Υψιπύλη Σοφία και Δανάη-Αρσενία Φιλίδου μιλάνε στo NEWPOST για την παράσταση «Συνελήφθη μαϊμού που δεν χωρούσε πουθενά»
Η Performance «Συνελήφθη μαϊμού που δεν χωρούσε πουθενά», είναι βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Χαρούκι Μουρακάμι, που έπεσε στα χέρια τους την περίοδο της πανδημίας.
Η Performance «Συνελήφθη μαϊμού που δεν χωρούσε πουθενά», είναι βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Χαρούκι Μουρακάμι, που έπεσε στα χέρια τους την περίοδο της πανδημίας.
Δύο νέα κορίτσια με καταγωγή από τη Θάσο και την Καβάλα, επιστρέφουν στη γενέτειρά τους και παρουσιάζουν ένα δικό τους πρότζεκτ, στα πλαίσια του 66ου Φεστιβάλ Φιλίππων.
Η Performance «Συνελήφθη μαϊμού που δεν χωρούσε πουθενά», είναι βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Χαρούκι Μουρακάμι, που έπεσε στα χέρια τους την περίοδο της πανδημίας.
Απόφοιτες της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, η Υψιπύλη Σοφία και η Δανάη-Αρσενία Φιλίδου μάς μίλησαν γι’ αυτή την εμπειρία. Παράλληλα, εξήγησαν πόσο σημαντικό είναι το γεγονός ότι η καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, Εύα Οικονόμου – Βαμβακά, δίνει βήμα και δείχνει εμπιστοσύνη σε νέους δημιουργούς.
Η παράσταση θα παρουσιαστεί στις 29 και 30 Αυγούστου, στο Τζαμί Χαλίλ Μπέη, (Παλιά Μουσική).

Φωτογραφία: Ορέστης Σταυρόπουλος
«Συνελήφθη μαϊμού που δεν χωρούσε πουθενά», πείτε μας δύο λόγια για την παράσταση
Υψιπύλη Σοφιά: Η παράσταση είναι βασισμένη στο διήγημα του Χ. Μουρακάμι «confessions of a Shinagawa monkey». Το διήγημα αυτό έπεσε στα χέρια μου στην πρώτη καραντίνα και μου φάνηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Μιας και λίγο αργότερα τελείωσα την σχολή και υπήρχε πια χρόνος αποφάσισα να καταπιαστώ με την μετάφραση με σκοπό σε δεύτερο χρόνο να δραματουργηθεί και να γίνει υλικό για δουλειά με ομάδα. Και χάρη στην Εύα μας δόθηκε αυτός ο χώρος και η εμπιστοσύνη να συστήσουμε αυτή την ομάδα και να δουλέψουμε μ αυτό το υλικό. Στην πραγματικότητα πρόκειται για την ιστορία μιας μαϊμούς, μιας αφανούς ηρωίδας, που θα σχετιστεί με μια ταξιδιώτισσα. Αυτό που ερευνούμε είναι κυρίως το τί μπορεί να σημαίνει συνάντηση με ένα μικρό θαύμα και πώς αυτό αλλάζει τους εμπλεκόμενους “ταυτοτικά “.
Πόσο επιδρά ο χώρος της Παλιάς Μουσικής, τζαμί Χαλίλ Μπέη, στο εικαστικό αποτέλεσμα της παράστασης;
Δανάη-Αρσενία Φιλίδου: Νομίζω πολύ! Εννοώ δεν επηρεάζει η μορφή το περιεχόμενο; Και το περιεχόμενο την μορφή; Μπήκαμε σε έναν χώρο που άνθρωποι στο παρελθόν έμπαιναν για να συνομιλήσουν με τον Θεό, να βρουν την συντροφιά τους, να μιλήσουν σε κάποιον γι’ αυτό που τους βαραίνει, να βρουν κάπου να ακουμπήσουν κάτι. Τα πράγματα είναι εδώ και κάποτε μας αποκαλύπτονται. Είτε με την μορφή μικρού θαύματος είτε με τη μορφή ανθρώπων. Σαν κάποιοι άνθρωποι ή κάποια όντα απλά να ήρθαν να μας βρουν για να μας μεταφέρουν κάποιο μήνυμα, ασχέτως του πότε θα το καταλάβουμε πραγματικά, όπως μας έχει μάθει και ο Λίντς. Για αυτό κι εμείς στην δραματουργία μας θέλουμε να τονίσουμε τη συνάντηση δύο πλασμάτων μέσα σ’ έναν ξεχασμένο ιερό τόπο.
Στην παράσταση δεν συμμετέχετε απλά ως ηθοποιοί αλλά και σ’ όλη τη διαδικασία της συγγραφής του κειμένου. Πώς είναι για έναν ηθοποιό να είναι και συνδημιουργός σε μια παράσταση;
Υψιπύλη Σοφιά: Με τη Δανάη και την Ειρήνη ήμασταν μαζί στη δραματική σχολή. Η Ειρήνη ήταν στο πρώτο έτος σκηνοθετών που εισήχθη και εμείς ως τμήμα υποκριτικής ήμασταν το πρώτο που ζυμώθηκε με σπουδαστές σκηνοθεσίας. Παρακολουθούσαμε κοινά μαθήματα και συνδιαμορφωνόμασταν. Ο τρόπος δουλειάς και τριβής ήταν απολύτως συνδημιουργικός και έτσι έχουμε μάθει να λειτουργούμε. Αυτό είναι σαφώς μια δέσμευση αλλά όπως λέει ο Β. Παπαβασιλείου στο θέατρο δεσμεύεσαι για να ελευθερωθείς. Προσωπικά πιστεύω ότι θα έπρεπε να είναι αυτονόητος ο ρόλος του ηθοποιού ως ενεργού συνδημιουργού και βρίσκω ότι οι πιο ενδιαφέρουσες δουλειές είναι συνήθως αποτέλεσμα ύπαρξης ομάδας.

