Ζωή σε λόγου σας και στα πρακτικά – Το δικαστήριο των μπλε για τα Τέμπη – The Shape of Water… με τουρκικό γκρίζο φίλτρο» – Γαλαζιπράσινος… φραπές 

 «Φραπές με… πάγο και χασάπης με πολιτική σάλτσα» – Το ελληνικό spin-off του House of Cards με άρωμα ΟΠΕΚΕΠΕ

Καφές ελληνικός, διαγραφές… αμερικανικού τύπου

Σε μια χώρα όπου το σκάνδαλο βαφτίζεται «διοικητική αστοχία» και η παραίτηση λέγεται «πολιτική ευθιξία», το ΟΠΕΚΕΠΕ εξελίσσεται στη νέα Ζώνη του Λυκόφωτος για ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Η Βουλή, αντί να θυμίζει κοινοβουλευτική διαδικασία, θυμίζει La La Land – μόνο που εδώ κανείς δεν χορεύει, όλοι τσακώνονται για φραπέδες, χασάπηδες και διαγραφές που θυμίζουν σήριαλ με cliffhanger.

Αν υπήρχε Όσκαρ για Καλύτερη Παράσταση Μεταχρονολογημένων Διαγραφών, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ θα ήταν υποψήφια σε κοινή κατηγορία. Με τίτλο: «Εσένα σε διέγραψα, αλλά δεν στο είπα ακόμα».

Ο φραπές, ο χασάπης και το παρεάκι του 2020
Ο Αντωνόπουλος του ΠΑΣΟΚ παραιτείται «ευθαρσώς», αφού κάποιος ξαναδιάβασε τις λίστες επιδοτήσεων. Όπως θα έλεγε κι ο Αλ Πατσίνο στον Σημαδεμένο (Scarface): “Say hello to my little farm!” Η ΝΔ βλέπει την ευκαιρία και την πιάνει από τα κέρατα – κυριολεκτικά – προβάλλοντας το επιχείρημα περί διαχρονικής σήψης και σταυροκομματικού αλισβερισιού.

Μόνο που όταν το ΠΑΣΟΚ ρωτά «πού είναι οι διαγραφές του φραπέ και του χασάπη;», η ΝΔ απαντά με… πηγές. Ανώνυμες, φυσικά. Σαν τα βοσκοτόπια: ούτε τα βλέπεις, ούτε τα ελέγχεις.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ: δύο κόμματα, μία κτηνοτροφική καρδιά

Το σενάριο θυμίζει πολιτική εκδοχή του There Will Be Blood – μόνο που το αίμα έχει αντικατασταθεί από λιπάσματα και επιδοτήσεις. Κι όπως πάντα, η κάθαρση αρχίζει από τον αντίπαλο. Ο Τσουκαλάς του ΠΑΣΟΚ ρωτά επίμονα για τις ημερομηνίες διαγραφών στη ΝΔ, η Σδούκου απαντά με οργή και βλέμμα Meryl Streep in The Iron Lady.

Οι δηλώσεις πάνε κι έρχονται σαν delivery φραπέ σε ώρα αιχμής, ενώ οι πολίτες αναρωτιούνται αν τελικά τα επιδοτούμενα στρέμματα υπάρχουν ή είναι κι αυτά, όπως το πολιτικό ήθος, εικονικά.

Όταν το ΠΑΣΟΚ κάνει διαγραφές και η ΝΔ διαρροές
Το ΠΑΣΟΚ δείχνει ημερομηνίες και διαψεύδει τους συμψηφισμούς. Η ΝΔ επιμένει: «κρούετε ανοιχτές θύρες», λες και κάποιος άλλος θέλει να ανοίξει εξεταστική και όχι η ίδια. Οι επικοινωνιακές κασέτες παίζουν ξανά το ίδιο τραγούδι – με φόντο τα κατσίκια, τις επιδοτήσεις και τους ανασταλμένους τίτλους κομματικών ιδιοτήτων.

Αν αυτό ήταν ταινία, θα ήταν το Catch Me If You Can – μόνο που αντί για τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο, έχουμε στελέχη με κομματικές ιδιότητες, επιταγές και πολλή φαντασία.

Κάθαρση à la carte και εξεταστική από το… ’98

Η ΝΔ λέει «πάμε από το ’98», το ΠΑΣΟΚ λέει «ξεκινήστε από τον φραπέ». Ο ένας δείχνει το δάσος, ο άλλος το κουτάλι. Η Εξεταστική επιτροπή μοιάζει με φάντασμα που όλοι επικαλούνται αλλά κανείς δεν θέλει στ’ αλήθεια. Σαν την αλήθεια.

Και κάπως έτσι, ένα πολιτικό σκάνδαλο γεωργικών ενισχύσεων μετατρέπεται σε εθνική κοκορομαχία. Γιατί όπως έλεγε κι ο Ράσελ Κρόου στον Gladiator:
“Are you not entertained?”

Επίλογος χωρίς κτηματολόγιο
Εκεί που κάποτε συζητούσαμε για το μέλλον της αγροτικής ανάπτυξης, τώρα ανταλλάσσουμε ονόματα, καφέδες και επιδοτήσεις. Αν δεν είναι αυτό ελληνική τραγωδία με στοιχεία σάτιρας, τότε τι είναι;

Στην επόμενη πράξη, ίσως έχουμε νέο ήρωα. Κάποιον που θα δηλώσει καλλιέργεια σπαραγγιού στη Σταδίου και θα επιδοτηθεί για θερμοκήπιο στον 5ο όροφο. Μέχρι τότε, το σενάριο μένει ανοιχτό. Όπως και οι κομματικές πόρτες – και οι επιδοτήσεις.

Το δικαστήριο των μπλε – Χωρίς εσάς, αλλά για εσάςΣτην ταινία “Η Δίκη” του Όρσον Γουέλς, ο ήρωας κατηγορείται χωρίς να ξέρει γιατί. Στην ελληνική εκδοχή με τίτλο “Η μη-Δίκη”, ο Κώστας Καραμανλής κατηγορείται για παράβαση καθήκοντος αλλά παραπέμπεται σε Δικαστικό Συμβούλιο μόνο με τις ψήφους των γαλάζιων. Η ενοχή κρίνεται όχι βάσει της αλήθειας αλλά του χρώματος. Αν φορούσες κάτι σε μπλε, είχες λόγο. Αν όχι, μπορείς να φύγεις από την αίθουσα ή να τραγουδήσεις, όπως άλλοι.

Η Πλεύση ψήφισε “όχι”, τα υπόλοιπα κόμματα αποχώρησαν διαμαρτυρόμενα, και η Νέα Δημοκρατία έκανε casting για “σώστε τον στρατιώτη Καραμανλή”. Απουσίασαν οι αποχρώσεις, έμειναν μόνο οι αριθμοί: 157 “ναι”, από 154 βουλευτές. Θαύμα, όπως τα Τέμπη.

Όλα του γάμου δύσκολα, κι ο γαμπρός δεν ψήφισε
Ο πρώην υπουργός δεν είχε δικαίωμα ψήφου. Έμεινε πίσω από την κουρτίνα, σαν τον μάγο του Οζ, να βλέπει τους άλλους να ψηφίζουν για το μέλλον του. Πιο σιωπηλός κι από τον Ντάστιν Χόφμαν στον “Ο Πρωτοετής”(The Graduate), κοιτούσε την εξέδρα και περίμενε τη μοίρα του. Οι βουλευτές έβαλαν στην κάλπη το κουμπί της ποινικής ευθύνης – αλλά χωρίς να κόψουν το καλώδιο της πολιτικής.

Ούτε μια δήλωση για το έγκλημα. Ούτε ένα “mea culpa”. Μόνο κουκιά και ονόματα, κι ένας θεσμικός εκτροχιασμός με φόντο 57 νεκρούς και 40 ορφανά.

Ζωή σε λόγου σας και στα πρακτικά
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έκανε το δικό της showtime. Αν υπήρχε Όσκαρ για Supporting Disruption in a Parliamentary Role, θα το είχε πάρει με διαφορά. Τσακώθηκε με όλους, ο πρόεδρος της Βουλής απείλησε με παραπομπή στην Επιτροπή Δεοντολογίας (δηλαδή, στο βουλευτικό “Big Brother”), και τα πρακτικά ταξίδεψαν προς έλεγχο συμπεριφοράς, πράγμα σπάνιο για αρχηγό κόμματος.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, έπεσε και το ρεύμα. Κυριολεκτικά. Δεν ήταν μόνο blackout επιχειρημάτων αλλά και ηλεκτρικής τάσης. Η Βουλή πέρασε στην κατηγορία “πολιτικό δράμα με στοιχεία burlesque”.

Ποιητική αδεία και blackout συνείδησης
Κάποιοι διάβασαν ποιήματα, άλλοι τραγούδησαν. Ήταν από εκείνες τις βραδιές που δε διαλέγεις αν θες να γελάσεις ή να κλάψεις. Οι πολιτικοί αρχηγοί φώναζαν για ατιμωρησία, και ο Φλωρίδης προφήτευσε την εξαφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ – μεταξύ Βενετίας και σεζ λονγκ. Ο Ανδρουλάκης μίλησε για συγκάλυψη, ο Φάμελλος για “Καμόρα”, και η αίσθηση ήταν πως το πολιτικό σύστημα περνά από την αυτοκριτική στην αυτοδικαίωση.

Καμία συγγνώμη. Καμία ευθύνη. Μόνο ένα χτύπημα στον ώμο και η γνωστή φράση: “It’s not personal, it’s strictly political.” (Από τον Νονό, φυσικά.)

Επίλογος χωρίς τίτλους τέλους
Το δράμα των Τεμπών έμεινε χωρίς κάθαρση. Οι θεσμοί λειτούργησαν – αλλά για τους θεσμούς. Η αλήθεια κόπηκε στο μοντάζ. Οι οικογένειες των θυμάτων συνεχίζουν να ζουν σε σενάριο τρόμου, ενώ η Βουλή παίζει κωμωδία με δραματικές πινελιές. Όπως θα έλεγε κι ο Τσώρτσιλ: “Η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, αν εξαιρέσεις όλα τα υπόλοιπα.”

Μόνο που κάποιοι εξαιρούν και τη δημοκρατία. Όταν τους βολεύει.

Σκηνές νηφάλιας τρέλας στο Αιγαίο, σε διανομή Hard Talks Studios

Trailer χωρίς υπότιτλους – «Everything Everywhere All at Once» διά χειλέων Αγκύρας

Με το που ανακοινώνει η Αθήνα δύο εθνικά θαλάσσια πάρκα (Ιόνιο + Νότιες Κυκλάδες), η Άγκυρα κυκλοφορεί δικό της teaser‐trailer: «Μήπως ξεχάσατε κάτι νησίδες που δεν σας παραχώρησε καμία συνθήκη;». Το τουρκικό ΥΠΕΞ ανασύρει την παλιά, βραβευμένη στο «Φεστιβάλ Αναθεωρητισμού» θεωρία Egeaydak και ξαναβάφει το Αιγαίο… περίπου τσιμεντί. Όσκαρ μοντάζ στον τρόπο που συνδέουν την κλιματική ευαισθησία με τη γεωπολιτική οσφυαλγία.

 «Green Book» ή «Grey Zones»; – Όταν η UNCLOS γίνεται σουτζούκι με ζουμπούλια

Η Τουρκία θυμίζει τον Viggo Mortensen που κρατά οδηγό εστιατορίων, μόνο που στο μενού γράφει: «Κυριαρχία υπό διαπραγμάτευση». Δηλώνει πως «το νομικό καθεστώς στο Αιγαίο είναι ανοικτό» – αλλά στην ελληνική εκδοχή, ο Διεθνής Νόμος κερδίζει πάντα το Όσκαρ Σεναρίου. Η Αθήνα απαντά με ψυχραιμία Colin Firth από «The King’s Speech»: αργά, καθαρά, άρθρωση στους κανόνες.

Ακταιωρός vs Τράτες – «The Hurt Locker» της Λέβιτας

Στο πιθανό σενάριο όπου τουρκική ακταιωρός ξεπροβάλλει πέριξ Λέβιδα‑Μαύρα‑Γλάρος‑Κίναρος για «περιβαλλοντική περιπολία», ετοιμάζουμε ποπ‑κορν: θυμηθείτε πώς στο ομώνυμο θρίλερ ο Jeremy Renner κόβει το μπλε ή το κόκκινο καλώδιο. Εδώ το καλώδιο είναι το καλώδιο των επικίνδυνων υπολογισμών – και κανείς δεν θέλει να δει υποβρύχια ριμέικ του «La La Land» (όπου το τέλος… μπέρδεψε τους φακέλους).

Πάρκο να ’ναι κι ας πέσει όπου θέλει – «Nomadland» made in Ankara

Καθώς η Τουρκία προτείνει δικά της θαλάσσια πάρκα ανάμεσα σε Σαμοθράκη‑Θάσο‑Λήμνο, Σκύρο‑Λέσβο και βόρεια της Κρήτης, το σενάριο θυμίζει την Chloé Zhao: μια χώρα που περιπλανιέται, στήνει πάρκο όπου βρει ελεύθερο πλάνο και ψάχνει για νέο νομαδικό Grey Zone Airbnb. Η ειρωνεία; Να ζητά «φιλικές σχέσεις» επικαλούμενη τη Διακήρυξη των Αθηνών ενώ κρατά στα συρτάρια το manual «Πώς να τρυπώνετε σε ξένες αυλές και να βάζετε δικά σας παγκάκια».

Μετά τους τίτλους – «No Country for Old Men», Αιγαίο cut

Το Αιγαίο δεν είναι «κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα» όπως επιμένει η τουρκική αφήγηση – είναι μάλλον ανοιχτότατη σε ανέμους, νησιά και διεθνείς συνθήκες. Κι όπως στο κλασικό των Coen, κανείς δεν βγαίνει αλώβητος όταν παίζει με κανόνες που αλλάζουν στην πορεία. Η Ελλάδα δείχνει το coin toss της UNCLOS, η Τουρκία παριστάνει πως το κέρμα έχει δύο κεφάλια. Spoiler: στο φινάλε, ο Tommy Lee Jones ξυπνά απ’ το όνειρο κι ακόμη αναρωτιέται ποιος πλήρωσε τον λογαριασμό.

Credit roll – «Titanic» σε έκδοση mini‑sub

2,7 δισ. € πρόστιμα ΟΠΕΚΕΠΕ («άλλο έργο», θα μου πείτε) + άπειρα ναϋλον πακέτα εθνικών νευρικών κρίσεων = παγόβουνο πρώτης τάξεως. Ευτυχώς, το Αιγαίο έχει πολλά σωστικά σκάφη – αρκεί να μη μπερδέψουμε τον iceberg με τις «γκρίζες ζώνες» και του καρφώσουμε ελληνική σημαία στο λάθος σημείο.

Υστερόγραφο με σινέ‑νεράκι:
Αν η Άγκυρα θέλει στ’ αλήθεια «συνεργασία», ένα ντουέτο τύπου «Whiplash» (drum solo διπλωματίας, σπασμένα μπαγκέτα, ιδρωμένα πουκάμισα) ίσως φέρει καινούρια μελωδία. Μέχρι τότε, ραντεβού στην πρεμιέρα – φορέστε σωσίβιο, όχι black‑tie.

«All Quiet on the Gaza Front – εκτός… Ελλάδας»

ή αλλιώς, πώς να απουσιάζεις από το κάδρο και να παριστάνεις τον σκηνοθέτη

Ο Τατάρ, οι Εργατικοί και το remake του «Η σιωπή των… Λονδρέζων»

Το Φόρεϊν Όφις αλλάζει τίτλο στη διαδικασία για το Κυπριακό: από Πενταμερής σε Πολυμερής, και από Γενεύη σε Νέα Υόρκη. Ο λόγος; Η Βρετανία δεν νιώθει πια έτοιμη να παίξει τον ρόλο της – ή απλώς δεν θέλει να κοιτάξει κατάματα το αποτέλεσμα των δικών της πολιτικών.

Το μόνο «βελτίωση» που έκανε η νέα κυβέρνηση Εργατικών ήταν να καλέσει τον Ερσίν Τατάρ. Αυτό ναι, ήταν βήμα μπροστά. Όπως και το να βγεις ραντεβού με το φάντασμα του παρελθόντος και να του πεις: «Πες μου, πώς τα κάναμε έτσι;».

 «Indiana Jones και το Ραντάρ του Παπούρα»

Το σίκουελ που κανείς δεν περίμενε: στη θέση της Κιβωτού της Διαθήκης, ένα Mινωϊκό μνημείο στον λόφο Παπούρα. Και δίπλα του… ραντάρ. Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη υπόσχεται συνύπαρξη τεχνολογίας και ιστορίας, ενώ το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο εγκρίνει με 11 όρους – και καμία τύψη.

Ο μόνος που δεν πείστηκε είναι ο βουλευτής του ΚΚΕ. Αλλά όπως θα έλεγε κι ο ίδιος ο Ίντι – «It belongs in a museum». Εκτός αν το πάρει εργολάβος και το μεταφέρει… για λόγους λειτουργικότητας.

Τελική σκηνή με fade out:

Η Ευρώπη φωνάζει για τη Γάζα. Η Ελλάδα ψάχνει ραντάρ δίπλα σε Mινωϊκά, ψήφους δίπλα σε προανακριτικές, κι έναν ρόλο που να μην την εκθέτει – ούτε στους συμμάχους, ούτε στους θεατές.

Όπως έλεγαν στο «Everything Everywhere All At Once»:
«Το σύμπαν είναι χαοτικό. Αν μη τι άλλο, προσπάθησε να είσαι ευγενικός».
Αλλά στη διεθνή πολιτική, το να είσαι παρών είναι το μίνιμουμ.
Τα Όσκαρ δίνονται σε όσους παίζουν, όχι σε όσους μένουν πίσω από την κουίντα.

• Τραγωδία στα Τέμπη