«Ζορίστηκες, Ζωή;» – Η τραγωδία της Βουλής σε τρεις πράξεις – Η Επιστροφή της Κατερίνας: Πρόεδρος, συναινέσεις και πολιτικά παιχνίδια – Ο Πολάκης και η αντιπροεδρία που δεν ήρθε ποτέ

Καλώς ήρθατε στα «Hard Talks» και στην πολιτική μαγεία της Ελλάδας όπου οι ταχυδακτυλουργοί τραβούν αποφάσεις από το καπέλο και οι θηριοδαμαστές παλεύουν με τα θηρία της εσωκομματικής τους ζούγκλας. Από τη Βουλή που μετατρέπεται σε σκηνικό πολιτικού θεάτρου μέχρι τα καφενεία της Κουμουνδούρου όπου σερβίρεται περισσότερο δράμα απ’ ό,τι καφές, η πολιτική σκηνή θυμίζει ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο: λίγο χάος, λίγο αίμα, και πολλή ειρωνεία. Σήμερα, οι πρωταγωνιστές μας δεν θα απογοητεύσουν.

Πρώτη Πράξη: Από το σπίτι των τεράτων στην αίθουσα των… προβάτων

Σε ένα σκηνικό που θύμιζε το “The Silence of the Lambs”, αλλά με περισσότερες φωνές και λιγότερη αυτοσυγκράτηση, ο Θάνος Πλεύρης αποφάσισε να ρίξει τη βόμβα του: ο αστυνομικός που κατηγορείται για τη φρικαλέα υπόθεση βιασμών ήταν οδηγός του φρούραρχου επί προεδρίας Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Με ύφος που θύμιζε τον Άλ Πατσίνο στο “Scent of a Woman”, ο Πλεύρης εξήγησε πως «αν ευθύνεται κάποιος, είναι εκείνη που διόρισε τον φρούραρχο». Τόσο απλά. Το κοινό της Ολομέλειας, που δεν χρειάζεται πολλά για να πάρει φωτιά, μπήκε στον ρόλο του μαινόμενου όχλου από το “Gladiator”.

Δεύτερη πράξη: Ο λαϊκισμός χορεύει στις σκιές

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, από την πλευρά της, πήρε τη σκυτάλη και άρχισε να πυροβολεί (μεταφορικά, προς το παρόν) κατά πάντων. Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος, σε ρόλο “supporting actor”, την προκάλεσε με την ατάκα «ζορίστηκες;» – φράση που σίγουρα θα μπορούσε να είναι τίτλος ελληνικής σαπουνόπερας. Αυτή η δεύτερη πράξη θύμιζε το “12 Angry Men” – μόνο που εδώ ήταν πιο κοντά σε “120 Angry Politicians”. Κάθε πλευρά είχε τη δική της αφήγηση, τη δική της “αλήθεια”, και κανείς δεν άκουγε κανέναν.

Τρίτη Πράξη: Από την ολομέλεια στην αρένα

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν φάνηκε να πτοείται, παραμένοντας πιστή στο πολιτικό της στυλ, που θυμίζει την “Erin Brockovich” σε ελληνική εκδοχή. Με μια σειρά από διαμαρτυρίες και αιχμηρές ατάκες, απάντησε πως ο φρούραρχος δεν επιβεβαιώνει τα λεγόμενα του Πλεύρη, ενώ οι χαρακτηρισμοί της προς τον Μαρκόπουλο (“γυμνοσάλιαγκας”) έγιναν αφορμή για νέο γύρο έντασης. Εκτός αιθούσης, η κατάσταση μεταφέρθηκε στα πολιτικά παρασκήνια, όπου ο καθένας τραβούσε τις γραμμές του, όπως οι στρατηγοί στο “Braveheart”.

Επίλογος: Πολιτική ή θέαμα;

Σε μια χώρα που η Βουλή συχνά μοιάζει με σκηνικό του “Game of Thrones”, οι υποθέσεις δεν κλείνουν, οι αντιπαραθέσεις δεν λύνονται, και οι πολιτικοί συνεχίζουν να διχάζουν. Ο Πλεύρης επικαλέστηκε τον λαϊκισμό της Κωνσταντοπούλου, εκείνη τον κατηγόρησε για διαστρέβλωση.
Όπως θα έλεγε ο Γουίνστον Τσόρτσιλ: “Η πολιτική είναι το πιο επικίνδυνο θέατρο, γιατί ο θεατής πληρώνει το εισιτήριο χωρίς να έχει την επιλογή να φύγει.” Και, πράγματι, αυτό το δράμα θα συνεχιστεί.

Με τις καλύτερες υποψηφιότητες για Όσκαρ:
• Καλύτερη Σκηνοθεσία Λαϊκισμού: Θάνος Πλεύρης
• Καλύτερη Ηθοποιός σε Δραματικό Ρόλο: Ζωή Κωνσταντοπούλου
• Καλύτερο Σενάριο Φαντασίας: Δημήτρης Μαρκόπουλος
Η Βουλή μας συνεχίζει να γράφει ιστορία. Δυστυχώς, χωρίς happy end.

“Ειδικές Δυνάμεις” και ειδικές ατάκες: Όταν ο Άδωνις συναντά τη Ζωή

Στους διαδρόμους της Βουλής, ο Άδωνις Γεωργιάδης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου έκαναν ένα “πολιτικό ντουέτο” που θύμισε σκηνή από το “Mr. & Mrs. Smith”. Αντί για όπλα, όμως, χρησιμοποιήθηκαν αιχμηρές ατάκες και κομπλιμέντα με μπόλικη δόση ειρωνείας.
«Είστε η πιο αξιόλογη πολιτική αντίπαλος», δήλωσε ο Άδωνις, σε μια φράση που θα μπορούσε να κερδίσει Όσκαρ για το “Καλύτερο Πολιτικό Plot Twist”. Η Ζωή, από την πλευρά της, θύμισε ότι ο Υπουργός Υγείας έχει προτείνει μέχρι και ειδικές δυνάμεις για να “γλυτώσει από εκείνη”. Ήταν σαν να βλέπουμε τη Μάργκαρετ Θάτσερ να συναντά τον Γουίνστον Τσόρτσιλ σε έναν διαγωνισμό ρητορικής ευφυΐας.

Βουλή ή Φεστιβάλ Καννών;

Με την πολιτική τους “χημεία” να θυμίζει Ντε Νίρο και Πατσίνο στο “Heat”, ο Άδωνις και η Ζωή κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα πολιτικό θεατρικό που θα ζήλευαν ακόμα και οι σκηνοθέτες του Χόλιγουντ. Η ατάκα της Ζωής για τις ειδικές δυνάμεις θα μπορούσε άνετα να είναι το tagline μιας νέας πολιτικής σειράς: “Ζωή Κωνσταντοπούλου: Η ασταμάτητη πολιτική μηχανή”.

Ορισμός του Bullying ή Ασπίδα Δημοκρατίας;

Ο Άδωνις έχει κατηγορήσει τη Ζωή ως τον ορισμό της λεκτικής βίας, φτάνοντας να επικαλεστεί ανακοινώσεις δικαστικών ενώσεων. Εκείνη, πιστή στο ύφος της, δεν δείχνει να πτοείται. Αντιθέτως, χρησιμοποιεί την κατηγορία ως καύσιμο για την πολιτική της μηχανή, εξαπολύοντας επιθέσεις κατά της κυβέρνησης για θέματα όπως οι γερμανικές αποζημιώσεις και ο “άφαντος” Αλέξης Τσίπρας.
Σαν άλλος “The Joker”, η Ζωή φαίνεται να απολαμβάνει το χάος που προκαλεί, ενώ ο Άδωνις, με την κλασική του υπερβολή, προσπαθεί να την παρουσιάσει ως τον “πιο επικίνδυνο άνθρωπο της Βουλής”.

Η Δημοκρατία σε άμυνα

Όταν το πολιτικό θέατρο γίνεται πιο συναρπαστικό από την ουσία, είναι σαφές ότι το σύστημα χρειάζεται ανανέωση. Στην περίπτωση της Ζωής και του Άδωνι, η ένταση δεν είναι μόνο προσωπική αλλά και βαθιά πολιτική. Ίσως τελικά, όπως είχε πει ο Όσκαρ Ουάιλντ, “Η πολιτική είναι το τελευταίο καταφύγιο των ηθοποιών χωρίς σκηνή.”

Όταν ο πόνος στη μέση γίνεται πολιτικό σχόλιο

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με ύφος που θύμισε τον Ντάνιελ Ντέι Λούις στο “There Will Be Blood”, επισπεύδει την ομιλία του στη Βουλή και αποχωρεί λόγω έντονου πόνου στη μέση. Σε μια στιγμή που θα μπορούσε να είναι κωμικοτραγική, ο πρόεδρος της Βουλής, Κωνσταντίνος Τασούλας, φρόντισε να μας καθησυχάσει, υπενθυμίζοντας πως κάτι ανάλογο είχε συμβεί και στον Δημήτρη Κουτσούμπα – γιατί, βεβαίως, οι μυοσκελετικές ενοχλήσεις δεν κάνουν πολιτικές διακρίσεις.

Σαν να παρακολουθούμε μια διασκευή του “The King’s Speech”, όπου ο πρωταγωνιστής, αντί να παλεύει με το τραύλισμα, μάχεται με τον… οσφυϊκό πόνο. Η εικόνα του Πρωθυπουργού να αποχωρεί από το βήμα λόγω υγείας προσέφερε απλόχερα τροφή για φήμες, παρασκήνιο και, φυσικά, το γνωστό πολιτικό δηλητήριο. Όπως θα έλεγε και ο Τσόρτσιλ: “Η πολιτική είναι σαν το σκάκι – κάθε κίνηση πονάει, αλλά η πλάτη σου πρέπει να αντέχει.”

Από τον πόνο στην ειρωνεία

Η ομολογία του κ. Τασούλα περί “αναπαύσεως” του Πρωθυπουργού θύμισε περισσότερο φροντίδα ορθοπεδικού παρά πολιτική διαχείριση. Τι καλύτερο από μια δόση ειρωνείας για να συνοδεύσει τον πολιτικό ρεαλισμό; Γιατί αν η πολιτική είναι θέατρο, τότε ο Μητσοτάκης είχε την ατυχία να παίξει τον ρόλο του “Injured Statesman”.

Εν τέλει, το ζήτημα δεν είναι ο πόνος στη μέση, αλλά το πώς αυτός γίνεται εργαλείο για πολιτικά σχόλια. Όπως  θα έλεγε και κάποιος πολιτικός στοχαστής: “Η πολιτική είναι η τέχνη να προσαρμόζεσαι στα γεγονότα, ακόμα και όταν πονάς.” Και, πράγματι, το πολιτικό δράμα της χώρας μας δεν αφήνει κανέναν να ξεκουραστεί – ούτε στο βήμα, ούτε στο κρεβάτι.

Η Ζωή, ο Τσίπρας και η τραγωδία της υποκρισίας

Όπως θα έλεγε ο Winston Churchill, “Η αλήθεια είναι αναντικατάστατη, αλλά πολλοί προσπαθούν να την αποφύγουν”. Και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, σαν μια πολιτική Joan of Arc, ρίχνει τις φλόγες της εναντίον του Αλέξη Τσίπρα. Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας έκανε κάτι που συχνά λείπει από την πολιτική σκηνή: μίλησε με ονοματεπώνυμα. “Ο κ. Τσίπρας περιφέρεται σαν διεθνής αστήρ”, δήλωσε με φλεγματική ακρίβεια, υπενθυμίζοντας σε όλους το δημοψήφισμα του 2015, όπου το “όχι” έγινε “ναι” με ταχύτητα που θα ζήλευε ακόμα και ο George Clooney στο Michael Clayton.

Πληρωμένος για να μιλάει ή για να κρύβεται;

Και σαν να μην έφταναν αυτά, ο “άφαντος” πρώην πρωθυπουργός απέδειξε για ακόμα μία φορά ότι προτιμά τη γοητεία των διεθνών μικροφώνων από τις εγχώριες ευθύνες. Δεν εμφανίστηκε στην πρώτη Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Σωκράτη Φάμελλο. Γιατί; Είχε συνέντευξη σε ξένο δίκτυο. “Και αν του έλεγε ο Φάμελλος να αλλάξει την ώρα, θα του χάλαγε το χατίρι;” Σαν σκηνή από το The King’s Speech, ο Τσίπρας φαίνεται να διαλέγει τις δικές του λέξεις, αλλά όχι το σωστό ακροατήριο. Εδώ, όμως, δεν έχουμε πια βασιλιά, αλλά έναν “περιφερόμενο αστέρα” που άφησε πίσω του καρέκλες γεμάτες ερωτήματα.

Ανδρουλάκης, Βελόπουλος και οι τηλεφωνικές… σκιές

“Είναι δυνατόν; Ή λέει ψέματα, ή σε κρατάνε, ή είσαι βλαξ,” δήλωσε ο Κυριάκος Βελόπουλος, και να σου το τρίλημμα που θυμίζει τα διλήμματα του Michael Corleone στον Νονό: Ποιος είναι ο προδότης στο τραπέζι; Ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, με το γνωστό του στόμφο, πυροβόλησε τον Νίκο Ανδρουλάκη για την “χαριτωμένη” του συνάντηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τι ειρωνεία, να μιλάμε για το ελληνικό Big Brotherτης πολιτικής σκηνής: ο παρακολουθούμενος πίνει καφέ με τον παρακολουθητή του, και το κοινό παρακολουθεί μια κωμικοτραγική φάρσα που θα μπορούσε να σκηνοθετήσει ο David Fincher.

Πολιτικό σκάκι ή μια σκηνή από το Monty Python;

“Τρία ενδεχόμενα υπάρχουν,” συνέχισε ο Βελόπουλος, με την ακρίβεια του Sherlock Holmes και το φλέγμα του John Cleese. Η διαπίστωση ότι κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση “συγκυβερνούν” είναι μάλλον το κερασάκι στην τούρτα μιας πολιτικής κωμωδίας που μας θυμίζει ότι στην Ελλάδα οι ρόλοι αντιστρέφονται πιο γρήγορα κι από την πλοκή στο The Departed. Ο Νίκος Ανδρουλάκης μοιάζει να πίνει ένα ποτήρι συμφιλίωσης με τον Μητσοτάκη, ενώ η ελληνική κοινωνία αναρωτιέται: Τελικά, το δράμα του Predator ήταν έργο επιστημονικής φαντασίας ή πολιτική πραγματικότητα;

Από το «Όλα ή Τίποτα» στο «Γιατί Όχι;»

Όπως θα έλεγε και ο Βρετανός πολιτικός Harold Macmillan, «Γεγονότα, αγαπητέ μου, γεγονότα». Κι αυτά τα γεγονότα μοιάζουν να επαναφέρουν στο τραπέζι της Νέας Δημοκρατίας το όνομα της Κατερίνας Σακελλαροπούλου για μια δεύτερη θητεία. Ο αστικός μύθος που ήθελε την Πρόεδρο της Δημοκρατίας αποκλεισμένη από τις μελλοντικές συζητήσεις λόγω των «Σαμαρικών αντάρτικων» φαίνεται να ξεθωριάζει τώρα που ο Αντώνης Σαμαράς βρίσκεται εκτός κοινοβουλευτικής ομάδας. Με φόντο τις πρόσφατες δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη για διακομματική υποψηφιότητα, το Μέγαρο Μαξίμου μοιάζει να ζυγίζει τις επιλογές του. Αν και ο ίδιος ο πρωθυπουργός προτίμησε έναν υπαινικτικό τόνο, αφήνοντας το ενδεχόμενο ανοιχτό, το όνομα της Κατερίνας επιστρέφει δυναμικά, σαν την τελευταία πράξη ενός πολιτικού δράματος που θα ζήλευε και ο Aaron Sorkin.

Πολιτικά σενάρια και μπλε μαχαιρώματα

Οι υποστηρικτές μιας δεύτερης θητείας Σακελλαροπούλου επιχειρηματολογούν πως μια τέτοια κίνηση όχι μόνο θα πίεζε την αντιπολίτευση να τοποθετηθεί θετικά αλλά θα ακύρωνε και τις κατηγορίες για λάθη στη διαχείριση της πρώτης εκλογής της. Με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ να έχουν στηρίξει την υποψηφιότητά της στο παρελθόν, η στρατηγική μοιάζει να δένει πολιτικά. Όπως και στο The Godfather Part II, όμως, οι πολιτικές κινήσεις συνοδεύονται πάντα από υπόγειες εντάσεις. Μήπως ο πρωθυπουργός στέλνει ένα μήνυμα ενότητας που καλύπτει, στην πραγματικότητα, μικροπολιτικά μαχαιρώματα εντός και εκτός του κόμματός του;

Η παγίδα του συναινετικού παιχνιδιού

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχασε ευκαιρία να ρίξει τα δικά του καρφιά, θέτοντας το απλό ερώτημα: «Ή απέτυχε η Σακελλαροπούλου και δεν ανανεώνεις τη θητεία της, ή πέτυχες και την προτείνεις ξανά. Πες μας τι ισχύει». Ο Τσίπρας ο… σοφιστής θα έπρεπε πρώτα να το εξηγήσει στον Φάμελλο και στον Χαρίτση πριν τους πάρει τα «μαγαζιά» για το όραμα της προοδευτικής παράταξης. Σαν σκηνή από το A Few Good Men, ο πρώην πρωθυπουργός απαιτεί την αλήθεια, ενώ ο Μητσοτάκης φαίνεται να παίζει ένα πιο λεπτό παιχνίδι. Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή παραμένει περίπλοκη: αν η Σακελλαροπούλου δεν επανεκλεγεί, η κυβέρνηση κινδυνεύει να φανεί ανακόλουθη· αν επανεκλεγεί, το αφήγημα του “φρέσκου ξεκινήματος” θολώνει. Τι θα επιλέξει, λοιπόν, ο πρωθυπουργός; Η απάντηση, όπως πάντα, θα δοθεί στη σκηνή της πολιτικής, εκεί όπου το σενάριο αλλάζει συνεχώς και οι ηθοποιοί καλούνται να αυτοσχεδιάσουν.

Ο…ριζοσπάστης Φάμελλος

Εμεις σας το είπαμε εγκαίρως: Ο Φάμελλος θα εξελιχθεί σε λαϊκιστή πρώτου μεγέθους. Τύφλα να ΄χει ο Βελόπουλος, δηλαδή. Νομίζει ο νέος αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ- με κορόνες, ακραία ρητορική και επιθέσεις εναντίον του Ανδρουλάκη και του ΠΑΣΟΚ- ότι θα…ενθουσιάσει τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ και θα πείσει γενικώς ότι το κόμμα ξαναβρίσκει τον εαυτό του.

Ετσι, δεν ήταν τυχαία η επίθεση εναντίον του Ανδρουλάκη με υπαινιγμούς για συναινετική αντιπολίτευση και με ελαφρές ειρωνείες για το καλό κλίμα στη συνάντηση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ με τον πρωθυπουργό.

Θα μου πείς τώρα, που την είδε τη συναίνεση στη συζήτηση των δύο στο Μαξίμου. Τι σημασία έχει; Τι κι αν δεν υπήρξε καμμία συναίνεση αλλά μια αναγκαία και αυτονόητη θεσμική συνάντηση; Ο Φάμελλος κατασκεύασε αυτό που νομίζει ότι θα πλήξει τον Ανδρουλάκη. Δηλαδή τα περί συναινετικού κλίματος. Εν πάση περιπτώσει κρατήστε αυτή τη λέξη, τη συναίνεση. Θα την χρησιμοποιεί συχνά εναντίον του ΠΑΣΟΚ ο…ριζοσπάστης Φάμελλος.

Και θα επαναλαμβάνει συνεχώς αυτό που είπε και στη Βουλή: «Η χώρα δεν χρειάζεται συναινετική αντιπολίτευση, αλλά μια ανατρεπτική αντιπολίτευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι ποτέ μια βολική αντιπολίτευση».

Να το θυμηθείτε: Μόλις τολμήσει ο Ανδρουλάκης να συμφωνήσει με κάποιο θετικό κυβερνητικό μέτρο, ο Φάμελλος θα ανεβαίνει στα κεραμίδια και θα φωνάζει, «Να η συναίνεση, να η συναίνεση»…

Ας ελπίσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα παρασυρθεί από το θολό ποτάμι του λαϊκισμού και θα συνεχίσει να σφυροκοπάει την κυβέρνηση όταν απαιτείται-κι έχει χιλιάδες αφορμές και ευκαιρίες-, να λέει ναι όταν θεωρεί κάτι σωστό και, φυσικά, να παρουσιάζει προτάσεις επεξεργασμένες και υλοποιήσιμες.

Κι ας αφήσει τον Φάμελλο να λέει όχι σε όλα, νομίζοντας ότι ασκεί…ανατρεπτική αντιπολίτευση. Κατά σύμπτωση, το ίδιο νόμιζε και ο Τσίπρας το 2023. Και είδαμε που πήγε ο ΣΥΡΙΖΑ…

Ο Πολάκης, ο καφές και η αντιπροεδρία που δεν ήρθε ποτέ

Αν η ζωή ήταν ταινία, ο Παύλος Πολάκης θα είχε τον ρόλο του μοναχικού πιστολέρο που περιμένει το μεγάλο του ραντεβού στο σαλούν, αλλά τελικά καταλήγει να πίνει νερό στο μπαρ γιατί ο “σερίφης” Φάμελλος δεν του δίνει θέση στο συμβούλιο των μεγάλων. Να τον στείλουν στον «πρωινό καφέ» μαζί με άλλους 7-8 να λένε τι sos θα πέσει; Σαν να βάζεις τον Clint Eastwood σε ταινία του Wes Anderson: η αντίθεση είναι ξεκάθαρη. Η αντιπροεδρία που ονειρευόταν ίσως μοιάζει περισσότερο με χίμαιρα, καθώς ο Φάμελλος δύσκολα θα τον άφηνε να πάρει τέτοιο ρόλο. Άλλωστε, όπως λέει και το ρητό, «Μην περιμένεις να κερδίσεις τη μάχη όταν κανείς δεν σου δίνει το ξίφος».

Βασιλειάδης: Ο νέος «άρχων» της Κουμουνδούρου

Κι ενώ ο Παύλος μαραζώνει στον καφέ, ο Γιώργος Βασιλειάδης επιστρέφει με φόρα στη σκηνή. Είτε ως αναπληρωτής γραμματέας είτε σε άλλο ρόλο, ο Βασιλειάδης φαίνεται να κρατά το σκήπτρο της Κουμουνδούρου, έτοιμος να ανασυγκροτήσει την πολιτική γραμματεία. Η ερώτηση, όμως, παραμένει: πώς θα επανέλθει ένας άνθρωπος που είχε παραιτηθεί; Ίσως το έργο να μοιάζει περισσότερο με το The Return of the King, αλλά με λιγότερο χολιγουντιανό φινάλε ή με τσίρκο…
Σπίρτζης, μουσαμάδες και ποσόστωση

Κι ενώ ο Βασιλειάδης ανεβαίνει, ο Σπίρτζης επιστρέφει σαν τον «επιλαχών του Καραμέρου», φέρνοντας μαζί του όλη τη βαριά κληρονομιά του παρελθόντος. Ο πρώην υπουργός Υποδομών και Μουσαμάδων φαίνεται πως έχει γίνει το πρόσωπο που πολλοί θα προτιμούσαν να λείπει από τη διαδικασία. Η ψηφοφορία για την πολιτική γραμματεία ίσως αποδειχθεί μεγαλύτερη δοκιμασία κι από το 12 Angry Men, με το δίλημμα να είναι αν ο Σπίρτζης θα καταφέρει να πείσει την αίθουσα ή θα μείνει στην πολιτική γωνία. Το πρόβλημα; Οι περισσότερες γυναίκες που πρέπει να μπουν λόγω ποσόστωσης αφήνουν λιγότερο χώρο για αντρικές φιγούρες με “βαριά” πολιτικά παρελθόντα.

Η Κουμουνδούρου σε ανακατασκευή

Οι διεργασίες για τη νέα σύνθεση της πολιτικής γραμματείας θυμίζουν εργοτάξιο μεγάλης πόλης. Όπως και στο The Grand Budapest Hotel, οι ρόλοι αναδιανέμονται με ακρίβεια χειρουργική αλλά και μια δόση χάους. Το ερώτημα είναι: μπορεί η ανασύνθεση να φέρει πραγματική αλλαγή ή το αποτέλεσμα θα θυμίζει μουσαμά πάνω από κατεστραμμένες υποδομές; Με τον Φάμελλο στο τιμόνι και τον Πολάκη να πίνει τον καφέ του, η σκηνή μοιάζει έτοιμη για το επόμενο πολιτικό δράμα.
Εδώ κλείνουμε το σημερινό επεισόδιο, αφήνοντας τις πολιτικές μας ερμηνείες στο τραπέζι για την επόμενη πράξη. Στο ελληνικό πολιτικό θέατρο, οι ρόλοι αλλάζουν, τα σκηνικά στήνονται από την αρχή, αλλά οι πρωταγωνιστές μένουν πάντα οι ίδιοι. Θα είμαστε εδώ, να σχολιάζουμε, να γελάμε και να σας κρατάμε παρέα σε αυτό το συνεχές πολιτικό ροντέο. Μέχρι την επόμενη φορά, να θυμάστε: “Η πολιτική είναι σαν το σκάκι – κάθε κίνηση πονάει, αλλά η πλάτη σας πρέπει να αντέχει.” Καλή συνέχεια!

• Hard Talks