Υποψήφιος; Πόθεν έσχες, ποινικό μητρώο και… twitter

Όσοι παρακολουθούμε στενά το πολιτικό ρεπορτάζ, γνωρίζουμε τα διαφορετικά κριτήρια που χρησιμοποιούνται για την ανάδειξη των υποψηφίων των κομμάτων. Όπως βέβαια και τους λόγους αποκλεισμού, που οδηγούν κάποιες «βέβαιες» υποψηφιότητες να μην ανακοινώνονται ποτέ.

Ως προς τα κριτήρια, υπάρχουν πολλά. Και διαφορετικά.

Η αναγνωρισιμότητα του υποψηφίου, το «πέρασμά» του στην περιοχή που επιθυμεί να εκπροσωπήσει, η πολιτική και κοινωνική του διαδρομή. Και, φυσικά, η γνωριμία με τον εκάστοτε αρχηγό και το περιβάλλον του, οι ενδεχόμενες παράλληλες πορείες με την ηγετική ομάδα που έχει το πάνω χέρι κάθε φορά, οι πιέσεις διαφόρων κέντρων υπέρ ή εναντίον μιας υποψηφιότητας.

Υπάρχουν και τα κριτήρια αποκλεισμού: Ένα προβληματικό «πόθεν έσχες», ένα στιγματισμένο «ποινικό μητρώο», πέραν των όσων προβλέπονται στην εκλογική νομοθεσία, θα έπρεπε, κανονικά, να λειτουργούν αποτρεπτικά για μία υποψηφιότητα. Όπως και, συνήθως, συμβαίνει. Εννοείται ότι τα επιτελεία των αρχηγών «σκαλίζουν» και άλλα πράγματα, που αφορούν στην προσωπική πορεία και ζωή κάθε υποψηφίου. Η’ λένε ότι το πράττουν, τουλάχιστον.

Πλέον, στα κριτήρια για μία υποψηφιότητα θα πρέπει να περιλαμβάνεται και η δημόσια παρουσία κάθε υποψηφίου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όσα γράφονται στο twitter και στο Facebook δεν είναι μία κουβέντα που ειπώθηκε μεταξύ φίλων. Δεν είναι ιδιωτική σφαίρα. Είναι λόγια που απαγγέλλονται στην σύγχρονη, ηλεκτρονική «αρχαία αγορά» ή στην «εκκλησία του Δήμου», αν θέλετε. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο χρήστης των social media δεν περιορίζεται στο να μεταφέρει τις θέσεις και τις απόψεις του στους φίλους και τους συνομιλητές του. ΕΠΙΛΕΓΕΙ να τοποθετηθεί δημοσίως, διότι έτσι παίρνει θέση επί των θεμάτων της επικαιρότητας και νιώθει ότι δίνει μάχη (επιχειρημάτων ή εντυπώσεων) για την επικράτηση των θέσεών του.

Γι αυτό, άλλωστε, είναι φαιδρό το επιχείρημα περί «λεκτικών ατοπημάτων», που ακούγεται κάθε φορά που κάποιος συλλαμβάνεται με τη «γίδα των social media στην πλάτη». Το λεκτικό ατόπημα το αντιλαμβάνεσαι την ώρα που υποπίπτεις σε αυτό, άντε λίγο αργότερα. Και διορθώνεις.

Μια σειρά αναρτήσεων στους ίδιους τόνους, με τον ίδιο ιδεολογικό πυρήνα και κοινή στόχευση δεν είναι ούτε λεκτικό ατόπημα, ούτε στιγμιαίο λάθος. Είναι στράτευση σε μία θέση. Κάτι τέτοιο, αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη. Το πρόβλημα έγκειται στις δικαιολογίες που, εκ των υστέρων, επιστρατεύονται. Πρόκειται για στάση υποκριτική που συνιστά βάναυση περιφρόνηση στη νοημοσύνη όλων μας.

Στα κοινωνικά δίκτυα έχουν γραφεί, τα τελευταία χρόνια, «τέρατα». Όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά παγκοσμίως. Έχει αποδειχθεί ότι η πρόκληση και τα fake news μπορούν πολύ πιο εύκολα να γίνουν trend από μία μετριοπαθή τοποθέτηση. Εξ ου και όλο περισσότεροι από το πολιτικό προσωπικό και τους δημοσιολογούντες φλερτάρουν με ακραίες τοποθετήσεις στα κοινωνικά δίκτυα και το δημόσιο λόγο τους. Ευτυχώς, όχι όλοι.

Μην ανησυχείτε. Δεν έπιασε τον γράφοντα κάποια ξαφνική κρίση σεμνοτυφίας για τα κοινωνικά δίκτυα. Ούτε, βεβαίως, πρόκειται για μονομερή κριτική. Αυτά που, καλώς, υφίσταται σήμερα η κ. Μυρσίνη Λοΐζου, τα έχουν υποστεί και άλλοι. Ο Δημ. Καμμένος απώλεσε μία υπουργική θέση για άλλα κατάπτυστα «ποσταρίσματά» του. Ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. Αδ. Γεωργιάδης έχει σφόδρα επικριθεί. Το ίδιο και ο Δημ. Παπαδημούλης. Δυνάμει υποψήφιοι έχασαν τη θέση στη λίστα, μετά τις αντιδράσεις σε ακραίες εκφράσεις τους.

Η κ. Λοΐζου, όπως προκύπτει, δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα. Όσα έγραψε τότε ήταν γνωστά στην ομάδα που την επέλεξε τελικά για το ευρωψηφοδέλτιο. Δεν αποκλείεται κάποιοι εξ αυτών να έκαναν και «like» στις αναρτήσεις της. Διότι, αυτή ήταν – περίπου – η γραμμή της «αριστεράς» του ΣΥΡΙΖΑ τότε και αυτή παραμένει σε κάποιο βαθμό και σήμερα (βλέπε δηλώσεις Κυρίτση για μολότοφ, που πάντως χρειάστηκε περίπου 36 ώρες για να ανασκευάσει και να απολογηθεί).

Θα ήταν, συνεπώς, πιο ειλικρινές, αντί δικαιολογιών περί «λεκτικών ατοπημάτων», να υπήρχε αναγνώριση των λανθασμένων θέσεων εκείνης της εποχής. Να υπήρχε αυτοκριτική, μία έννοια άγνωστη στην Ελλάδα για όλους, νεότερους και παλαιότερους, ανεξαρτήτως παράταξης.

Σε διαφορετική περίπτωση, δημιουργείται ευλόγως η υποψία ότι ο – εκάστοτε – εκφραστής των όποιων ακραίων απόψεων δεν συνειδητοποίησε το λάθος των θέσεών του, αλλά προσποιείται. Αποφάσισε πως εφεξής θα μας κοροϊδεύει, λέγοντας δημοσίως κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά πιστεύει.