Φωτογραφία: Ορέστης Σταυρόπουλος
Πώς είναι να συνεργάζεστε μ’ ένα φεστιβάλ με τόσο μεγάλη ιστορία, όπως το 66ο Φεστιβάλ Φιλίππων;
Δανάη-Αρσενία Φιλίδου: Μία παιδική ανάμνηση, που από το χώρο της μνήμης περνάει στο χώρο του παρόντος. Εννοώ από παλιά παρακολουθούσα με τους γονείς μου το φεστιβάλ. Με πηγαίνανε από πολύ μικρή, και χανόμουν μέσα σε αυτές τις ιστορίες. Χαίρομαι παρά πολύ που η Εύα Οικονόμου- Βαμβακά, η καλλιτεχνική διευθύντρια, καλεί χωρίς φόβο νέους ανθρώπους να πουν κι αυτοί τις δικές τους ιστορίες, να γίνουν κομμάτι αυτού. Υπάρχουν στο φεστιβάλ όπως και σε κάθε ιστορικό φεστιβάλ «αφανείς ήρωες» που χωρίς αυτούς δεν ξέρω τι θα γινόταν. Για αυτό θέλω να ευχαριστήσουμε και την Τόνια, τη Βέρα, την Έφη, τον Γιώργο και τον Γιάννη που είναι εδώ όλα αυτά τα χρόνια και «κάνουν τη δουλειά τους».
Το γεγονός ότι έχετε καταγωγή από την Καβάλα και επιστρέφετε στον τόπο σας, πώς σας επηρεάζει καλλιτεχνικά αλλά και προσωπικά;
Υψιπύλη Σοφιά: Εγώ κατάγομαι από τη Θάσο κι έχω μεγαλώσει εκεί. Γειτόνισσα δηλαδή. Παρ όλα αυτά η Καβάλα υπήρξε για μένα η πόλη της ενηλικίωσης. Στα 13 μου άρχισα να πηγαινοερχομαι στην Καβάλα με το δελφίνι κάθε Σάββατο για τα μαθήματά μου στο δημοτικό ωδείο. Αυτό ήταν κάτι τεράστιο για μένα. Ένιωθα εξαιρετικά αυτόνομη και ανεξάρτητη που έκανα αυτό το μεγάλο ταξίδι ως την πόλη κι όλα φάνταζαν σπουδαία. Ίσως και να ήταν δηλαδή.
Και τώρα η Εύα Οικονόμου- Βαμβακά, η καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, μας δίνει μια ευκαιρία να δημιουργήσουμε πραγματικά κάτι, που έχει και πάλι για μένα πολλά στοιχεία ενηλικίωσης με έναν τρόπο. Επιπλέον το φεστιβάλ Φιλίππων που κάποτε ταξίδευε και στη Θάσο, πριν ξεκινήσει η συντήρηση του αρχαίου θεάτρου, ήταν η αφορμή να αγαπήσω το θέατρο και να προσμένω φανατικά τα καλοκαίρια για να δω παραστάσεις στις οποίες συχνά μέχρι και σήμερα η επαρχία δεν έχει πρόσβαση. Οπότε η επιστροφή μου εδώ από έναν άλλο πια ρόλο έχει ένα ειδικό συναισθηματικό βάρος για εμένα.

Φωτογραφία: Ορέστης Σταυρόπουλος
Δανάη-Αρσενία Φιλίδου: Θέλαμε πολύ να έρθουμε με τα κορίτσια να κάνουμε μία παράσταση στην Καβάλα και προσπαθούμε για το καλύτερο. Κι αυτό γιατί έχοντας μεγαλώσει σ’ αυτήν την πόλη και έχοντας δει πολύ όμορφα πράγματα στο παρελθόν πιστεύω ακράδαντα πως η επαρχία αξίζει να παρακολουθεί ό,τι θα παρακολουθούσε κι ένας θεατής που μένει στην Αθήνα. Να μην παρακολουθεί μία αρπαχτή που μόνος στόχος της παραγωγής είναι να κάνει εισιτήρια. Για αυτό και θα θέλαμε πάρα πολύ να ταξιδέψουμε την παράσταση μας σε κάθε τζαμί της Ελλάδας.

Φωτογραφία: Ορέστης Σταυρόπουλος
ΣΥΝΕΛΗΦΘΗ ΜΑΪΜΟΥ ΠΟΥ ΔΕ ΧΩΡΟΥΣΕ ΠΟΥΘΕΝΑ
Μία παράσταση βασισμένη στο διήγημα του Χαρούκι Μουρακάμι «Εξομολογήσεις μίας Μαϊμούς από τη Σιναγκάουα»
Μετάφραση: Υψιπύλη Σοφιά
Σκηνοθεσία: Ειρήνη Λαμπρινοπούλου
Διασκευή-Δραματουργική Επεξεργασία: Η ομάδα
Πρωτότυπη Μουσική Σύνθεση: Ζήσης Μεζίλης
Φωτισμός-Ντεκόρ: Βασίλης Αποστολάτος
Κατασκευή Kami: Έλενα Στίγκα
Κατασκευή Yukata: Καίτη Δρακάκη
Καλλιτεχνικός Συνεργάτης: Αναστάσης Μελέτης
Υλικό Promo: Ορέστης Σταυρόπουλος, Άννα Φιλίδου
Πληροφορίες / Κρατήσεις:
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr