Δημοσίευση: ’
Voice messages: Πώς κατέκτησαν τα κινητά –και κούρασαν τους ανθρώπους
Σε αντίθεση με το τηλεφώνημα ή το email, ταVoice messages δεν διαθέτουν ακόμη ξεκάθαρη εθιμοτυπία ή οδηγίες καλών τρόπων
Σε αντίθεση με το τηλεφώνημα ή το email, ταVoice messages δεν διαθέτουν ακόμη ξεκάθαρη εθιμοτυπία ή οδηγίες καλών τρόπων
Κάποτε αφήναμε φωνητικά μηνύματα μόνο όταν κάποιος δεν σήκωνε το τηλέφωνο. Σήμερα, τα Voice messages δεν είναι λύση ανάγκης· είναι τρόπος ζωής. Τα λεγόμενα και voice notes έχουν εξελιχθεί σε ένα από τα πιο διαδεδομένα –και ταυτόχρονα πιο διχαστικά– μέσα επικοινωνίας της σύγχρονης εποχής. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, οι Βρετανοί στέλνουν κατά μέσο όρο 58 ώρες φωνητικών μηνυμάτων τον χρόνο. Και ενώ το 73% δηλώνει ότι απολαμβάνει να τα ηχογραφεί, τα πράγματα αλλάζουν δραστικά όταν βρεθεί στην άλλη πλευρά: το 62% των παραληπτών παραδέχεται ότι υποφέρει από αυτό που πλέον αποκαλείται «κόπωση από φωνητικά μηνύματα».
Γιατί μας αρέσει να μιλάμε – αλλά όχι να ακούμε
Ο μέσος χρήστης στέλνει περίπου έξι Voice messages την ημέρα, διάρκειας σχεδόν ενάμιση λεπτού το καθένα. Αυτό μεταφράζεται σε αρκετά λεπτά αδιάκοπης ακρόασης, συχνά χωρίς προειδοποίηση και σπάνια με ουσιαστική δομή. Και αν αυτό ακούγεται διαχειρίσιμο, αξίζει να σημειωθεί ότι ένας στους 20 παραλήπτες έχει λάβει φωνητικό μήνυμα διάρκειας άνω των 10 λεπτών – περισσότερο μονόλογο παρά μήνυμα. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η διάρκεια, αλλά και η ασυμμετρία. Η ηχογράφηση απαιτεί ελάχιστη προσπάθεια από τον αποστολέα, ενώ η ακρόαση απαιτεί χρόνο, συγκέντρωση και – συχνά – ακουστικά. Σε αντίθεση με το γραπτό μήνυμα, το voice note δεν μπορεί να «σαρωθεί» με μια ματιά.
Ένα μέσο χωρίς κανόνες
Σε αντίθεση με το τηλεφώνημα ή το email, ταVoice messages δεν διαθέτουν ακόμη ξεκάθαρη εθιμοτυπία. Η Debrett’s, η παραδοσιακή βρετανική αυθεντία καλών τρόπων, προτείνει ένα ανώτατο όριο δύο λεπτών και συνιστά σκέψη πριν την ηχογράφηση και προσήλωση στο θέμα. Στην πράξη, ωστόσο, τα voice notes συχνά εξελίσσονται σε αυτοσχέδιες αφηγήσεις της καθημερινότητας. Η απουσία σαφών κανόνων ίσως εξηγεί γιατί το μέσο ενθαρρύνει τη φλυαρία. Όταν δεν υπάρχει ακροατής σε πραγματικό χρόνο, λείπει και το κοινωνικό φρένο που περιορίζει την υπερβολή.
Voice messages: Γενιά Z, άνεση και αποφυγή επαφής
Τα voice notes συνδέονται συχνά με τη γενιά Z και περιγράφονται – όχι πάντα κολακευτικά – ως σύμπτωμα αυξημένου ναρκισσισμού ή φόβου άμεσης επικοινωνίας. Προσφέρουν την αίσθηση της προσωπικής επαφής χωρίς το άγχος της ζωντανής συνομιλίας: μιλάς όταν θέλεις, όσο θέλεις, χωρίς διακοπές. Παράλληλα, λειτουργούν και ως ένδειξη συναισθηματικής παρουσίας χαμηλής δέσμευσης. Το μήνυμα που στέλνουν δεν είναι «θέλω να μιλήσουμε», αλλά «σε σκέφτομαι – απλώς όχι σε πραγματικό χρόνο».
Και ποιος κερδίζει από όλα αυτά;
Δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφατη έρευνα για τα voice notes πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο καμπάνιας μπύρας, με στόχο να ενθαρρύνει την επιστροφή στις διά ζώσης συναντήσεις. Η φυσική παρουσία, άλλωστε, δημιουργεί ευκαιρίες για κοινωνικότητα –και κατανάλωση. Ωστόσο, όσο κι αν διαφημιστικές καμπάνιες προωθούν το «ας τα πούμε από κοντά», τα φωνητικά μηνύματα φαίνεται πως ήρθαν για να μείνουν. Προσφέρουν έναν συμβιβασμό ανάμεσα στη σιωπή και τη συνομιλία – μια ανθρώπινη φωνή χωρίς την υποχρέωση του διαλόγου.
Το ζητούμενο ίσως δεν είναι να εξαφανιστούν, αλλά να μάθουμε πότε και πώς να τα χρησιμοποιούμε. Γιατί άλλο ένα σύντομο «σε σκέφτομαι» – και άλλο ένα δεκάλεπτο έπος με τίτλο «περιμένοντας το τρένο για το Ντέρμπι».
Πηγή: theguardian
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr