«Δεν Ξεχνώ» – Κύπρος, Ίμια, Ουκρανία: Από τα «έργα» του Χίτλερ στον Ερντογάν και τα διπλωματικά «σφάλματα» της Δύσης

Για κάποιους, αυτή η επέτειος μπορεί να είναι απλώς μια ευκαιρία να βγάλουν την υποχρέωση, να μιλήσουν για την Κύπρο χωρίς να νιώθουν πραγματικά το βάρος της ιστορίας και της αδικίας. Όμως, για όσους γνωρίζουν την πραγματική σημασία αυτής της ημέρας, η φράση “Δεν ξεχνώ” έχει βαθύ νόημα.

Δεν ξεχνώ τις αμέτρητες ψυχές που χάθηκαν, τις οικογένειες που διαλύθηκαν, τα σπίτια που έμειναν άδεια. Δεν ξεχνώ τους αγνοούμενους, τους πρόσφυγες, τα χωριά που σιγήθηκαν και τις εκκλησίες που ερημώθηκαν. Αυτά τα 50 χρόνια είναι γεμάτα πόνο, δάκρυα και αγώνα για δικαιοσύνη.

Η Κύπρος παραμένει μοιρασμένη, με το βόρειο μέρος της να βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή. Αυτή η κατάσταση παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και τις αρχές της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης των λαών. Παρ’ όλα αυτά, η διεθνής κοινότητα συνεχίζει να εθελοτυφλεί, ενώ ο λαός της Κύπρου παλεύει καθημερινά για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης.

Η ΕΟΚΑ Β, η Τουρκική εισβολή και η σχέση Μακάριου – Γρίβα: Μια τραγική σελίδα της Κυπριακής ιστορίας

Δεν ξεχνώ σημαίνει ότι συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε. Συνεχίζουμε να κρατάμε ζωντανή την ελπίδα για μια ελεύθερη και ενωμένη Κύπρο, όπου όλοι οι κάτοικοι, ανεξαρτήτως εθνοτικής καταγωγής, θα μπορούν να ζουν ειρηνικά και με αξιοπρέπεια.

Ας είναι αυτή η επέτειος μια ευκαιρία για αναστοχασμό και ανανέωση του αγώνα μας. Ας μην αφήσουμε τη λήθη να σκεπάσει την ιστορία και τις διεκδικήσεις μας. Γιατί μόνο όταν θυμόμαστε, μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά.

Η χούντα του Ιωαννίδη, καθοδηγούμενη από τη CIA των ΗΠΑ, άνοιξε την κερκόπορτα για την τουρκική εισβολή με την επιτήδεια βοήθεια τω Βρετανών και τα τεράστια λάθη Μακάριου και Ελλήνων πολιτικών που έγιναν χρήσιμοι ηλίθιοι στα παίγνια των συμμάχων.

Το 1999, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, ζήτησε συγγνώμη από την Ελλάδα για τον ρόλο των ΗΠΑ στο πραξικόπημα των συνταγματαρχών. Τον Αύγουστο του 1974, η Ελλάδα της μεταπολίτευσης δεν πολέμησε, διότι «η Κύπρος κείται μακράν». Κάτι αντίστοιχο έγινε και στα Ίμια. Τελικά, δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε την εθνική κυριαρχία μας.

Κυπριακή προδοσία: Δούρειος ίππος της Βρετανίας η Τουρκία

Κάποιοι λένε ότι το 1974 θα πηγαίναμε σε ελληνοτουρκικό πόλεμο που θα χάναμε. Στα Ίμια, περίπου τα ίδια. Σήμερα, υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν ότι δεν πρέπει να προκαλούμε την Τουρκία λόγω ισχύος και ότι θα έπρεπε να κάνουμε κάποιους συμβιβασμούς.

Αυτό πήγε να γίνει με το σχέδιο Ανάν στην Κύπρο, αλλά ένας άλλος Καραμανλής, ο Κώστας, σε συνεννόηση με τον Τάσσο Παπαδόπουλο, είπε με το δικό του τρόπο το «Όχι». Αν και το πλήρωσε στη συνέχεια, δεν αποδέχτηκε μια χώρα να παραδοθεί ως προτεκτοράτο στις διαθέσεις της αναθεωρητικής Τουρκίας.

Ας γυρίσουμε στιγμιαία στο 1938. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν μόλις έχει επιστρέψει στη χώρα του αεροπορικώς από τη Γερμανία. Κρατά στο χέρι του το υπογεγραμμένο κείμενο από τον Χίτλερ, στα πλαίσια της Συμφωνίας του Μονάχου, και πανηγυρικά την ανεμίζει στους παρευρισκόμενους δημοσιογράφους. Η συμφωνία περιλάμβανε την παραχώρηση της Σουδητίας – που άνηκε στην Τσεχοσλοβακία – στη Γερμανία, με τη ρητή υπόσχεση του Χίτλερ ότι δε θα διεκδικήσει άλλα εδάφη. Ο Χίτλερ όμως είχε άλλα σχέδια και ακριβώς ένα χρόνο μετά, θα ξεκινήσει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εισβάλλοντας στην Πολωνία αφού είχε καταλάβει ολόκληρη την Τσεχοσλοβακία. Ο δρόμος είχε ανοίξει, αφού είχε αρχικά επαναστρατιωτικοποιησει την περιοχή της Ρηνανίας, κινητοποιώντας 20.000 στρατιώτες της Βέρμαχτ κάνοντας κουρέλι τη συνθήκη των Βερσαλλιών.

Σήμερα, η παραχώρηση εκείνη θεωρείται ως μια αποτυχημένη πράξη κατευνασμού προς τη Γερμανία, που τελικά αποτέλεσε ένα τεράστιο διπλωματικό θρίαμβο για τον Χίτλερ.

Ο Ερντογάν παραβιάζει κάθε λέξη του διεθνούς δικαίου, απειλεί, εκβιάζει και έχει παράνομα – σύμφωνα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ – κατοχικά στρατεύματα στη Βόρεια Κύπρο. Και εδώ και 50 χρόνια, η κυρίαρχη πολιτική του ξένου δυτικού παράγοντα είναι αυτή του κατευνασμού.

Ο ξένος παράγοντας σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις δεν ήταν στο πλευρό μας. Η απορία είναι γιατί η ίδια λογική δεν ακολουθήθηκε με την Ουκρανία; Γιατί όλη η δύση στάθηκε στο πλευρό της και πολεμάει;

Η Ελλάδα, μάλιστα, πρόθυμη και επισπεύδουσα, διατάραξε και τις παραδοσιακές σχέσεις με τη Ρωσία με ποιο όφελος; Μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες, ενώ την ίδια ώρα επιτρέπουν στην Τουρκία να πράττει τα ίδια, παρά τις αρχικές κυρώσεις για τα «παιχνίδια» της με τη Ρωσία.

Με τη λογική της ισχύος, η Ρωσία θα έπρεπε να έχει πάρει ό,τι ήθελε, όπως η Τουρκία στην Κύπρο και στα Ίμια. Είναι ενδεικτικό, λοιπόν, ότι οι καλοί μας – επιτήδειοι ουδέτεροι – σύμμαχοι και το ΝΑΤΟ με «δύο μέτρα και δύο σταθμά» αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις της Τουρκίας επί 50 χρόνια!

Δεν ξεχνώ! Για την Κύπρο, για τη δικαιοσύνη, για την ειρήνη. Αλλά και για έναν άλλον ζωτικής σημασίας λόγο, για την επιβίωση του ελληνισμού. Αιματοβαμμένο μάθημα για τις προθέσεις και τις τακτικές της Τουρκίας και των συμμάχων μας.

• Κύπρος
• Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν
• Του​ρκία
• τουρκική εισβολή