Βλασφημία v/s ελευθερία της έκφρασης. Κι όμως, ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ κατάφερε να γίνει συμπαθής στο πανελλήνιο! Σε ένα κράτος που η μονιμότητα καταπίνει την αποτελεσματικότητα…
Οι θεωρίες περί σκοταδισμού και Μεσαίωνα άρχισαν να παίρνουν και να δίνουν
Δημοσίευση: 07:15’
Η λειτουργία του ελληνικού κράτους και νεκρούς ανασταίνει… Για να σηκωθούν και να φωνάζουν! Αν ένας βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου φτάσει τόσο στα όρια της αγανάκτησης που μπουκάρει και τα σπάει όλα με καράτε, τι να κάνει ένας απλός πολίτης; Το λάθος του κ. Νίκου Παπαδόπουλου, βουλευτή της ΝΙΚΗΣ δεν είναι που αγανάκτησε. Όλοι εξάλλου, όσοι πιστεύουμε στο Θεό και θεωρούμε μητέρα όλων μας την Παναγία, καταλαβαίνουμε τους λόγους της αγανάκτησής του. Το λάθος του ήταν που μπούκαρε και τα έσπασε. Και η αγανάκτηση δεν προήλθε μόνο από το βλάσφημο και ΚΑΚΌΓΟΥΣΤΟ περιεχόμενο των “έργων τέχνης” στην Εθνική Πινακοθήκη. Προήλθε και από το γεγονός ότι έκανε ο,τι μπορούσε για να αφυπνίσει το ελληνικό δημόσιο…αλλά εις μάτην! Βρε διαμαρτυρήθηκε στην διεύθυνση της Πινακοθήκης, στην Υπουργό Πολιτισμού, κατέθεσε ερώτηση στη Βουλή…. Τίποτα! Όλοι τον αγνοούσαν… Και τι παθαίνει ένας πολίτης που απευθύνεται στις αρχές και είναι σαν να μιλάει σε ντουβάρι; Φουρκίζεται. Βγαίνει από τα ρούχα του, σηκώνει τον τόνο της φωνής, ίσως βρίσει…ίσως φτάσει και παραπέρα! Χάσει εντελώς την ψυχραιμία του. Και ίσως και ακόμα παραπέρα! Χάσει και τα λογικά του… Σας θυμίζω περιπτώσεις πολιτών που μπούκαραν στο πρόσφατο παρελθόν σε δημόσιες υπηρεσίες… Σε εφορία… Σας θυμίζει κάτι; Δεν θέλω καν να το θυμάμαι και φυσικά δεν θα ήθελα να σας θυμίσω τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Το πρόβλημα όμως είναι υπαρκτό και παραμένει εκεί μπροστά μας. Και ουδεμία κυβέρνηση τις τελευταίες δεκαετίες δεν έκανε κάτι για να το λύσει. Απόδειξη, ότι μέχρι και βουλευτή κατάφεραν να αγανακτήσουν οι καρεκλοκένταυροι του Κράτους!
Ας πάμε πρώτα στο αντικείμενο της διαμαρτυρίας του βουλευτή της ΝΙΚΗΣ. “Έργα τέχνης”, τέσσερα τον αριθμό, που μιμούνταν αγιογραφίες, εικόνες εκκλησιαστικές, από αυτές που και πολλοί από εμάς έχουμε στο σπίτι μας και επίσης συνηθίζουμε να δωρίζουμε σε αγαπημένα μας πρόσωπα . Η Παναγία που κρατάει το Θείο Βρέφος, Ο Άι Γιώργης , ο Άγιος Χριστόφορος…Μόνο που στη θέση των προσώπων αυτών των Αγίων, υπήρχαν σατανικά τέρατα, νεκροκεφαλές και παραμορφωμένες ακατάλυπτες φιγούρες. Η απέχθεια και το σοκ που σου προκαλούν αυτές οι “εικόνες” είναι δύσκολο να περιγραφεί με λόγια… Αυτά τα “έργα τέχνης” θεώρησε άξια να έχουν μια θέση στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας, η διεύθυνσή της. Χωρίς να υπολογίζει την προσβολή του θρησκευτικού αισθήματος των πολιτών, ή έστω κάποιων πολιτών. Ούτε το γεγονός ότι την Πινακοθήκη επισκέπτεται πλήθος μαθητών στο πλαίσιο σχολικών εκδρομών. Ούτε τέλος το γεγονός ότι για την πρόσφατη ανακαίνιση και επέκταση της Εθνικής Πινακοθήκης όπως και για τη λειτουργία της πληρώνει ο ελληνικός λαός ΑΠΟ ΤΟ ΥΣΤΕΡΗΜΑ του.
Οι θεωρίες περί σκοταδισμού και Μεσαίωνα άρχισαν να παίρνουν και να δίνουν. Θεωρίες που μόνο τη μισή αλήθεια λένε. Φυσικά οφείλουμε σεβασμό στην τέχνη.Και φυσικά δεν χωράει λογοκρισία στα έργα τέχνης. Όμως χωρίς όριο; Τι γίνεται όταν η τέχνη, όχι η κανονική αλλά η επίπλαστη, η τέχνη που το παίζει τέχνη χωρίς να είναι, υπερβαίνει τα εσκαμμένα του νόμου, γραπτού και άγραφου; Κάνουμε τα στραβά μάτια; Με την ίδια ευκολία που η εθνική Πινακοθήκη προέβαλε αυτά τα τερατουργήματα για τα οποία μιλάμε, θα πρόβαλε ας πούμε ένα πίνακα που απεικονίζει βιασμό και βασανισμό παιδιών ή κατακρεούργηση ζώων συντροφιάς; Μη χειρότερα! Έλεος χριστιανοί. Δεν μπορεί να επιτρέπεται η τέχνη να περνά μηνύματα άρρωστα, βλάσφημα όπως εν προκειμένω ή να εξυμνεί το κοινό έγκλημα… Το λέω διότι τέχνη δεν είναι μόνο η ζωγραφική. Είναι και η ποίηση και η μουσική και τα τραγούδια. Έχουμε αναρωτηθεί σαν κοινωνία ποιό είναι το περιεχόμενο των τραγουδιών που ακούνε με μανία οι έφηβοί μας ; Και τι μηνύματα σταλάζουν στα άγουρα μυαλουδάκια τους; “Θέλω κότερα, ελικόπτερα “, “τα διαμάντια στο κορμί της “, “θέλει νάμαι αλήτης κι αυτή νάναι μαντάμ “…
Αλήθεια, θέλουμε ως κοινωνία τέχνη που να υπηρετεί τον αλληλοσεβασμό, την ισότητα των ανθρώπων, την κατάργηση των διακρίσεων και την πάταξη της βίας, έμφυλης και γενικότερης; Η θέλουμε ως ένδειξη ελευθερίας της έκφρασης που μοιάζει μάλλον με κοινωνική παραλυσία, τέχνη που εξυμνεί τον άντρα τον νταή, την γυναίκα αντικείμενο, την θεοποίηση του χρήματος, την βλασφημία και το έγκλημα; Θα πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε. Επειγόντως!
Το γεγονός ότι ο Βουλευτής της ΝΙΚΗΣ κρατήθηκε για πάνω από πέντε ώρες…στους χώρους της Πινακοθήκης και όχι σε κρατητήριο κάποιου τμήματος, τι σας λέει; Τον κρατούσαν, λέει, μέχρι να συνεννοηθεί ο εισαγγελέας με την αστυνομία για την περαιτέρω ποινική μεταχείρηση του βουλευτή. Μέχρι να αποφανθεί ο εισαγγελέας αν η πράξη του βουλευτή ήταν κακούργημα, οπότε δεν υπάρχει βουλευτική ασυλία και θα κρατούνταν, ή πλημμέλημα, οπότε υπάρχει άλλη διαδικασία λόγω βουλευτικής ασυλίας. Ο βουλευτής δεν κρατείται, αποστέλλεται στη βουλή αίτημα άρσης της ασυλίας του και εφόσον αυτή αρθεί, δικάζεται για το πλημμέλημα. Στην περίπτωση του κ. Παπαδόπουλου ο εισαγγελέας αποφάνθηκε ότι πρόκειται για πλημμέλημα. Χρειάστηκε πλέον των 5 ωρών; Κι αν χρειαζόταν 6 μέρες για να αποφανθεί, θα κατασκήνωνε μέσα στην Πινακοθήκη ο παραβάτης βουλευτής με τους δεσμώτες του; Εικόνες μπανανίας κανονικά! Εικόνες για τις οποίες κανείς μας δεν μπορεί να νιώθει περήφανος…
Στο δια ταύτα, ήταν ή όχι βλάσφημα τα τέσσερα “έργα τέχνης” που ήταν και ο στόχος της επίθεσης του βουλευτή της ΝΙΚΗΣ; Ο οποίος όρμηξε ως ταύρος εν υαλοπωλείο τα γκρέμισε και προκάλεσε ζημιές σε προθήκες της Πινακοθήκης. Σαφώς ναι! Δεν υπάρχει χριστιανός, όχι απαραίτητα θρησκόληπτος ή παλαιών αρχών, που δεν θα νιώσει προσβολή του θρησκευτικού του αισθήματος και αποτροπιασμό στη θέα τους. Και το ερώτημα που τίθεται είναι: είναι ποινικό αδίκημα η βλασφημία; Διότι σαφώς το βίαιο ξέσπασμα του βουλευτή δεν μπορεί κανείς να το υπερασπιστεί.
Στην Ελλάδα υπήρχε νόμος που απαγόρευε την βλασφημία αλλά αποσύρθηκε το 2019. Το άρθρο 199 του ποινικού κώδικα του 1951 για την βλασφημία προέβλεπε φυλάκιση μέχρι και δύο χρόνια. Οι χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης κατήργησαν σταδιακά τις διατάξεις περί βλασφημίας, διατηρώντας ποινές μόνο για την προσβολή θρησκευτικών λατρειών. Η βλασφημία τιμωρείται σήμερα ιδίως σε χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία πληθυσμού καθώς και σε χριστιανικές χώρες στην υποσαχάρια Αφρική και στη Λατινική Αμερική. Επίσης τιμωρείται στην Ρωσία , στην Ινδία και αλλού, επισύροντας μάλιστα σε ορισμένες χώρες και θανατική ποινή!
Τo 2011 η Επιτροπή Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ δημοσίευσε το Γενικό Σχόλιο αρ. 34, που ορίζει το περιεχόμενο της ελευθερίας της έκφρασης και των περιορισμών της, κατά το Διεθνές Σύμφωνο των Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων, με έμφαση στους ανεκτούς περιορισμούς στο Διαδίκτυο. Σύμφωνα με την παράγραφο 48 οι παραπάνω διατάξεις για τα θρησκεύματα δεν θα έπρεπε να υπάρχουν στον Ποινικό Κώδικα, με εξαίρεση την περίπτωση “εθνικού, φυλετικού ή θρησκευτικού μίσους, που απoτελεί υποκίνηση διακρίσεων, εχθρότητας ή βίας”. Το 2016, η Επιτροπή του ΟΗΕ για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων (CERD) στις καταληκτικές παρατηρήσεις της για την Ελλάδα συνιστά την κατάργηση των άρθρων 198 και 199 περί βλασφημίας.Ωστόσο, σύμφωνα με ανάλυση των όρων της Συνθήκης περί ελευθερίας της έκφρασης, επιτρέπεται στα κράτη να επιβάλλουν περιορισμούς.
Στον ΟΗΕ υπήρξε μακρά αντιπαράθεση για το αν η Συνθήκη επιτρέπει περιορισμούς της ελευθερίας του λόγου σε περίπτωση βλασφημίας. Η αντιπαράθεση υπήρξε κυρίως μεταξύ των Δυτικών και των Ισλαμικών κρατών. Σε αναφορά του Ανώτατου Αρμοστή του ΟΗΕ που εξέτασε το θέμα, διαπιστώνεται ότι δεν υπάρχει στη διεθνή νομοθεσία ομοφωνία (consensus) ως προς το θέμα αυτό.Μετά από πρωτοβουλίες ισλαμικών κρατών, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ ενέκρινε την απόφαση “για την καταπολέμηση της δυσφήμισης των θρησκειών”. Εκεί αναγνωρίζει την πιθανή σχέση μεταξύ της δυσφήμισης των θρησκειών και της εμφάνισης επιθετικότητας, μίσους και μη-ανεκτικότητας (άρθρο 1). Στο άρθρο 10 καταδικάζει τη χρήση του τύπου και ηλεκτρονικών ή άλλων μέσων για τη στόχευση θρησκευτικών συμβόλων και ιερών προσώπων.Με την απόφαση αυτή, καλούνται τα κράτη, όχι να επιβάλλουν απαγορεύσεις, αλλά ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΆΖΟΥΝ ΔΗΜΟΣΊΩΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΥΝ ΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ. Πόσο μάλλον να προβάλουν τέτοιες “εκφράσεις ” σε δημόσιες υπηρεσίες, εν προκειμένω στην Εθνική Πινακοθήκη.
Η Ελλάδα έχει προσυπογράψει την ανωτέρω συνθήκη του ΟΗΕ διατυπώνοντας επιφυλάξεις, μεταξύ των οποίων και η διαπίστωση ότι μετά τις ερμηνείες και επιφυλάξεις ορισμένων ισλαμικών κρατών, η συνθήκη καθίσταται μονομερής . Όμως σε σχέση με τις διαφορετικές αντιλήψεις περί βλασφημίας ή προσβολής θρησκευτικών προσώπων που επικρατούν στην Ευρώπη, έχει εκδοθεί κοινή δήλωση της ΕΕ και του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας (OIC), της Αραβικής Ένωσης και της Επιτροπής της Αφρικανικής Ένωσης όπου αναφέρεται ότι “Ενώ αναγνωρίζεται πλήρως η ελευθερία της έκφρασης, πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό να γίνονται σεβαστοί όλοι οι προφήτες, ανεξάρτητα από τη θρησκεία στην οποία ανήκουν”.
Είναι πραγματικά περίεργο φαινόμενο αυτή η δυστοκία στην αποσαφήνιση της καταδίκης της βλασφημίας. Όπως και η τεχνητή σύγκρουση των εννοιών της “ελευθερίας της έκφρασης” και της βλασφημίας. Λες και δεν αποτελεί υποχρέωση κάθε πολιτισμένου ανθρώπου ο σεβασμός στις αρχές και το θρησκευτικό αίσθημα του διπλανού του. Σίγουρα θα αποτελούσε μία ενδιαφέρουσα συζήτηση στη χώρα μας πού σταματάει η ελεύθερη έκφραση και πού αρχίζει η προσβολή. Γιατί η βασική αρχή που πρέπει να διέπει τις σύγχρονες κοινωνίες είναι ότι η ελευθερία καθενός σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του διπλανού του. Απλή και βασική αρχή που αν ακολουθούσαμε όλοι, θα τελείωναν ως δια μαγείας όλα τα μεταξύ μας πρόβλημα…
Στην όλη συζήτηση νομίζω κολλάει και η δήθεν πρόθεση της κυβέρνησης για τακτοποίηση του μπάχαλου στη λειτουργία του κράτους . Η εκπεφρασμένη από τον Πρωθυπουργό κυβερνητική πρόθεση να φέρει το θέμα της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων στη συζήτηση για την συνταγματική αναθεώρηση, είναι μάλλον υποκριτική. Βασικά επειδή νόμος για την αξιολόγησή τους υπάρχει αλλά προφανώς δεν εφαρμόζεται. Η προσθήκη στις προβλέψεις για την αξιολόγηση στο δημόσιο ρύθμισης για την συμμετοχή και των πολιτών στην αξιολόγηση των υπαλλήλων, σηκώνει πολύ κουβέντα. Ο καλόπιστος πολίτης θα αξιολογήσει καλόπιστα. Τι θα γίνει όμως με τις καταγγελίες σε βάρος υπαλλήλων που θα είναι εκβιαστικές; Από την άλλη, γιατί άραγε πρέπει να ενσωματωθεί πρόβλεψη για την αξιολόγηση στο Σύνταγμα; Είναι αυτός ο ρόλος του Συντάγματος; Και τέλος, αν θέλουμε να πάψουμε όλοι να είμαστε υποκριτές, θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι η αξιολόγηση χωρίς άρση της μονιμότητας στο δημόσιο, είναι κενό γράμμα. Άντε και αξιογήθηκε ένας υπάλληλος ως ασυνεπής, αδιάφορος για την εργασία του και με ελλιπείς γνώσεις. Απλά τον μαλώνεις αν βάση νόμου δεν μπορείς να τον απολύσεις; Αστεία πράγματα…
ολες οι ειδησεις
- Η εξεταστική του ΟΠΕΚΕΠΕ ως φάρσα
- Κλόε Καρντάσιαν: Επιβεβαίωσε ότι έχει να κάνει σεξ τέσσερα χρόνια
- Ο Τίμοθι Σαλαμέ κλείνει το μάτι στις φήμες
- Λάρνακα: Η ιστορία της κυπριακής πόλης που θα γίνει η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης
Ακολουθήστε το Newpost.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr