα Μπατζελή ανακαλύπτει πως η κομματική σου καριέρα στο σημερινό ΠΑΣΟΚ τελειώνει όχι γιατί είπες κάτι ακραίο, αλλά γιατί δεν είπες τίποτα αρκετά ένθερμο για τον Πρόεδρο. Ανάθεμα κι αν η φράση «δεξί πέτο» έχει τόση δύναμη. Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να μη βρίσκει τα κουκιά για διψήφιο ποσοστό, αλλά βρίσκει χρόνο και ενέργεια για πειθαρχικά που μοιάζουν περισσότερο με εσωτερικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών σε παρακμιακή σαιζόν πολιτικού ριάλιτι.

Το κόμμα που κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη και έπαθε κρίση ταυτότητας

Ο Ανδρουλάκης θα κατέβει στη Βαρβάκειο – όχι για να συναντήσει ψηφοφόρους αλλά ίσως για να βρει κάτι φρέσκο, γιατί πολιτικά η παράταξη έχει αρχίσει να μυρίζει σαν ξεχασμένο ψάρι στον πάγκο. Η απομάκρυνση Μπατζελή δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Αντίθετα, θυμίζει αυτό που έλεγε ο Ντε Γκωλ: «Είναι αδύνατο να κυβερνήσεις ένα έθνος που έχει 246 είδη τυριού». Πόσο μάλλον ένα κόμμα που δεν ξέρει ποιος είναι ο εχθρός του – η ΝΔ ή οι συντρόφισσες.

Σαν το “Don’t Look Up” αλλά κοιτώντας προς τα μέσα

Η χώρα καίγεται, το πασχαλινό τραπέζι γίνεται είδος πολυτελείας, και το ΠΑΣΟΚ κάνει διαγραφές για παρανοήσεις σε πάνελ. Αν αυτό είναι η “αναγέννηση της σοσιαλδημοκρατίας”, τότε ο ΓΑΠ ήταν ο Πλάτωνας. Όπως θα έλεγε κι ο Καποδίστριας, «το να είσαι μικρός δεν είναι πρόβλημα. Το να μένεις μικρός, είναι καταδίκη».

“Οι Υπουργοί των Τίποτα”
ή αλλιώς: Ποιος πήρε το Oscar για Β’ Ρόλο σε Μηδενικό Σενάριο;

❝Δημιουργούμε νέες πολιτικές… για να μην αλλάξει τίποτα❞

Υπάρχουν υπουργεία που ιδρύονται για να λύσουν προβλήματα. Υπάρχουν κι άλλα που ιδρύονται για να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Και μετά είναι και το Υπουργείο Οικογένειας και Κοινωνικής Συνοχής. Ή αλλιώς: “Το Υπουργείο Κανείς-Δεν-Κατάλαβε-Γιατί-Υπάρχει”. Ένα κανονικό plot twist από ταινία του Γούντι Άλεν, όπου δεν ξέρεις ποιος είναι πρωταγωνιστής και ποιος κομπάρσος. Μόνο που εδώ δεν γελάμε.

Η Δόμνα και το Μυστήριο της Στέγασης

Η Υπουργός, Δόμνα Μιχαηλίδου, εμφανίστηκε για να δηλώσει πως “εξετάζονται μέτρα για το στεγαστικό των νέων”, όπως λέει εδώ και δύο χρόνια. Και κάπου ανάμεσα σε «δημοσιονομικές πολιτικές» και «φοροελαφρύνσεις» χάνεται και το νόημα και η ουσία. Γιατί ούτε επίδομα υπάρχει, ούτε πολιτική, μόνο μια φαντασιακή κινητικότητα που θυμίζει την ατάκα του Τσώρτσιλ:
«Αν θες κάτι να μη γίνει ποτέ, φτιάξε μια επιτροπή». Ή καλύτερα, στην περίπτωσή μας, ένα υπουργείο.

Η Ζαχαράκη, η Μιχαηλίδου και το club της χαμηλής προσδοκίας

Η Σοφία Ζαχαράκη, η προηγούμενη “κάτοχος” του ίδιου υπουργείου, κατάφερε να περάσει αόρατη. Όχι λόγω μέτριων επιδόσεων – αλλά λόγω πλήρους απουσίας. Μια πολιτική καριέρα που θυμίζει εκείνον τον ήσυχο μαθητή στο βάθος της τάξης που δεν ενοχλεί κανέναν και για αυτό προάγεται από συμπόνια.

Η Μιχαηλίδου, από την άλλη, τουλάχιστον εμφανίζεται στα κανάλια. Κι αν κρίνουμε από το τελευταίο της πέρασμα στο Action24, φαίνεται ότι το σχέδιο για την επίλυση του δημογραφικού είναι το εξής: να φύγουν οι νέοι από το πατρικό, να βρουν σπίτι, να κάνουν παιδιά. Μας λέει δηλαδή… το αυτονόητο. Κι αυτό χωρίς να έχει πει ούτε πώς ούτε με τι λεφτά. Ό,τι πρέπει για τρέιλερ σε ταινία του Netflix: “Η Υπουργός που Ήθελε να Γίνει Χρήσιμη”.

Η ποσόστωση, τα πέτα και οι μηχανισμοί

Επειδή όμως ζούμε στην εποχή του πολιτικού μάρκετινγκ, κάθε φορά που μια γυναίκα τοποθετείται σε κυβερνητική θέση –όχι βάσει έργου, αλλά ποσόστωσης– εμφανίζονται και οι υποκριτές υπέρμαχοι της “ενδυνάμωσης”. Όχι, κυρίες και κύριοι, δεν είναι το φύλο που ενοχλεί. Είναι η πλήρης πολιτική ασημαντότητα που προσφέρεται σε χρυσό περιτύλιγμα.

Ο Μητσοτάκης μοιάζει να κυβερνά με την οπτική:
«Όλοι αξίζουν μια ευκαιρία, ακόμα κι εκείνοι που δεν έχουν δείξει το παραμικρό για να την κερδίσουν».
Ή, πιο ωμά, όπως θα έλεγε και ο μακιαβελικός προπάππους της realpolitik, Χένρι Κίσινγκερ:
«Η ισχύς είναι το απόλυτο αφροδισιακό» – κι εδώ απλώς χαρίζεται σε λάθος πρόσωπα.

 «La La Land»… στα υπουργικά έδρανα

Το πρόβλημα, τελικά, δεν είναι ότι οι νέοι δεν μπορούν να κάνουν οικογένεια. Είναι ότι το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να κάνει σοβαρή πολιτική. Το ότι μιλάμε ακόμα για επίδομα ενοικίου λες και ανακαλύψαμε τον τροχό, δείχνει το επίπεδο πολιτικής φαντασίας. Κι όσο δεν υπάρχει καμία απολύτως λογοδοσία, θα έχουμε υπουργούς που είναι χρήσιμοι μόνο όταν σιωπούν. Όπως θα έλεγε κι ο Κλεμανσώ σε τέτοιες περιπτώσεις:
«Η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήνεις στους πολιτικούς».
Πόσο μάλλον στους διακοσμητικούς.

Το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης στο ΠΑΣΟΚ κάποιοι έστηναν προσευχητάρι πολιτικής εξόδου – διαδικτυακά, πάντα. Πάνω από 100 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής (έτσι λένε τουλάχιστον, γιατί όπως και στις οσκαρικές ταινίες «The Usual Suspects», ποτέ δεν είσαι σίγουρος ποιος είναι ποιος), μαζεύτηκαν για μια Zoom-ική «σύσκεψη». Όχι για ευχές, λένε. Όχι για μαγειρίτσα. Για πολιτική ανάλυση. Και όπως θα έλεγε ο Τσόρτσιλ: «Η πολιτική είναι πιο συναρπαστική από τον πόλεμο γιατί στο τέλος, οι νεκροί μπορούν να επιστρέψουν». Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Δούκας μοιάζει να ανασταίνεται πριν από το Σάββατο του Λαζάρου. Στον Zoom-ικό Μυστικό Δείπνο της Μεγάλης Τετάρτης, δεν ακούστηκαν ψαλμοί, αλλά ούτε και λόγια μεγάλης σιωπής· μόνο πολιτικές αξιολογήσεις, βλέμματα σταυρωτά και ένα φιλί προδοσίας… που –όπως πάντα– δόθηκε… Η Ιστορία επαναλαμβάνεται, απλώς αυτή τη φορά δεν έχει ψωμί και κρασί, αλλά λινκ και mute. Και όπως στο σινεμά του Σκορσέζε, κανείς δεν φεύγει σώος από ένα τραπέζι όταν έχεις δίπλα σου ανθρώπους που λένε «σε πιστεύω» και πατούν leave meeting πρώτοι.

 «Δούκας – η επιστροφή του πράσινου Jedi;»

Δεν ξέρουμε αν στον Zoom-ικό Μυστικό Δείπνο προσφέρθηκε κάτι περισσότερο από ψηφιακά κόκκινα αυγά, αλλά η κινητικότητα είναι πια εμφανής. Σα να βλέπεις σκηνές από το “Everything Everywhere All At Once”, με πράσινες συνιστώσες να επαναπροσδιορίζουν ρόλο, ταυτότητα και… μέλλον. Η πλευρά Δούκα παίζει μπάλα, και όπως είπε και ο Φρανσουά Μιτεράν: «Σε αυτή τη ζωή δεν υπάρχουν λύσεις. Υπάρχει η επιθυμία να ενεργήσεις». Κι αν οι άλλοι στον χώρο περιμένουν ακόμα πότε θα φανεί το φως του Άγιου Φωτός, ο Δούκας και οι δικοί του ανάβουν λαμπάδες με το δικό τους σπίρτο. Το αν θα καούν ή θα λάμψουν, θα το δείξει ο πολιτικός Επιτάφιος.

• Κυριάκος Μητσοτάκης
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής