Υπόθεση Γρηγορόπουλου: Η αγόρευση του εισαγγελέα και ο αμετανόητος Κορκονέας

Το προηγούμενο διάστημα ήρθε εκ νέου στην επικαιρότητα η υπόθεση της δολοφονίας του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 από τον αστυνομικό Επαμεινώνδα Κορκονέα, στα Εξάρχεια.

Πέραν του γεγονότος ότι προ δύο μηνών συμπληρώθηκε μία δεκαετία από τούτο το ειδεχθές έγκλημα, συχνά πυκνά τους τελευταίους μήνες απασχολεί η εκδίκαση της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό που φτάνει στην τελική της ευθεία. Στο Εφετείο της Λαμίας, δέκα χρόνια μετά, ζωντάνεψαν οι στιγμές που ο 15χρονος τότε Γρηγορόπουλος σωριάστηκε νεκρός από σφαίρα, ένα γεγονός που προκάλεσε εκρηκτικές αντιδράσεις, οδήγησε σε αυτό που ονομάζεται πλέον «εξέγερση του Δεκέμβρη» και για πολλούς σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά.

Αναμένοντας την ετυμηγορία της έδρας, η αγόρευση του εισαγγελέα Εφετών, τη Δευτέρα, προκάλεσε πλήθος [αρνητικών ως επί το πλείστον] εντυπώσεων: Πρότεινε τη μετατροπή του κατηγορητηρίου σε βάρος του πρώην ειδικού φρουρού σε ανθρωποκτονία από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο, αποδίδοντας τη συμπεριφορά του Κορκονέα σε «ανεξήγητη εγωιστική διάθεση» και ισχυρίστηκε πως ήταν «τρέλα» η κίνησή του να πυροβολήσει σε κατοικημένη περιοχή.

Επιπρόσθετα, κατά τον κύριο Εφέτη, ο πρώην ειδικός φρουρός ήθελε να «να δείξει τα προσόντα του και την ανωτερότητά του, την προσωπική και όχι την ανωτερότητα της Αστυνομίας, και ενήργησε μέσα σε θυμό και αγανάκτηση, μια συμπεριφορά η οποία κρίνεται επιπόλαια, αντιυπηρεσιακή και αντιεπιχειρησιακή».

Εκτίμησε δε πως ο πυροβολισμός από την πλευρά του Κορκονέα «δεν ήταν ευθύς αλλά γνώριζε όταν πυροβολούσε ότι μπροστά του βρίσκονταν παιδιά» και πως ο Γρηγορόπουλος δεν ήταν κάτι παραπάνω από τον άτυχο της στιγμής «που δέχθηκε τη σφαίρα από αποστρακισμό».

Παρότι δεν είμαι νομικός, ούτε κατέχω εξειδικευμένες γνώσεις επί της ποινικής δικονομίας, μου δημιουργούνται ορισμένες σκέψεις τόσο ως προς την αγόρευση του Εισαγγελέα και συνολικότερα για την πολύκροτη υπόθεση, μιας και την έχω παρακολουθήσει εκ του σύνεγγυς από το πρώτο κυριολεκτικά δευτερόλεπτο:

• Το πρώτο που φαίνεται να αγνοεί ο κύριος Εισαγγελέας, είναι το πλαίσιο στο οποίο σημειώθηκε η δολοφονία και η τότε δράση της ΕΛ.ΑΣ.. Παρότι ο κύριος Κορκονέας «ήθελε να δείξει την δική του ανωτερότητα», δρούσε εν ώρα υπηρεσίας. Άρα δρούσε ως μέλος της Ελληνικής Αστυνομίας σε μία περίοδο που τα κρούσματα αστυνομικής αυθαιρεσίας βρισκόταν στην ημερήσια διάταξη: Από την υπόθεση της «ζαρτινιέρας», τον άγριο ξυλοδαρμό δηλαδή του Κύπριου φοιτητή Αυγουστίνου Δημητρίου την 17η Νοέμβρη του 2006 επειδή έτυχε να έχει ύποπτη φάτσα, έως το απαράδεκτο βίντεο μέσα από το αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας όπου αστυνομικός είχε κακοποίησε δύο αλλοδαπούς και στη συνέχεια τους έβαλε να χτυπούν ο ένας τον άλλον. Ελάχιστα πριν σημειωθούν τα εν λόγω περιστατικά, ο Βύρων Πολύδωρας ως υπουργός Δημόσιας Τάξης [τον Οκτώβριο του 2006] χαρακτήριζε «πραίτορες» τα όργανα αποκατάστασης της τάξης.
• Παρότι ο ιατροδικαστής είχε καταθέσει πως η σφαίρα χτύπησε το σώμα του Γρηγορόπουλου αφότου εποστρακίστηκε, πλήθος αυτοπτών μαρτύρων –μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων- είδαν ότι ο Κορκονέας προέταξε το υπηρεσιακό του όπλο παράλληλα με το έδαφος, προς την κατεύθυνση της ομάδας ατόμων που βρισκόταν στην οδό Μεσολογγίου, ανάμεσα στα οποία ήταν και ο Γρηγορόπουλος. Με άλλα λόγια, όταν προτάσσεις ένα όπλο παράλληλα με το έδαφος και πυροβολείς, καθίσταται σαφές ότι θες να βαρέσεις στο ψαχνό, και… όποιον πάρει ο χάρος. Ο Αλέξανδρος δεν ήταν ο άτυχος της στιγμής, ήταν το θύμα της απόφασης του Κορκονέα να πυροβολήσει σε ευθεία κατεύθυνση, αφότου ξεσπάθωσε σε βάρος του ίδιου και των υπόλοιπων με μια σειρά από κοσμητικά επίθετα, κραδαίνοντας το όπλο του. Κυρίως όμως και παρά τους περί του αντιθέτου ισχυρισμούς της υπεράσπισης, η ζωή του πρώην ειδικού φρουρού δεν απειλήθηκε. Φανταστείτε τι θα γινόταν εάν κάθε αστυνομικός που δεχόταν βρισιές να προσπαθούσε να «δείξει την ανωτερότητά του» με αυτό τον τρόπο: Τότε δεν θα μπορούσαμε να κυκλοφορούμε ασφαλείς στο δρόμο.
• Ο ίδιος ο Κορκονέας, τέλος, παρότι εξέφρασε και πάλι τη λύπη του [όπως είχε κάνει και στο πρωτοδικείο] ουδέποτε μετανόησε πραγματικά για την ειδεχθή πράξη του. Και αυτός ήταν ο λόγος που ο Αλέξης Κούγιας αποχώρησε από συνήγορος υπεράσπισης όταν ξεκίνησε η εκδίκαση της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό: Στις 23 Δεκεμβρίου 2016 και αφότου ο πρόεδρος διάβασε την κατηγορία, ζήτησε από τον Κορκονέα και τον συγκατηγορούμενό του Σαραλιώτη ένα πρώτο σχόλιο. Τότε, ο Κορκονέας δήλωσε αθώος και πρόσθεσε: «Δεν πρόκειται να ζητήσω συγγνώμη από κανέναν 15χρονο». Ο συνήγορός του Αλέξης Κούγιας υποστήριξε αργότερα ότι στο διάλειμμα πήγε στο κρατητήριο και τον ρώτησε γιατί το είπε. Ο Κορκονέας φέρεται να απάντησε ότι «έτσι ένιωσε, μετά την οκτάχρονη ταλαιπωρία που υφίσταται» και ζήτησε από τον δικηγόρο να μη ζητήσει ούτε ο ίδιος συγγνώμη, γιατί το «θύμα δεν ήταν ένα συνηθισμένο 15χρονο, αλλά ήταν αντιεξουσιαστής».

Αργά ή γρήγορα η έδρα του Εφετείου στη Λαμία θα εκδώσει την απόφασή της. Σε περίπτωση μετατροπής της κατηγορίας σε ανθρωποκτονία από πρόθεση πιθανότατα θα «σπάσουν» στα ισόβια στον Κορκονέα και κάποια στιγμή θα βγει από τη φυλακή, αμετανόητος όπως δείχνει η στάση του κατά τη διάρκεια της δίκης. Και προκαλεί αλγεινή εντύπωση το γεγονός ότι ο εισαγγελέας δεν έλαβε υπόψη του αυτή την παραδοχή.

Η Δικαιοσύνη είναι μεν τυφλή και δεν πρέπει να λαμβάνει υπόψη της πολιτικές πιέσεις. Ωστόσο, οφείλει να αφουγκράζεται και να στέκεται δίπλα στην κοινωνία και όπως ορθά παρατήρησαν οι δικηγόροι της οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, μία ενδεχόμενη μετατροπή της κατηγορίας θα άνοιγε το δρόμο στην επαναφορά της ατιμωρησίας.

 

• Αλέξης Κούγιας
• αστυνομία
• εισαγγελέας
• Λαμία