Eurovision: Το χαζοχαρούμενο πανηγύρι, η πλαστική ποπ και ο ελέφαντας στο δωμάτιο

Eurovision εδώ, Eurovision εκεί και μια χρυσή ευκαιρία να φουσκώσουν τα στήθη από εθνική υπερηφάνεια, στην περίπτωση που η Μαρίνα Σάττι πλασαριστεί σε καλή θέση. Αν δεν τα καταφέρει, θα φταίει λίγο η καταγωγή της, λίγο το «κακό τραγούδι, σας τα έλεγα εγώ» και φυσικά, οι εξίσου κακοί ξένοι που επιβουλεύονται διαρκώς το κακό της χώρας μας. Βέβαια η ερώτηση είναι μία: Γιατί να μας απασχολεί αυτό το κάκιστης αισθητικής σόου;

Ήταν 1974 όταν οι Abba έκλεψαν, μεταφορικά, φίλε αναγνώστα, την παράσταση, ενώ λίγα χρόνια νωρίτερα, οι δύο συμμετοχές της Βίκυς Λέανδρος συγκαταλέγονται στα τραγούδια που κράτησαν στον χρόνο. Αρέσουν-δεν αρέσουν, αυτή είναι η αλήθεια. Και όσον αφορά τη μουσική, είναι ο μόνος κριτής. Για ποια διαχρονικότητα μιλάμε όταν έχουμε να κάνουμε με εύπεπτα τραγουδάκια των οποίων οι random στίχοι μπαίνουν στο μπλέντερ και μιξάρονται με 7-8 μουσικές ταυτόχρονα;

Πιάνω για παράδειγμα το επιτηδευμένα (;) κιτς «Ζάρι», της Μαρίνας Σάττι. Καλά ρε αδέρφια, χρειαζόταν επτά συνθέτες και άλλους τόσους στιχουργούς το συγκεκριμένο πόνημα; Κεράστε με ένα βρώμικο και σας γράφω τρία ζάρια, να ρολάρετε και να χάσετε όσα λίγα φράγκα σας απέμειναν μετά την έξοδο του Πάσχα.

Εύκολα κάποιος μπορεί να μου απαντήσει με ερώτηση: «Γιατί ασχολείσαι αφού δεν σε αφορά;» και η απάντηση είναι «Γιατί το παιχνίδι είναι στημένο». Σου αρέσει, φίλε της Eurovision, να συμμετέχεις σε έναν διαγωνισμό που αντί να εστιάζει στο πόσο άρτιο είναι ένα τραγούδι, να μετρά τα… κουκιά των συμμαχιών του Βορρά, του Νότου και της Μέσης Ανατολής;

Πονάμε την Ουκρανία, την κερνάμε 12. Ελλάς-Κύπρος-Συμμαχία, 12 για πάντα, ακόμα κι αν στείλουμε τραγούδι από τα Ζουζούνια. Τα ίδια και με τους Σκανδιναβούς οι οποίοι δίνουν δωδεκάρια στις όμορες χώρες ακόμα και στα παιχνίδια του Euro.

Ασχολούμαι επίσης γιατί την Κυριακή του Πάσχα πέθανε η φωνή των Socrates, με τη μνήμη του Αντώνη Τουρκογιώργη να χάνει τη μάχη της «ζυγαριάς» των media. Ποιος ήταν αυτός ρε αδερφέ, θα μου πεις… Απλώς ένας μπασίστας που μαζί με έναν κιθαρίστα και έναν ντράμερ, έβαλαν την ελληνική ροκ μουσική στα μεγάλα σαλόνια.

Που έγραφαν τραγούδια με έναν ή δύο συνθέτες και έναν στιχουργό. Που μνημονεύονται και θα μνημονεύονται για το γεγονός πως οι κιθαριές του Σπάθα κατάφεραν να «παντρέψουν» τα ηπειρώτικα με τον ηλεκτρικό ήχο.

Σήμερα, λοιπόν, αντί να μαθαίνουμε στα παιδιά μας ποιοι ήταν οι Αντώνης Τουρκογιώργης, Γιάννης Σπάθας και Γιώργος Τρανταλίδης, θα παρακολουθήσουμε με χαρά την προσπάθεια της Κύπρου στον Α΄Ημιτελικό της Eurovision. Φθηνή νύχτα με εξίσου φθηνές μουσικές. Και η ζωή, συνεχίζεται.

Υ.Γ: Δεν μου φταίει σε τίποτα η φτηνή ποπ, αρκεί να προέρχεται από τους Κόρε Ύδρο ή τα Παιδιά της Παλαιότητας (που ενώ το ζήτησαν, δεν θεωρούνται άξιοι να αντιπροσωπεύσουν τη χώρα μας)

• ABBA
• Eurovision
• Αντώνης Τουρκογιώργης
• Βίκυ Λέανδρος
• Μαρίνα Σάττι