Βουλευτές με κρότου λάμψης και δυναμιτάκια στη ΝΔ… – Επιστροφές, καταστροφές και Τσίπρας – Τέρμα το «ειδύλλιο» Σαμαρά-Βενιζέλου – «Πράσινος» καπνός χωρίς φωτιά; – Ο Αλέξης με φανέλα… ‘15

Φουρκισμένο είναι το στρατόπεδο Σαμαρά μετά την πρόσφατη…αγαπητική παρότρυνση του Βενιζέλου να εγκαταλείψει την ενεργό πολιτική ο πρώην πρωθυπουργός.

Αν όντως τρέφει αισθήματα φιλίας, αγάπης και εκτίμησης προς τον Σαμαρά-λένε οι δικοί του- του λέει προσωπικά ο,τι έχει να πεί. Κατ΄ιδίαν…Και δίνουν την εξής ερμηνεία για την δήλωση Βενιζέλου:

Όταν απευθύνει δημόσια τέτοια σοβαρή παρότρυνση, δεν το κάνει από αγάπη αλλά για να το ακούσουν κάποιοι άλλοι που ενοχλούνται από τις παρεμβάσεις του Σαμαρά. Δηλαδή, λέει το Σαμαρέικο, με την δήλωσή του ο Βενιζέλος πρόσφερε υπηρεσίες στους αντιπάλους του πρώην πρωθυπουργού. Πω πω! Πίκρα και δηλητήριο ταυτόχρονα…

Όπως καταλαβαίνετε, τέρμα το «ειδύλλιο» μεταξύ των πρώην συμμαχητών. Και πέραν αυτού, η αντίδραση των Σαμαρικών δείχνει ότι ο Μεσσήνιος δεν έχει αποστεί από την ιδέα να ξαναμπεί στο παιχνίδι, πολύ πιθανό με την δημιουργία νέου κόμματος.

Πάντως και τις μετρήσεις του τις κάνει ή μαθαίνει γι΄αυτές(όπως κάνει και ο Τσίπρας και ο Γιώργος Παπανδρέου), δίχως αυτό να σημαίνει ότι πιθανή επανάκαμψή του θα εξαρτηθεί από τις μετρήσεις…

Κρότου λάμψης και δυναμιτάκια στη ΝΔ…

Δε μπορεί, θα το ΄χετε πάρει χαμπάρι ότι στη ΝΔ δεν είναι και τόσο ήσυχα τα πράγματα. Ο ένας λέει ότι πήγε στράφι ο ανασχηματισμός και ότι υπάρχει πολιτικό ζήτημα με τις δηλώσεις Τσάφου(Θεόδωρος Καράογλου, βουλευτής Θεσσαλονίκης).

Ο άλλος (Δημ. Μαρκόπουλος, βουλευτής Β΄Πειραιά) λέει ότι «φάγαμε γκόλ από τα αποδυτήρια» λόγω Δοξιάδη. Ο τρίτος(Στέλιος Πέτσας, βουλευτής Ανατολικής Αττικής) χαρακτηρίζει αστοχία την επιλογή Δοξιάδη και «προσβολή για κάθε Ελληνα» όσα είπε ο Τσάφος παλιά για τα Κατεχόμενα της Κύπρου.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Θάνος Πλεύρης, πρώην υπουργός, βουλευτής Α΄Αθηνών, καθώς και δυό γνωστοί  Σαμαρικοί. Ο βουλευτής Αχαϊας Ανδρέας Κατσανιώτης χαρακτήρισε αναιστόρητη την δήλωση Τσάφου και λάθος την επιλογή Δοξιάδη(υπενθυμίζεται ότι ο Κατσανιώτης χειροκρότησε τον Σαμαρά μετά την πρόσφατη ομιλία του πρώην πρωθυπουργού στη Βουλή).

Τέλος, για ανιστόρητους μίλησε ο επίσης Σαμαρικός  βουλευτής Μεσσηνίας Μίλτος Χρυσομάλλης  λέγοντας  ότι «δεν έχουν την ευθιξία να κάνουν το σωστό»(διπλή μπηχτή για τον Τσάφο).

Τέλος είπαμε; Αμ δε…Υπάρχει κι εκείνος ο βουλευτής Δυτικής Αττικής, ο Δημήτρης Καλογερόπουλος, που στράβωσε πολύ επειδή έγινε υφυπουργός(Εξωτερικών)  ο Γιάννης Λοβέρδος, ο οποίος εκλέγεται επίσης στην Δυτική Αττική.

Και γι αυτό, λένε οι κακές γλώσσες, ο Καλογερόπουλος παραιτήθηκε από την Προανακριτική για τον Τριαντόπουλο…

Αυτά τα ωραία από το περιβόλι της ΝΔ. Θα ΄χουμε και…καλύτερα προσεχώς; Πολύ πιθανό λένε οι οιωνοί…

Ο κατώτατος, το ενοίκιο και ο Μητσοτάκης στο “Everything Everywhere All at Once”

Όταν ο Καρλ Μαρξ έλεγε ότι «η ιστορία επαναλαμβάνεται πρώτα ως τραγωδία και μετά ως φάρσα», δεν είχε υπόψη του την πέμπτη αύξηση του κατώτατου μισθού, αλλά αν ζούσε σήμερα, ίσως να έβγαζε και stand-up. Η Νίκη Κεραμέως, πιο έμπειρη πλέον στον χειρισμό PowerPoint απ’ ό,τι στο υπουργείο Παιδείας, εμφανίζεται στο Υπουργικό με μια πρόταση-δώρο: από τα 830 στα 880 ευρώ. Ή αλλιώς, “δεν είναι πολλά, αλλά είναι τίμιοι”, σε μια ελληνική εκδοχή του “The Pursuit of Happyness”.

Αφορά, λέει, 500.000 εργαζόμενους. Και αν εξαιρέσουμε τους 30% που δουλεύουν «μαύρα», τους 20% που δουλεύουν δύο δουλειές και τους 10% που δουλεύουν χωρίς ρεπό, μένουν κάποιοι λίγοι που μπορούν και να το γιορτάσουν. Ίσως με ένα γύρο χωρίς πίτα.

 “Housing Games: Catching Rent”

Κι ενώ ο κατώτατος μισθός παλεύει να φτάσει τον πληθωρισμό, η κυβέρνηση βάζει μπρος και το σχέδιο “στέγη για όλους” ή όπως το λέμε πια “House of Cards – Greek Edition”. Μόνο που αντί για ίντριγκες και προδοσίες, έχουμε εργολάβους και δημόσιους φορείς να μπαίνουν μαζί στο real estate.

Σε 1.600 ακίνητα του Δημοσίου θα μπουν ιδιώτες να χτίσουν κοινωνικές κατοικίες. Πάρε-δώσε, χτίσε-κράτα, νοίκιασε-μοίρασε. «Το δίκαιον ουκ εν τῷ πολλῷ χρήματι, ἀλλ᾽ ἐν τῷ καλῶς χρήσθαι αὐτῷ» έλεγε ο Σόλων. Ή αλλιώς: το θέμα δεν είναι να δώσεις σπίτι, αλλά να μη γίνει ΕΣΠΑ με τσιμέντο.

Το σχέδιο είναι σαφές: χαμηλό ενοίκιο για τους νέους. Δηλαδή, οι γονείς θα μπορούν να σταματήσουν να φιλοξενούν το παιδί τους στα 38. Με ένα μικρό δάνειο, έναν εργολάβο φίλο και τον Μητσοτάκη να χαμογελάει στο Δελτίο των 8.

“Ο πόνος έχει ημερομηνία λήξης;”

Με τις δημοσκοπήσεις να θυμίζουν κάτι ανάμεσα σε “Titanic” και “Don’t Look Up”, ο πρωθυπουργός αλλάζει ατζέντα. “Στροφή στην καθημερινότητα” γράφουν τα non-papers. Επικοινωνιακή στροφή ή U-turn με τα φλας αναμμένα;

Ο ίδιος λέει στο Facebook: «Θα τρέξουμε πιο γρήγορα ώστε το αποτύπωμα της καλής πορείας να φτάσει σε όλους». Αν ήταν ταινία, θα την έλεγαν “Catch Me If You Can”, με τον Μητσοτάκη στον ρόλο του Λεονάρντο. Οι πολίτες όμως έχουν κουραστεί από ρόλους. Θέλουν λιγότερα story και περισσότερη ιστορία.

“Ζωή χωρίς Τέμπη”

Η κυβέρνηση θεωρεί ότι η επιστροφή στην καθημερινότητα είναι το καλύτερο αντίδοτο στο «τραύμα των Τεμπών». Στρατηγικά, μπορεί και να έχει δίκιο. Όταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου τριπλασιάζει ποσοστά μιλώντας μόνο για τα Τέμπη, η ΝΔ αναζητά ανάσα αλλού. Ο κόσμος, όμως, δεν ξεχνά. Ούτε τα εισιτήρια που πλήρωσε. Ούτε τους σταθμάρχες που δεν έφτασαν ποτέ στη θέση τους. Ούτε τις ζωές που σταμάτησαν.

Όπως θα έλεγε κι ο Θουκυδίδης: «Οι καιροί ου μενετοί». Ούτε και οι κάλπες.

Αναζητώντας το επόμενο αφήγημα

Η πολιτική, όπως και το σινεμά, έχει ανάγκη από ένα καλό σενάριο. Όχι φτηνά εφέ και προβλέψιμη πλοκή. Ο Μητσοτάκης το ξέρει. Παίζει τώρα σε πιο καθημερινούς ρόλους. Όμως ο θεατής – κοινώς ο ψηφοφόρος – δεν ξεγελιέται εύκολα πια.

Ίσως γιατί είδε πολλές φορές το ίδιο έργο.

«Πράσινος» καπνός χωρίς φωτιά;

Κάτι τρέχει στο ΠΑΣΟΚ. Κάτι μεταξύ πολιτικής ινομυαλγίας και εσωκομματικής σκολίωσης. Εξωτερικά, χαμόγελα, συνέπεια, φωτογραφίες με άρωμα «ρεαλισμού». Εσωτερικά, όμως, το πράγμα βράζει – όχι ακριβώς σε σιγανή φωτιά, περισσότερο σε φούρνο μικροκυμάτων, εκεί που το φαγητό ψήνεται άνισα και πάντα μένει παγωμένο στη μέση.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις βάζουν το ΠΑΣΟΚ τρίτο. Όχι τρίτο όπως ο Ντι Κάπριο στα Όσκαρ πριν το “Revenant” – δηλαδή αδικημένος. Τρίτο όπως η φωνή στο voice mail: ούτε την ακούς ούτε τη σβήνεις.

Και πίσω από τη Ζωή. Όχι τη ζωή-ζωή, τη Ζωή με το κεφαλαίο Ζ.

Οι παραιτήσεις είναι ατομικό άθλημα

Ο Δημήτρης Μελίδης αποχωρεί. Ο Σωκράτης Ξυνίδης είχε προηγηθεί. Όχι, δεν πρόκειται για κύμα, ούτε για τσουνάμι. Περισσότερο θυμίζει εκείνη τη σκηνή από το “1917” όπου οι στρατιώτες προχωρούν μόνοι σε έναν άδειο και ήσυχο διάδρομο, περιμένοντας την επόμενη έκρηξη.

«Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που το προετοιμάζουν», έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά σήμερα δείχνει να ανήκει σε όσους προλαβαίνουν να το εγκαταλείψουν.

Δεν υπάρχει οργανωμένο σχέδιο αποχωρήσεων. Δεν υπάρχει, λέει, “κίνημα”. Μπορεί. Αλλά και το “Fight Club” δεν είχε γραφεία, είχε όμως σκοπό.

Μικρό κόμμα, μικρές ιδέες;

Ο Σεβενεμάν, από τους πιο κομψούς διανοητές της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, συνήθιζε να λέει πως τα σοσιαλιστικά κόμματα είναι μικρά αλλά με μεγάλες ιδέες. Στο ΠΑΣΟΚ σήμερα, ούτε το κόμμα μοιάζει μεγάλο, ούτε οι ιδέες αρκετά φιλόδοξες ώστε να σηκώσουν τα μανίκια.

Η πολιτική πρόταση παραμένει θολή. Πράσινη, αλλά όχι οικολογικά. Σοσιαλιστική, αλλά μόνο με κουπόνι συμμετοχής. Και κυρίως, αμυντική. «Δεν αρκεί να μην κάνεις λάθη. Πρέπει να κάνεις και κάτι σωστό», έλεγε ο Τσώρτσιλ. Στο ΠΑΣΟΚ, προς το παρόν, περιορίζονται στο πρώτο.

Σκηνικό παραίτησης ή πρόβα παράστασης;

Η Πλεύση έχει περάσει μπροστά. Οι Κασσελάκηδες τραβάνε τα βλέμματα. Το ΚΚΕ χτίζει σοβαρότητα με υπομονή. Και το ΠΑΣΟΚ αναζητά σκηνοθέτη. Όχι άλλον για τη διαφήμιση. Έναν για το σενάριο.

Θυμίζει λίγο το “Spotlight”: όλοι ξέρουν, αλλά κανείς δεν λέει φωναχτά τι συμβαίνει. Και παρά τις μεμονωμένες αποχωρήσεις, το πολιτικό ρεπορτάζ συνεχίζει να ψάχνει το «ποιος τραβάει τα νήματα» στο παρασκήνιο.

Γιατί στο ΠΑΣΟΚ, το προσκήνιο πάντα χτίζεται με μεγάλες λέξεις και το παρασκήνιο με σφιγμένα τηλέφωνα.

Το κόμμα που θα μπορούσε να…

Το ΠΑΣΟΚ παραμένει μια συναισθηματική υπόθεση για πολλούς. Σαν το “The Banshees of Inisherin”: μια φιλία που ραγίζει χωρίς προφανή λόγο, μια σχέση που καταρρέει από σιωπή και απογοήτευση. Και στο τέλος, κανείς δεν ξέρει ποιος έφταιξε πρώτος.

Αλλά όπως έλεγε κι ο Ηράκλειτος: «Σκοτεινός ο λόγος όταν η ψυχή δεν φωτίζει». Ή αλλιώς, χωρίς πολιτική ψυχή, και η καλύτερη ρητορεία μένει λόγος του αέρα.

Το θέμα δεν είναι αν το ΠΑΣΟΚ θα επιβιώσει. Το θέμα είναι αν θα ξαναμιλήσει για τα μεγάλα. Και κυρίως, αν θα βρει ξανά το θάρρος να τα πιστέψει.

Ο Τάκης, ο Παύλος και ο Αλέξης

Ο Παύλος Μαρινάκης αποφάσισε να μπει στο hall of fame των πολιτικών που σχολιάζουν σαν να βρίσκονται στο “Total Football”. Έτσι, συνέκρινε τον Αλέξη Τσίπρα με τον Τάκη Λεμονή και κατέληξε στο λαϊκό σουξέ “Επιστροφές, καταστροφές”. Λίγο Ολυμπιακός, λίγο Χ-Factor, λίγο ΠΑΣΟΚ του 2015.

Το ποτάμι και οι γραμμές του οφσάιντ

«Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω», είπε. Σωστό. Εκτός αν μιλάμε για την ελληνική πολιτική, που έχει δει μέχρι και παραποτάμους να επιστρέφουν ως… βασικές ροές. Άσε που κάποιες φορές γυρνάει και με σημαία στα μανταλάκια.

Ο Αλέξης με φανέλα ’15

Ο Τσίπρας δεν έχει πει τίποτα, αλλά όλοι μιλάνε γι’ αυτόν. Και κάπου εκεί, αρχίζει να θυμίζει παλαίμαχο που έχει κρατήσει τη φανέλα και λέει: “αν χρειαστεί, παίζω”. Ναι, αλλά τα αποδυτήρια δεν είναι όπως τα άφησε. Και η ομάδα έχει άλλον προπονητή… ή τουλάχιστον κάποιον που παριστάνει τον προπονητή.

Comeback χωρίς φόρμα, δεν γίνεται

Αν είναι να επιστρέψεις, φρόντισε να έχεις πλάνο, όχι μόνο παρελθόν. Γιατί η νοσταλγία κρατάει μια Κυριακή. Τη Δευτέρα έχει προπόνηση.

• Αλέξης Τσίπρας
• Αντώνης Σαμαράς
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• ΝΔ
• ΣΥ​ΡΙΖΑ