Δημοσίευση: ’
Ξέρεις γιατί τρώμε ποπ κορν στον κινηματογράφο;
Για πολλά χρόνια, οι κινηματογραφικές αίθουσες δεν ήθελαν καμία σχέση με το ποπ κορν.
Επιμέλεια: Βασιλική Διαμάντη 
Για πολλά χρόνια, οι κινηματογραφικές αίθουσες δεν ήθελαν καμία σχέση με το ποπ κορν.
Ακόμη και όταν χαμηλώσουν τα φώτα του σπιτιού για να δεις μία ταινία, η εμπειρία του κινηματογράφου βρίσκεται σε καλό δρόμο κρατώντας ένα μπολ με ποπ κορν στο χέρι.
Το ψητό, βουτυρένιο άρωμά του γεμίζει τον χώρο, μια μυρωδιά που είναι αδιαμφισβήτητη και, συχνά, ξυπνά την μνήμη και στο μυαλό γυρνάει η εικόνα ενός άσπρου ανάλαφρου «χείμαρρου» με έντονη γεύση και μυρωδιά λιωμένου βούτυρου.
Για περισσότερα από 90 χρόνια και από γενιά σε γενιά, η συμβιωτική σχέση της αλμυρής και βουτυράτης λιχουδιάς με τον κινηματογράφο παραμένει αναλλοίωτη.
«Το ποπ κορν και οι ταινίες είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένα όσο ο Fred Astaire και η Ginger Rogers, το φυστικοβούτυρο και η σοκολάτα και, ως εκ τούτου, αντιπροσωπεύουν ίσως ένα από τα γνωστότερα δίδυμα στη σύγχρονη ιστορία», δήλωσε στο CNN ο Paul Dergarabedian, ανώτερος αναλυτής μέσων της Comscore.
«Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς έναν πιο τέλειο συνδυασμό, ο οποίος έχει γίνει μέρος της κουλτούρας με τόσο βαθύ και πανταχού παρόντα τρόπο».
Μία από τις μεγαλύτερες αλυσίδες ταινιών, η AMC Theaters, παράγει μεγάλες ποσότητες ποπ κορν γπου θα έφταναν για να γεμίσουν 222 πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων κάθε χρόνο, σύμφωνα με την εταιρεία.
Αλλά αυτό που σήμερα μας μοιάζει δεδομένο, δεν ίσχυε πάντα… Για πολλά χρόνια, οι κινηματογραφικές αίθουσες δεν ήθελαν καμία σχέση με το συγκεκριμένο σνακ.
Φτιαγμένο με λάδι και βούτυρο
Η ιστορία προέλευσης του ποπ κορν έχει πολλές παραδόσεις και αρκετή δραματική δράση για να φτάσει στον «γάμο» με τις ταινίες, σύμφωνα με το «Popped Culture: A Social History of Popcorn in America» του Andrew F. Smith.
Ο Smith, καταγράφοντας την άνοδο του ποπ κορν, κατέρριψε τους περισσότερους από τους μακροχρόνιους μύθους πίσω από το σνακ. Δεν ήταν ένα «πρώτο συνοδευτικό για την Ημέρα των Ευχαριστιών», αλλά μάλλον προσγειώθηκε στη Νέα Αγγλία στις αρχές του μισού του 19ου αιώνα, και πιθανότατα το έφεραν εκεί Αμερικανοί ναύτες που επέστρεφαν από τη Νότια Αμερική.
Το «σκάσιμο του καλαμποκιού» έγινε δημοφιλής ψυχαγωγική δραστηριότητα από τη δεκαετία του 1840, αφού εφευρέθηκαν τα poppers «wire on-the-fire» και οι συσκευές popping.
Τις επόμενες δεκαετίες, οι πωλητές ποπ κορν πολλαπλασιάστηκαν σε εκθέσεις, τσίρκο και στους δρόμους της πόλης. Εμφανίστηκαν περισσότερες εμπορικές δραστηριότητες, ο Cracker Jack έγινε βασικός εξοπλισμός του ballpark και ξεκίνησε μια αργή σχέση με την επιχειρήσεις προβολής ταινιών.
Αυτή η επιχείρηση, που σώθηκε από την έλευση του «talkie», άνθισε ουσιαστικά στις αρχές του 20ού αιώνα. Μέχρι το 1930, 90 εκατομμύρια άνθρωποι πήγαιναν σινεμά σε εβδομαδιαία βάση, έγραψε ο Smith.
Και παρότι ο κόσμος που πήγαινε στα σινεμά και τα θέατρα έδειχνε θετική πρόθεση απέναντι στο ποπ κορν, οι ιδιοκτήτες των χώρων είχαν δισταγμούς.
«Για ορισμένους ιδιοκτήτες, η πώλησή του ήταν μια περιττή ενόχληση», γράφει ο Smith.
«Στις ταραχώδεις μέρες, οι μικροπωλητές περνούσαν από τους διαδρόμους με καλάθια πουλώντας Cracker Jack και ποπ κορν. Μεγάλο μέρος του ποπ κορν πετάχτηκε στον αέρα ή σκορπίστηκε στα πατώματα».
Στους κινηματογράφους, τα διάσπαρτα κομμάτια ποπ κορν θα βρώμιζαν το πολύτιμο χαλί που προοριζόταν να μιμηθεί τα λόμπι των πολυτελών θεατρικών χώρων.
Η μεταστροφή των ιδιοκτητών κινηματογράφων απέναντι στο ποπ κορν ήρθε την πιο απρόσμενη στιγμή: στη Μεγάλη Ύφεση.
«Με πέντε ή 10 σεντς η σακούλα, το ποπ κορν ήταν μια προσιτή πολυτέλεια για τους περισσότερους Αμερικανούς», γράφει ο Smith.
Η παραγωγή ποπ κορν έλαβε χώρα αρχικά έξω από τα θέατρα, όπου οι χειριστές μίσθωσαν χώρο σε πωλητές καθώς θεωρούνταν πολύ δαπανηρό να εξοπλίσουν τα κτίριά τους με αεραγωγούς. Αλλά μόλις οι ανταγωνιστές άρχισαν να εμφανίζονται και οι ιστορίες για τον «πλούτο του ποπ κορν» εξαπλώθηκαν αστραπιαία, η παραχώρηση πέρασε την πόρτα του θεάτρου και εγκαταστάθηκε στο εσωτερικό.
«Το ποπ κορν πούλησε τόσο καλά λόγω του αρώματός του -την ίδια μυρωδιά που φέρεται να περιφρονούσαν νωρίτερα ορισμένοι ιδιοκτήτες θεάτρου», γράφει ο Smith.
«Το άρωμα μεγιστοποιήθηκε κατά τη διαδικασία του σκασίματος. Μόλις τα μηχανήματα τοποθετήθηκαν στα λόμπι, οι επιχειρήσεις έπιασαν».
Έτσι κάπως το ποπ κορν εξελίχθηκε στο βασικό σνακ του κινηματογράφου και μάλιστα στην εποχή μας δεν έμεινε μόνο στην κλασική του εικόνα, αλλά εμπλουτίστηκε με γεύσεις και προσθήκες και εξελίχθηκε για να καλύπτει όλα τα γευστικά γούστα.
Με πληροφορίες από CNN
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr