Υπάρχει λόγος που οι γυναίκες millennials λυγίζουν με το «Nobody Wants This»

Καθώς μια νέα ρομαντική σειρά του Netflix κερδίζει τις καρδιές των απανταχού θεατών χάρη στους χαρισματικούς πρωταγωνιστές της, ενδυναμώνει επίσης μια γενιά γυναικών να πιστέψουν ότι δεν χρειάζεται να αλλάξουμε κάτι για να αγαπηθούμε, γράφει η Helen Coffey.

«Πάντα θέλουν περισσότερα, όχι λιγότερα». Μία φράση που λειτουργούσε έστω και ασυνείδητα ως ένας ακόμη ψυχαναγκασμός στο γυναικείο κοινό, δημιουργώντας ενοχές για τις αυθόρμητες αντιδράσεις της καθεμίας μας, κατακρημνίζοντας την αυτοπεποίθηση των περισσοτέρων.

Αυτή η αναζήτηση του να «γίνεις αυτό που θέλουν οι άλλοι» σαφώς λειτουργούσε ως καταπέλτης και στις σχέσεις όχι απλώς με τον εαυτό μας αλλά και με τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν.

Αυτό φαίνεται ότι αντιλήφθηκαν οι σεναριογράφοι της νέας επιτυχημένης σειράς του Netflix Nobody Wants This, όπως αποδεικνύεται από μια λεπτή αλλά αξιομνημόνευτη σκηνή που έχει κάνει το γύρο των social media. Οι γυναίκες την μοιράζονται, ξανά και ξανά, με τις λέξεις: «Yes. This».

Μερικά συμφραζόμενα αν δεν έχετε δει ακόμα τη σειρά: το σκηνικό μπορεί να ακούγεται λίγο χαζοχαρούμενο -ένας ραβίνος και μια podcaster για το σεξ μπαίνουν σε ένα πάρτι, τα βρίσκουν και ερωτεύονται, ωχ!- αλλά αντέξτε το.

Σπάνια μια σειρά του Netflix είχε τόση χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών της. Η Kristen Bell, η δυναμική πρωταγωνίστρια του The Good Place και αντιπροσωπευτική rizz και ο Adam Brody, ο Seth Cohen του The OC που μεγάλωσε και είναι έτοιμος να κάνει τους millennials να χάσουν το μυαλό τους από πόθο, τσουρουφλίζουν με την απτή αμοιβαία έλξη με τρόπο που την αναδεικνύει σε αυτό το σπάνιο πράγμα: μια σύγχρονη ρομαντική κωμωδία που πραγματικά λειτουργεί.

Αν και η μορφή της σειράς ενισχύεται από πνευματώδη αστεία και ένα λαμπρό υποστηρικτικό καστ αξιαγάπητων παράξενων τύπων, ο κύριος λόγος που η σειρά ξεχωρίζει είναι αναμφισβήτητα η οξυδέρκεια των βαθύτερων στιγμών της, οι οποίες είναι διάσπαρτες και στα 10 επεισόδιά της.

Οι σκηνές αυτές, που τις παρακολουθείς ευχάριστα, εξερευνούν την πολύ πραγματική ευαλωτότητα που συνεπάγεται η έναρξη μιας στενής σχέσης ενός «σπασμένου», ελαττωματικού και φοβισμένου ενήλικα που έχει πληγωθεί πάρα πολλές φορές στο παρελθόν.

Στην ανταλλαγή αυτή ο χαρακτήρας του Noah του Brody προσπαθεί να κάνει την Joanne (Bell) να ανοιχτεί -τη ρωτάει ποιος είναι ο βαθύτερος φόβος της. Τρομοκρατημένη από την προοπτική, εκείνη γυρίζει πίσω για να μην χρειαστεί να τον κοιτάξει.

«Ακούστε την αλήθεια… Η μαμά μου είναι πολύ συναισθηματική και αυτό πάντα έσπρωχνε τον πατέρα μου μακριά. Και πάντα προσπαθούσα πολύ σκληρά να μην είμαι έτσι.

Και ναι, μερικές φορές κάνω αμφισβητούμενες κινήσεις και μπορώ να γίνω παρορμητική και εμμονική και έψαξα στο Google την πρώην κοπέλα σου και λυπάμαι πολύ που έπρεπε να το δεις αυτό…

Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι ένα κακό λίφτινγκ, αλλά νομίζω ότι συνειδητοποιώ ότι ένας ακόμα μεγαλύτερος φόβος είναι αυτός: ότι θα εξαρτηθώ συναισθηματικά από έναν άντρα που μια μέρα θα καταλάβει ότι είμαι υπερβολική και θα μου ραγίσει την καρδιά».

Λέγοντας η Bell αυτή την τελευταία ατάκα σε κάνει να νιώσεις έναν κόμπο στο λαιμό, καθώς ξυπνούν μέσα σου οικείες ανάλογες καταστάσεις. Είναι σαν ένα χτύπημα στο ηλιακό πλέγμα, αυτή η εκφορά του αρχέγονου φόβου που στοιχειώνει κάθε γυναίκα στον πυρήνα της.

Παρόλο που έχουμε κάνει μεγάλα βήματα στο να «στεκόμαστε στο ύψος μας», να «βρίσκουμε τη φωνή μας», να «ανακτούμε την κυριαρχία μας» και όλα αυτά, η εσωτερική καχυποψία των γυναικών ότι είμαστε απλώς «πάρα πολλές» για οποιονδήποτε να τις αντιμετωπίσει -ότι, πραγματικά, πρέπει να χαλιναγωγήσουμε κάθε κομμάτι του εαυτού μας για να θεωρηθούμε αποδεκτές και αξιαγάπητες- είναι βαθιά ριζωμένη.

Είναι το αποτέλεσμα εκατοντάδων, αν όχι χιλιάδων, ετών πατριαρχίας. Εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, χρόνια που μας έλεγαν ότι τα συναισθήματά μας είναι πολύ δυσκίνητα, οι ανάγκες μας πολύ μεγάλες, οι επιθυμίες μας πολύ ισχυρές. Κανείς, μας έλεγαν, δεν ήθελε μια υστερική γυναίκα -μια γυναίκα που ήταν αθυρόστομη ή φωνακλού ή άξεστη, μια γυναίκα που ήταν πολύ συνειδητά σέξι ή περνούσε πολύ «καλά», μια γυναίκα που καταλάμβανε πολύ χώρο, σωματικά ή αλλιώς.

Αγωνιζόμαστε ενάντια σε χιλιετίες κατήχησης που υπαγόρευαν ότι πρέπει να «συρρικνωθούμε» σε ένα πιο διαχειρίσιμο μέγεθος σε κάθε πιθανό τομέα της ζωής.

Ακόμα και όταν συνεχίζουμε να προχωράμε προς την ισότητα, επαναπροσδιορίζοντας τα όρια και τις νόρμες των φύλων, μπορεί να αισθανόμαστε ότι είναι σχεδόν αδύνατο να ξεφύγουμε από το ψέμα του «πάρα πολύ» -ειδικά όταν πρόκειται για ρομαντικές σχέσεις. Και όμως, είναι, πράγματι, ένα ψέμα.

Στο «Nobody Wants This», η αντίδραση του Νόα στην αποκάλυψη της Τζοάν είναι το πλατωνικό ιδεώδες του τι πρέπει να κάνει ένας άνδρας όταν μια γυναίκα αποκαλύπτει ένα συνήθως κρυμμένο κομμάτι του εαυτού της σε όλη του την ωμότητα.

Προχωράει μπροστά και την κρατάει από πίσω πριν καν τελειώσει τον μονόλογό της -όταν τον ρωτάει, φοβισμένα, αν το ξέσπασμά της ήταν το πιο αντιαισθητικό πράγμα που έχει δει ποτέ, απαντά: «Όχι, το πιο ελκυστικό. Θέλω αυτό. Τα θέλω όλα αυτά». Δεν είναι να απορεί κανείς που οι τηλεθεατές βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε μια συλλογική, Brody-κεντρική λιποθυμία.

«Θέλω πάντα περισσότερα, όχι λιγότερα». Δεν είναι υπερβολή να πω ότι αυτές οι έξι λέξεις άλλαξαν τη ζωή μου, μόλις άρχισα πραγματικά να τις πιστεύω. Αλλά δεν πρέπει να περιμένουμε να τις πει ένας σύντροφος για να αποδεχτούμε και να αγκαλιάσουμε αυτό που είμαστε και να υπάρχουμε σε αυτόν τον κόσμο χωρίς απολογία.

Γι’ αυτό σας το λέω τώρα, σε περίπτωση που χρειαστεί να το ακούσετε: προχωρήστε και γίνετε ο εαυτός σας, όσο πιο σκληρά μπορείτε. Να είστε πάντα περισσότερο, όχι λιγότερο.

• Netflix
• Nobody Wants This