Ζωή σε… λόγου τους – Μαργαρίτες, καρδούλες, και ένα στρατηγικό τρόλινγκ στη Βουλή – Ο Άδωνις στη… γωνία – Και το ΠΑΣΟΚ; Καθόταν στον… διάδρομο – Το crash test της Παρασκευής

Η ρήση του Σουν Τσου ήταν σαφής: «Η μεγαλύτερη τέχνη στον πόλεμο είναι να υποτάξεις τον εχθρό χωρίς μάχη».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης – προφανώς επηρεασμένος από τον αρχαίο Κινέζο στρατηγό ή από τα τρολ του X (πρώην Twitter) – επέλεξε στη Βουλή να αντιμετωπίσει τη Ζωή Κωνσταντοπούλου με όπλο την ειρωνεία και τα… emoji.

Όχι, δεν πρόκειται για κάποιον νέο spin doctor του Μαξίμου. Είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός που αποφάσισε να χτυπήσει την Πλεύση με το ύφος της Πλεύσης. Να κάνει σχήμα καρδιάς με τα χέρια. Να ρωτήσει «με καρδούλες και μαργαρίτες θα υπερασπιστούμε τη χώρα;».

Και, για να μην ξεχνιόμαστε: αυτό δεν είναι απλώς επικοινωνιακό τρικ. Είναι το πρώτο σημάδι ότι η Ζωή έχει αναδειχθεί στον βασικό πονοκέφαλο της κυβέρνησης – και κυρίως του ΠΑΣΟΚ. 

Ζωή: Πρώτα “σφραγίδα”, τώρα “σφαίρα”

Η απάντηση της Ζωής ήρθε όπως μόνο εκείνη ξέρει: δραματικά, θεατρικά, με μνήμες δημοψηφίσματος, αναφορές σε “επιθέσεις με Μνημόνια” και – φυσικά – ελικόπτερα. Δεν ξέρουμε αν είναι η νέα Κατίνα Παξινού ή η πολιτική έκδοση της Joan of Arc, αλλά η σκηνή της ήταν φτιαγμένη για οσκαρική υποψηφιότητα:
«Εγώ θα μείνω να υπερασπιστώ τη χώρα, εσείς θα φύγετε με το ελικόπτερο».

Έλειπε μόνο η μουσική υπόκρουση του Gladiator.

Ο Μητσοτάκης απαντά στην Πλεύση, τσεκάρει το ΠΑΣΟΚ και υπόσχεται… με φόντο τη ΔΕΘ

«Ουδέν πιο επικίνδυνον εν πολιτεία, ή η άγνοια να φωνάζει, η σιωπή να κυβερνά, και το κοινό να χειροκροτεί.» Θα το λέγε κάποιος σοφός αν ζούσε στηην εποχή μας  και παρακολουθούσε Βουλή TV…

Μητσοτάκης vs Ζωή

Κάπου ανάμεσα σε υποσχέσεις 100 ευρώ, στολές και μελλοντικά χειροκροτήματα στη ΔΕΘ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε κάτι που απέφευγε επιμελώς: μίλησε ευθέως στη Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Όχι για να την φλερτάρει — αυτά τελείωσαν στη φάση των τηλεοπτικών “κλεφτών ματιών” — αλλά για να την χτυπήσει με πολιτικά επιχειρήματα.
Ή έτσι νόμιζε.

“Δεν έχετε πρόγραμμα, μόνο μονοθεματικά σόου”, της είπε.
Και για πρώτη φορά, η Βουλή είδε έναν Πρωθυπουργό να εξαντλεί την πρωτολογία του για να μιλήσει σε μια πολιτικό που — κατά τα λεγόμενά του — δεν αξίζει καν απάντηση.
Κατά τον Μακιαβέλι, «αν πυροβολείς τον αντίπαλό σου, μην αστοχήσεις».
Ο Μητσοτάκης πυροβόλησε – αλλά η Ζωή ζει.

Ζήτω η Ζωή ή μήπως… ζήλεψε η Ζωή;

Η Κωνσταντοπούλου απάντησε όπως πάντα:
με στόμφο, με απολυτότητα, και με τη βεβαιότητα ότι η Ιστορία γράφεται με κεφαλαία.
Είπε ότι «λογοδοτεί στους πολίτες και τις νέες γενιές»,
δηλαδή ακριβώς ό,τι λέει και ο κάθε πρωθυπουργός όταν τον στριμώχνουν τα δικά του παιδιά.

Αλλά το timing δεν είναι τυχαίο:
η Πλεύση “παγιώνεται” στο διψήφιο, και το Μαξίμου αντιλαμβάνεται ότι αν δεν τη χτυπήσει τώρα, θα τη χαιρετάει μετά.

Το σενάριο με δύο αναγνώσεις (και ένα παρασκήνιο)

Η πολιτική ανάλυση λέει δύο πράγματα:
Είτε ο Μητσοτάκης προσπαθεί να “ανατινάξει” την Αριστερά εκ των έσω, προβάλλοντας τη Ζωή ως αντίπαλο δέος προς ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ.
Είτε όντως την θεωρεί απειλή, και πάει για πολιτική απομείωση με ελαφρύ “δομικό βερμπαλισμό”.

Το πρόβλημα; Και τα δύο ισχύουν.
Το μόνο που δεν υπολόγισε είναι πως κάθε φορά που σηκώνεις τον τόνο σε κάποιον «περιθωριακό», τον κάνεις πιο mainstream απ’ όσο άντεχε η διαχείριση κινδύνου σου.

Και το ΠΑΣΟΚ; Καθόταν στον διάδρομο, διαβάζοντας παλιά χειρόγραφα

Ο Ανδρουλάκης πέρασε για λίγο, είπε τα κλασικά:

«Ο ρόλος της αντιπολίτευσης είναι να ελέγχει, να προτείνει και να μη χειροκροτεί μονόπλευρα.»
Πολύ σωστά.
Αλλά το πολιτικό timing είναι σαν το surf: αν η σανίδα σου έχει τρύπα, η ιδέα να σταθείς δεν αρκεί.
Το ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή δεν πατάει. Δεν βυθίζεται, αλλά ούτε κυλάει.
Και στο κενό αυτό, η Ζωή — με όλα της τα θρίλερ, τις υπερβολές και τις υποσημειώσεις — ακουμπά επάνω σε κάτι που ο Ανδρουλάκης ακόμα δεν βρήκε: τον θυμό.

«Η Δημοκρατία είναι ένα τραπέζι με πολλές φωνές. Αλλά όποιος δεν ακούγεται, ψάχνει για ντουντούκα.»
— θα έλεγα ή για πρόεδρο της Βουλής, έστω για λίγο…

Ας μιλήσουμε όμως για τα 100 ευρώ

Στο φόντο όλων αυτών, ο Μητσοτάκης μοίρασε άλλη μια δόση παροχών:
100 ευρώ στους ένστολους
Συν “κάτι θα πάρετε όλοι” στη ΔΕΘ
Με δήλωση-καταπραϋντικό τύπου: «έχουμε ευελιξία, αλλά μην το παρακάνουμε κιόλας»

Με άλλα λόγια: ταξίματα με ημερομηνία λήξης.
Και επικοινωνιακή ανακούφιση πριν ανοίξει η επόμενη κάλπη — είτε είναι δημοσκοπική είτε… τοπική.

Ο κίνδυνος δεν είναι η Ζωή. Ούτε το ΠΑΣΟΚ. Είναι η αίσθηση πως τίποτα δεν αλλάζει.

Η Βουλή έχει μπει σε mode ανακύκλωσης:

 Ίδια πρόσωπα
Ίδιες υποσχέσεις
Νέοι αντίπαλοι, παλιά μοτίβα

Ο πρωθυπουργός προσπάθησε να παίξει επίθεση.
Η Ζωή αντέδρασε σαν ροκ σταρ που μόλις την ανέφερε το Rolling Stone.
Το ΠΑΣΟΚ κοίταξε το ρολόι.

Και ο κόσμος;
Αναρωτιέται αν τα 100 ευρώ είναι προσβολή, βοήθημα ή προκαταβολή υπομονής.

«Η πολιτική δεν είναι τέχνη του εφικτού. Είναι τέχνη του απατηλού δυνατού.»
— σε παραλλαγή Μπίσμαρκ ή κάποιος που τον διάβασε σε μια καφετέρια στη Ροσινιόλ…

Ο Άδωνις στη γωνία
Ο καλός στρατιώτης που βρέθηκε τιμωρία, χωρίς να φταίει – ή μήπως φταίει;

«Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος όταν πάψει να έχει ανάγκη τον ευεργέτη.»
—ρήση, από τις λίγες που αντέχουν σε κάθε πολιτική εποχή

Πολιτικός – όχι του καναπέ αλλά του τηλεπαραθύρου 

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν ήταν ποτέ υπουργός για διακόσμηση.
Ήταν εκεί όταν καίγονταν δάση, όταν πνίγονταν πόλεις, όταν χανόταν η μπάλα με τα Τέμπη και όταν το κόμμα έψαχνε εθελοντή για να εξηγήσει γιατί είναι προοδευτικό να φέρεις εργάτες από το Μπαγκλαντές. Και πάντα, κάποιος του έλεγε “βγες να τα πεις”.
Το έκανε.
Με επιχειρήματα, με φωνή, με πάθος – και συχνά με λίγο περισσότερο Άδωνι απ’ όσο σήκωνε η περίσταση. Μπορείς να διαφωνείς, να κατεβάζεις βρισίδια όταν τον βλέπεις αλλά του αναγνωρίζεις τη στοχοπροσήλωση και τον κομματικό πατριωτισμό. 

«Η αρετή δεν είναι να συμφωνείς, αλλά να υπερασπίζεσαι.»
— θα έλεγε ο Αριστοτέλης αν ζούσε σήμερα, θα τον είχαν κάνει υπεύθυνο media training στη ΝΔ.

Το χάος αρχίζει στο… like

Όλα πήγαιναν όπως πάντα – μέχρι που ο Άδωνις άρχισε να βγάζει προσωπικές νότες. Ένα σχόλιο για τα Τέμπη εδώ, μια αποστροφή για τη Ζωή εκεί… και ξαφνικά το Μέγαρο Μαξίμου έβλεπε έναν υπουργό που έπαιζε σόλο, με ορχήστρα τον εαυτό του. Μόνο που ο μαέστρος ενοχλήθηκε.
Όχι για τη γνώμη, αλλά για τον χρόνο, τον τόνο και – λένε οι κακές γλώσσες – το γεγονός ότι τον είχε εγκρίνει και πριν… αλλά τώρα δεν τον συνέφερε.

Το τηλέφωνο από το Ισραήλ

Ο Μητσοτάκης σηκώνει τη γραμμή από Ιερουσαλήμ.
Όχι για να ενημερώσει για διεθνείς εξελίξεις.
Αλλά για να κάνει παρατήρηση στον Υπουργό Υγείας, που είχε το θράσος να γράψει πως η ΕΛ.ΑΣ. και το Λιμενικό δικαιούνται αυξήσεις.

Το επόμενο κεφάλαιο; Ακύρωση επίσκεψης στο υπουργείο.
Και μία ανεπίσημη – αλλά σαφής – οδηγία:

Μείνε λίγο πίσω. Άσε τις κάμερες.

Για έναν άνθρωπο που θεωρεί το δελτίο ειδήσεων προέκταση του αναπνευστικού του συστήματος, αυτό είναι ισοδύναμο με καταδίκη σε σιωπηλό μοναστήρι.

Η μαχητικότητα – και η πικρία

Ο Άδωνις έβαζε πλάτη όταν άλλοι έκρυβαν το πρόσωπο.
Έμεινε στα πάνελ, όταν στο Μαξίμου είχαν βάλει “μην ενοχλείτε” στον κομματικό διάδρομο.
Έβγαλε την είδηση για τον τον… Κατρούγκαλο, και όδήγησε σε ολοκληρωτική  κατάρρευση τον ΣΥΡΙΖΑ.

Και τώρα;
Του ζητούν σιωπή.
Όχι συγγνώμη, όχι αναγνώριση.
Απλώς “μείνε λίγο στα μετόπισθεν”.

Λογικό να πικραθεί.
Γιατί, όπως λέει και ο ίδιος, κανείς δεν έβγαλε περισσότερη φλόγα για τη Νέα Δημοκρατία – έστω και αν μερικές φορές αυτή η φλόγα… καίει τα ταπέτα.

Και τώρα τι; Παύση ή νέα εκκίνηση;

Ο Γεωργιάδης δεν είναι τύπος που καταπίνει τα πράγματα για πάντα.
Δεν κάνει “σκανδιναβική υπομονή” ούτε “γαλλικό σνομπισμό”.
Είναι ελληνοπρεπής, φορτισμένος, και κυρίως… πολιτικός που δεν αντέχει να μην έχει ρόλο. Και μπορεί τώρα να τηρεί στρατιωτική πειθαρχία, αλλά κανείς δεν ξέρει πότε ο στρατιώτης θα θελήσει να γίνει πάλι στρατηγός.

“Every man has his breaking point.”
— Full Metal Jacket
(Ή: η υπομονή έχει ημερομηνία λήξης, ακόμη και σε υπουργικό ράφι.)

Πόσα “παρά πόδα” αντέχει ένας Άδωνις;

Το ερώτημα δεν είναι αν ο Γεωργιάδης έχει φθαρεί.
Είναι αν αντέχει να μείνει “προσεκτικός” σε μια εποχή που πολιτικά μιλάει όποιος ουρλιάζει.
Και αν το σύστημα Μητσοτάκη μπορεί να λειτουργήσει χωρίς εκείνον που κάλυπτε κάθε του τρύπα – ακόμα κι αν η τρύπα ήταν… το ίδιο το σύστημα.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι η σιωπή του Άδωνι δεν θα κρατήσει για πάντα.
Και τότε, θα μάθουμε αν ήταν “στρατιώτης”, “υπουργός”… ή απλώς ένας πολιτικός που έχει αρχίσει να σκέφτεται με όρους επόμενης μέρας.

Ο Βεσυρόπουλος, οι κάλπες και το πειρατικό του Μαξίμου

Ή πώς να κάνεις εκλογή χωρίς ψηφοφορία – και δυσαρέσκεια χωρίς αντιπολίτευση

«Η δημοκρατία πεθαίνει όχι με πάταγο, αλλά με χειροκρότημα.»
— Margaret Atwood
(Ή και δια βοής, άμα θέλουμε να είμαστε επίκαιροι.)

“The first rule of Fight Club is: You do not talk about Fight Club.”
— Fight Club
(Το δεύτερο είναι: Δεν στήνεις κάλπη στην ΚΟ, ό,τι κι αν γίνει.)

Το crash test της Παρασκευής – ή αλλιώς, μέρα κρίσης με δημοκρατικό μακιγιάζ

Η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας συνεδριάζει την Παρασκευή και η θερμοκρασία δεν μετριέται με καιρό. Μετριέται με σφίξιμο στο στομάχι του Μαξίμου.
Αν ήσασταν στο στρατηγείο θα βλέπατε ανθρώπους να αγχώνονται όχι για το ποιος θα βγει… αλλά για το αν θα στηθεί κάλπη.
Γιατί κάλπη = μυστική ψηφοφορία = λευκά. Πολλά λευκά. Και τα λευκά στη ΝΔ δεν είναι ουδέτερα. Είναι σήματα κινδύνου.

Ο “ατουφέκιστος”  και η τέχνη του να είσαι χρήσιμος χωρίς να φαίνεσαι

Ο Απόστολος Βεσυρόπουλος δεν είναι πρόσωπο σύγκρουσης. Είναι πρόσωπο… σύμβολο.
Όχι γιατί συγκινεί – αλλά γιατί επιλέχθηκε ως εκπρόσωπος μιας ηγεσίας που δεν θέλει εκπλήξεις. Και το βασικό προσόν είναι το χειροκρότημα…

Ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα.
Ο Βεσυρόπουλος δεν ενοχλεί – κι αυτό ακριβώς ενοχλεί.
Γιατί όταν τα παράπονα βράζουν και η γκρίνια κοχλάζει, ο πιο “ουδέτερος” γίνεται και ο πιο βολικός στόχος.

“You talkin’ to me?”
— Taxi Driver
(Ή: Ποιος πρότεινε τον Βεσυρόπουλο; Πού είναι να του μιλήσουμε… πολιτισμένα;)

Τραγάκης, ο τελευταίος των θεσμικών Μοϊκανών

Ο Γιάννης Τραγάκης, βετεράνος θεσμολάγνος και… κατά βούληση διαμεσολαβητής, φαίνεται να κάνει τη δουλειά που κανείς δεν θέλει:
Να “γλυκάνει” την παράκαμψη του καταστατικού.
Γιατί, ναι, το καταστατικό λέει “κάλπη”.
Αλλά η παράδοση λέει “φωνή”.
Και στην πολιτική, η παράδοση συνήθως νικάει τη δημοκρατία.

Άρα πάμε σε δια βοής.
Ή όπως το λένε στο παρασκήνιο: “Βοήσου τώρα, μπας και σωθείς μετά.”

Η πικρία στον αέρα – και το non-paper στο συρτάρι

Όσο η ηγεσία αποφεύγει τη σύγκρουση, τόσο μεγαλώνει ο θόρυβος στο παρασκήνιο.
Οι βουλευτές νιώθουν πως πάλι δεν τους ακούει κανείς.
Η ιστορία με τους ένστολους και τις άνισες αυξήσεις ήταν το νερό που ξεχείλισε το ποτήρι – αλλά και η κούπα του Γεωργιάδη.

Και τώρα, το Μαξίμου παίζει το χαρτί της “συναίνεσης”.
Δηλαδή: “Ας μην μιλήσει κανείς, ας μη σηκωθεί κανείς, ας περάσει το όνομα, και όλα καλά.”

Ο Μηχανισμός σε «κατάσταση καλοκαιρινής αναθεώρησης»

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κάποιοι μιλούν ήδη για “διορθωτικό ανασχηματισμό” τον Σεπτέμβριο.
Αυτό κι αν είναι σημάδι ότι κάποιοι βλέπουν ήδη τις κάλπες – όχι τις εκλογικές. Τις εσωτερικές.

Γιατί στο τέλος της μέρας, η κοινοβουλευτική ομάδα δεν είναι λέσχη εκγύμνασης πειθαρχίας.
Είναι μια ομάδα με καριέρες, περιφέρειες, υποσχέσεις και φιλοδοξίες.
Κι όταν νιώθει ότι το μόνο που της ζητείται είναι να χειροκροτεί, κάποιος θα σηκώσει το χέρι για κάτι παραπάνω.
Αν όχι τώρα, τότε στον επόμενο γύρο – που πάντα έρχεται νωρίτερα απ’ όσο νομίζουμε.

«Πάντα ῥεῖ.»
— Ηράκλειτος
(Μόνο που στο κόμμα κάποιοι νομίζουν πως η στασιμότητα είναι σταθερότητα.)

Το υδρογόνο πέταξε – η κυβέρνηση έμεινε στο πεζοδρόμιο
Όταν έχεις τα λεφτά, έχεις και την αποτυχία all inclusive

«Οὐδὲν ἐστιν ἀνωφελέστερον τοῦ ἀπραγμοσύνης μετά χρημάτων.»
— Δημοσθένης
(Τίποτα πιο άχρηστο απ’ το να κάθεσαι, ενώ έχεις τα λεφτά στα χέρια.)

“Houston, we have a problem — again.”
— Apollo 13
(Ή πώς να μην ξέρεις τι να κάνεις με την ευκαιρία όταν σου τη φέρνουν με φιόγκο.)

Το 97% στον αέρα – κι ούτε καν σε μορφή αερίου

Η Ελλάδα κατάφερε, υπό την εποπτεία του Θόδωρου Σκυλακάκη, να χάσει την ευκαιρία να μπει στην πράσινη κούρσα του μέλλοντος με καύσιμο το υδρογόνο – όχι λόγω έλλειψης χρημάτων, αλλά λόγω έλλειψης φαντασίας.
Και βούλησης. Και οργάνωσης. Και, μεταξύ μας, κοινής λογικής.

Η Hydrogen Europe δημοσίευσε στοιχεία και η Ελλάδα φιγουράρει στον πάτο. Όχι της Μεσογείου – των επιδόσεων.
Με το 97% των εγκεκριμένων κονδυλίων να παραμένει αδιάθετο, θα μπορούσε κανείς να πει πως έχουμε υδρογόνο μόνο σε επίπεδο δηλώσεων.
Ουσιαστικά: Greenwashing, αλλά με PowerPoint.

Ανικανότητα με μπλε κορδέλα

Η ΕΕ δίνει λεφτά. Η Ελλάδα λέει “ευχαριστώ”.
Και μετά τα ξεχνά στο συρτάρι του υπουργείου – δίπλα στο manual για το Recovery Fund.

Γιατί να οργανώσεις διαγωνισμούς, δομές, πρότζεκτ;
Γιατί να βιαστείς; Μη χαλάσουμε την παραδοσιακή σχέση του ελληνικού κράτους με την “ανάπτυξη”: Πολλή θεωρία, λίγη πράξη, και ρυθμός… βραχέος κυματισμού.

Η Ελλάδα δεν είναι “green laggard” – είναι γραφειοκρατικά βαλτωμένη

Άλλες χώρες έτρεχαν με μοντέλα χρηματοδότησης, συνέργειες, clusters, στρατηγικά πάρκα.
Εμείς ακόμη τσακωνόμαστε αν είναι “πράσινο” το φυσικό αέριο.

Και κάπως έτσι, ο ενεργειακός χάρτης της Ευρώπης μετακινείται – αλλά εμείς είμαστε το Post-it που έπεσε κάτω.

Η κλιματική ουτοπία τελειώνει όταν συναντά τη δημόσια διοίκηση

Αν το υδρογόνο είναι το καύσιμο του μέλλοντος, τότε η Ελλάδα αποδεικνύει ότι είναι μια χώρα κολλημένη στο χθες – με δελτία τύπου για το αύριο.

Η ιδέα ότι χάθηκαν εκατομμύρια γιατί κανείς δεν έστησε εγκαίρως μηχανισμό απορρόφησης, δεν είναι απλώς τεχνική αποτυχία.
Είναι πολιτική αυτοχειρία με γραφειοκρατική υπογραφή.

Συμπέρασμα; Ποιο συμπέρασμα;

Εδώ δεν βγάλαμε ούτε προσχέδιο εφαρμογής.
Περιμένουμε τώρα να τρέξουμε πίσω από το τραίνο του υδρογόνου, με σαμπρέλα από το 1986 και φανέλα “ΕΣΠΑ Team” που δεν μπήκε ποτέ στο πλυντήριο.

Το μόνο θετικό;
Το υδρογόνο είναι άχρωμο, άοσμο και άγευστο.
Άρα ταιριάζει απόλυτα με το ενεργειακό μας σχέδιο.

Απ’ τον Ροβεσπιέρο στη Ριβιέρα
Η Μαρίν Λεπέν, η Δικαιοσύνη και το κλαμπ των πολιτικά διωκόμενων… με ιδιωτικό τζετ

«Ο λαός τιμωρεί αυστηρά τα λάθη εκείνων που υποσχέθηκαν την κάθαρση και πιάστηκαν με λάδι στα χέρια.»
— Περικλής, θα τού έλεγε προτού τον διακόψουν για το μεσημεριανό δελτίο

Κακούργημα με άποψη

Ας συμφωνήσουμε σε κάτι απλό:
Η Μαρίν Λεπέν δεν καταδικάστηκε επειδή είναι ακροδεξιά, αλλά επειδή έκανε το κλασικό λάθος του ερασιτέχνη: άφησε ίχνη.
Η υπόθεση αφορά την καταχρηστική χρήση ευρωπαϊκών κονδυλίων. Ή αλλιώς: έπαιρνε λεφτά από την “διεφθαρμένη” Ευρώπη για να φτιάξει το αντι-ευρωπαϊκό αφήγημα της.

Τι πιο σουρεαλιστικό;

Στηρίγματα με… βάθος

Ποιοι έσπευσαν να υπερασπιστούν τη “διωκόμενη”;
Η Μόσχα (που δεν έχει δει Δικαιοσύνη ούτε σε όπερα), ο Όρμπαν (που φτιάχνει Σύνταγμα ανάλογα με το τι μαγειρεύει η μαμά του), και ο Μπολσονάρου (που ακόμα μετρά ψηφοφόρους σε μονάδες εντατικής).

Όταν η “υπεράσπισή” σου έρχεται από το κλαμπ της δημοκρατικής αποδόμησης, τότε μάλλον δεν κυνηγιέσαι από τους θεσμούς. Κυνηγάς εσύ τους θεσμούς.

Από ριζοσπάστης σε ριζοσπασμένο

Η Λεπέν του 2013 ζητούσε ισόβια για διαφθορά.
Η Λεπέν του 2024 ζητά κατανόηση και πολιτική ασυλία.
Διπλή ζωή; Όχι – διπλό ταμπλό.
Κλασική συνταγή εθνικολαϊκισμού:

 “Φταίνε οι άλλοι.”
“Δεν με αφήνουν να σας σώσω.”
“Διώκομαι γιατί απειλώ το σύστημα.”
“Αν με καταδικάσουν, θα τους καταργήσω.”

«Η πιο επικίνδυνη μορφή εξουσίας είναι εκείνη που γεννιέται στο όνομα της κάθαρσης και καταλήγει στο απυρόβλητο.»
— Jean-Jacques Rousseau, ελαφρώς διασκευασμένος για το Twitter

Οι δημοκρατίες δεν “φοβούνται” τις καταδίκες – φοβούνται τις εκπτώσεις

Η δημοκρατία δεν κλονίζεται όταν τιμωρεί τους διεφθαρμένους. Κλονίζεται όταν υποκλίνεται στον φόβο μήπως τους… ηρωοποιήσει.
Και η γαλλική σκηνή δείχνει ακριβώς αυτό:
Πολιτικά κόμματα που διστάζουν να μιλήσουν καθαρά, μη χάσουν μερικούς ψηφοφόρους που βλέπουν “μάρτυρες” εκεί που υπάρχουν επιδοτήσεις-φαντάσματα και λογιστικά σενάρια από τη Νιγηρία.

 Ούτε θύμα, ούτε Βολταίρος

Η Λεπέν δεν καταδικάστηκε επειδή είπε κάτι. Καταδικάστηκε επειδή έκανε κάτι.
Και όσο κι αν θέλει το Κρεμλίνο να μιλήσει για “ελευθερία ιδεών”, ας ξεκινήσει πρώτα απ’ το να μην τινάζει αντιπολιτευόμενους δημοσιογράφους.
Όσο για όσους ντρέπονται να πάρουν θέση – θυμηθείτε:

“Η σιωπή των δημοκρατικών απέναντι στον λαϊκισμό δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή.”

Όταν το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ξεχνά τον… πολίτη

Ο υπουργός είπε το αυτονόητο: φταίει η έλλειψη πεζοδρομίων για τα τροχαία.
Επιτέλους, ένας πολιτικός που βλέπει το προφανές χωρίς Google Maps.
Αλλά το είπε με το θάρρος εκείνου που μόλις ανακάλυψε ότι η ζάχαρη παχαίνει.
Το πεζοδρόμιο – λέει – είναι είδος εν ανεπαρκεία.
Και πράγματι: είναι πιο πιθανό να βρεις κουτί ΟΣΔΕ σε παιδική χαρά, παρά πεζοδρόμιο που να μην έχει παγίδα για ορθοπεδικό.

Μηχανάκια στα πεζοδρόμια, πεζοί στους τοίχους

Η αλήθεια είναι σκληρή σαν κράσπεδο:
Ο πεζός δεν έχει φωνή. Έχει απλώς προτεραιότητα – που κανείς δεν του δίνει.
Ο μοτοσικλετιστής θεωρεί το πεζοδρόμιο γκρι λωρίδα διαφυγής.
Ο οδηγός, θεσμοθετημένο κυρίαρχο του δρόμου.
Και το Κράτος;
Θυμάται τον πεζό μόνο όταν πρέπει να του φορολογήσει το τετραγωνικό μέτρο… πλακόστρωτου.

Το αυτοκίνητο είναι θεός – ο πεζός είναι σφάλμα

Σε αυτή τη χώρα, δεν γεννιέσαι πολίτης. Πρέπει πρώτα να πάρεις δίπλωμα.
Το αυτοκίνητο έχει πινακίδα, έχει τέλη, έχει ΚΤΕΟ.
Ο πεζός… έχει νεύρα. Και έναν καθρέφτη να κοιτάζει τι έπαθε.
Γι’ αυτό, η πολιτεία φροντίζει για τις λακούβες στα οχήματα, όχι στα κόκκαλα.

Πεζοδρόμιο, το νέο Everest του δημοσίου χώρου

Η σύγχρονη αστική εμπειρία είναι μια περιπέτεια.
Βγαίνεις να περπατήσεις και νιώθεις σαν παίκτης του Survivor, χωρίς συμβόλαιο.
Ο δημόσιος χώρος δεν είναι για όλους. Είναι για εργολάβους, για πασαλάκια, για κάδους, για κολώνες ΔΕΗ, για σκυλόσπιτα, για τραπεζάκια έξω.
Ο πολίτης είναι πάντα “εκτός κάδρου”.

Η πεζή Δημοκρατία θέλει ίσιους δρόμους

Ο πολιτισμός μιας χώρας δεν φαίνεται από τα τρένα υψηλής ταχύτητας, αλλά από τη δυνατότητα να διασχίσεις το δρόμο χωρίς να χρειαστεί… προσευχή.
Και όταν ο δημόσιος χώρος γίνεται εργαλείο αποκλεισμού, δεν μιλάμε για αστοχία.
Μιλάμε για πολιτική επιλογή.
Το σώμα που περπατά είναι πολιτική πράξη.
Και η πόλη που δεν το σέβεται, είναι ένα αποτυχημένο πολίτευμα με παρτέρια.

Μια λαμπρή εξαίρεση

Το ενδιαφέρον της αμερικάνικης Chevron για έρευνες νοτίως της Κρήτης είναι αναμφισβήτητα μια καλή εξέλιξη για τη χώρα μας. Πέραν των άλλων, οι έρευνες αυτές κόβουν στη μέση του Τουρκο-Λιβυκό μνημόνιο, γεγονός πολύ σημαντικό.

Βέβαια κι άλλες εταιρείες στο παρελθόν είχαν επιδείξει το ίδιο ενδιαφέρον(ΤΟΤΑL/EXXON), αλλά έφυγαν άπρακτες. Όπως επισήμανε ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Μανιάτης, αν υπάρξει πολιτική βούληση εκ μέρους της κυβέρνησης σε τρία χρόνια θα έχουμε αποτελέσματα.

Και ο ΣΥΡΙΖΑ τι είπε; Τιποτε! Αυτό το θέμα, βλέπετε, δεν προσφέρεται για καταστροφολογική αντιπολίτευση σαν αυτή που ασκεί και η οποία τον έχει ρίξει στα τάρταρα. Την τιμή της Κουμουνδούρου, που δεν εξέδωσε κεντρικά καμία ανακοίνωση, έσωσε η εγρήγορση και το σθένος του ευρωβουλευτή Νικόλα Φαραντούρη. Μπορεί να είναι πληθωρικός και ενίοτε φλύαρος αυτός ο Κεφαλλονίτης, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση υπήρξε εύστοχος. Αφήνοντας στην άκρη τις κομματικές παρωπίδες του κόμματός του, είπε τα εξής για το ενδιαφέρον της αμερικάνικης εταιρείας:

«Καλοδεχούμενο ό,τι ενισχύει τη διεθνή νομιμότητα, τη σταθερότητα στην περιοχή και τις πάγιες ελληνικές θέσεις για τις θαλάσσιες γραμμές». Στη συνέχεια υπενθύμισε την φυγή της TOTAL και της EXXON και εξίσου εύστοχα σημείωσε τα εξής:  «Σημαντικά έργα ευρωπαϊκού και ελληνικού ενδιαφέροντος όπως ο αγωγός φυσικού αερίου EAST MED που ενίσχυε τις θέσεις της χώρας μας, μπήκαν στο συρτάρι το 2021 κατ’ απαίτηση της Τουρκίας. Δεν πρέπει να επαναληφθεί το ίδιο με το ηλεκτρικό καλώδιο από το Ισραήλ και την Κύπρο».

Α! Και κάτι άλλο για τον Φάμελλο με αφορμή την ομιλία του στη Βουλή για τα Εξοπλιστικά. Βγήκε, λοιπόν, και άρχισε τις κοινοτοπίες λες και απευθύνεται σε ανόητους. Συγκεκριμένα είπε το εξής…πανέξυπνο, πρωτότυπο και… ρεαλιστικό: «Η δύναμη ισχύος δεν είναι στο κυνήγι των εξοπλισμών αλλά στην πολιτική της ειρήνης». Αλήθεια, πως το σκέφτηκε ο μπαγάσας; Στην ίδια ρότα, βέβαια, και οι άφαντοι (δημοσκοπικά) της Νέας Αριστεράς. Τίποτε δεν είναι τυχαίο, τελικά…

• Hard Talks
• Άδωνις Γεωργιάδης
• Ζωή Κωνσταντοπούλου