Η Αθήνα βουλιάζει και ο Δήμαρχος… χτενίζεται – Η «ώρα της κρίσης» για την Παπανδρέου – Δημοσκοπικό καμπανάκι για το Μαξίμου – Η σιωπηλή ανταρσία απλώς αναβλήθηκε – Ραντεβού στις 7 Μαΐου – Βαρδακαστάνης: Επιλογή φόβου από τον Ανδρουλάκη

Η πόλη βουλιάζει, αλλά ο δήμαρχος… χτενίζεται και κάνει πολιτική καριέρα. Αυτή είναι η ουσία. Μια Αθήνα κουρασμένη, με πεζοδρόμια εχθρικά για τους πολίτες, με ανύπαρκτους χώρους στάθμευσης για επισκέπτες, με υποδομές που θυμίζουν εγκατάλειψη και όχι ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Μια πόλη που ακόμα σκοντάφτει στα «κάγκελα του Αβραμόπουλου», σε εικόνες παρελθόντος που κανείς δεν τόλμησε να αγγίξει.

Και μέσα σε αυτό το σκηνικό, ένας δήμαρχος που αντί να αφήσει έργο, αφήνει μόνο δηλώσεις. Περισσότερο σχολιαστής παρά διαχειριστής. Περισσότερο παίκτης εσωκομματικών ισορροπιών παρά δήμαρχος μιας απαιτητικής πόλης.

Επένδυσε στο όνειρο της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, αλλά οι κάλπες τον προσγείωσαν απότομα. Και τώρα; Τώρα αναζητά νέο πολιτικό σωσίβιο. Φλερτάρει με άλλους χώρους, κοιτάζει προς τον Τσίπρα, ψάχνει διέξοδο. Όχι για την Αθήνα – για τον ίδιο.

Γιατί η αλήθεια είναι απλή και σκληρή: αν μείνει να κριθεί μόνο από το έργο του στον Δήμο, το πολιτικό «μαύρο» από τους Αθηναίους δεν θα είναι απλώς πιθανό. Θα είναι αναπόφευκτο.

Και μέσα σε όλα αυτά, επιλέγει να σηκώσει το δάχτυλο στην Κεφαλογιάννη. Να μιλήσει για «εξωραϊσμούς». Ποιος; Ο δήμαρχος μιας πόλης που δεν κατάφερε ούτε τα βασικά να εξωραΐσει.

Η Αθήνα δεν χρειάζεται άλλες δηλώσεις. Χρειάζεται έργο. Και αυτό, μέχρι στιγμής, είναι το πιο εκκωφαντικό κενό.

Η «ώρα της κρίσης» για την Παπανδρέου 

Η υπόθεση της ανανέωσης της θητείας της εισαγγελέως που χειρίζεται κομβικούς φακέλους της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας δεν είναι μια απλή διοικητική πράξη. Έχει μετατραπεί σε crash test για το πώς αντιλαμβάνεται η ελληνική Δικαιοσύνη τον εαυτό της απέναντι στην ευρωπαϊκή εποπτεία.

Η παρέμβαση Κοβέσι δεν ήταν απλώς «σύσταση». Ήταν προειδοποίηση με διπλή ανάγνωση: είτε συνεχίζετε τη γραμμή των ερευνών, είτε ανοίγετε μέτωπο στο Λουξεμβούργο. Και κάπως έτσι, η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου αποκτά βάρος πολύ μεγαλύτερο από μια απλή ανανέωση θητείας.

Στο παρασκήνιο, το χρονοδιάγραμμα έχει ήδη «κλειδώσει»: μετά τις 10 Μαΐου αναμένεται η συνεδρίαση. Μέχρι τότε, όλοι παίζουν άμυνα.

Δημοσκοπικό καμπανάκι για το Μαξίμου 

Οι τελευταίες μετρήσεις δεν δείχνουν απλώς φθορά. Δείχνουν ρήγμα. Η Νέα Δημοκρατία χάνει έδαφος, το ΠΑΣΟΚ ανασαίνει, αλλά το πραγματικό πρόβλημα είναι αλλού: στην εικόνα των θεσμών. Και αυτή την εβδομάδα έρχονται κι άλλες που έχουν όλο το πακέτο και τα μέτρα και την επίσκεψη Σαρκοζί.

Οι πολίτες φαίνεται να εμπιστεύονται περισσότερο την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία από την ελληνική Δικαιοσύνη. Και αυτό δεν είναι στατιστική λεπτομέρεια. Είναι πολιτική ήττα.

Σε αυτό το φόντο, τα «αστειάκια» περί δημοκρατίας που λειτουργεί… υπό όρους, δεν ακούγονται πλέον αθώα. Ακούγονται σαν ομολογία αδυναμίας.

Η σιωπηλή ανταρσία απλώς αναβλήθηκε – Ραντεβού στις 7 Μαΐου

Η κυβερνητική γραμμή πέρασε. Οι άρσεις ασυλίας εγκρίθηκαν. Αλλά όποιος πιστεύει ότι το θέμα έκλεισε, μάλλον δεν άκουσε καλά τους διαδρόμους της Βουλής.

Χρειάστηκε έντονη κινητοποίηση για να μην υπάρξουν διαρροές. Και εκεί μπήκε στο παιχνίδι ο μόνος που μπορούσε να μιλήσει «βουλευτικά» και όχι «επικοινωνιακά»: ο Χατζηδάκης. Όχι τυχαία.

Το πρόβλημα όμως δεν ήταν η ψήφος. Ήταν το αφήγημα που προηγήθηκε. Οι βουλευτές άκουσαν ότι θεωρούνται μέρος του προβλήματος. Και αυτό δεν ξεχνιέται εύκολα.

Η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας στις 7 Μαΐου δεν θα είναι διαδικαστική. Θα είναι ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Η τέχνη του να αποφεύγεις τη ρήξη

Το Μαξίμου αυτή τη φορά δεν σήκωσε τους τόνους. Έκανε το αντίθετο. Τηλέφωνα, χαμηλές φωνές, επιχειρήματα. Μια συντονισμένη επιχείρηση «ηρεμίας».

Το αποτέλεσμα ήρθε. Οι βουλευτές δεν διαφοροποιήθηκαν. Όμως, όπως παραδέχονται και οι ίδιοι συνομιλητές του κυβερνητικού επιτελείου, η ένταση δεν εξαφανίστηκε. Απλώς μπήκε στο ψυγείο.

Και τέτοιες εντάσεις, όταν δεν εκτονώνονται, επιστρέφουν πιο δυνατές.

Μήνυμα Βλάχου προς κάθε κατεύθυνση

Η παρέμβαση Βλάχου δεν ήταν τυχαία. Ήταν στοχευμένη. Ένα καρφί για όσους σκέφτηκαν να διαφοροποιηθούν αλλά τελικά υποχώρησαν.

Στο εσωτερικό της ΝΔ υπάρχουν δύο ταχύτητες: αυτοί που λένε πράγματα και αυτοί που τα σκέφτονται αλλά δεν τα λένε ποτέ. Και η απόσταση μεταξύ τους μεγαλώνει.

Κάποιοι αποδίδουν τη στάση αυτή στο ότι δεν έχει πλέον πολιτικό κόστος για τον ίδιο. Αν ισχύει, τότε εξηγεί γιατί η «ελευθερία» στην πολιτική είναι συχνά συνάρτηση του τι έχεις να χάσεις.

Βαρδακαστάνης: Επιλογή φόβου από τον Ανδρουλάκη

Η επιλογή του Γιάννη Βαρδακαστάνη δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι το μήνυμα που εκπέμπει. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, σε μια στιγμή που το ΠΑΣΟΚ αναζητά πολιτικό στίγμα και διείσδυση σε νέες δεξαμενές ψηφοφόρων, επιλέγει την πιο ασφαλή διαδρομή. Μια επιλογή που δεν προκαλεί, δεν ταράζει, δεν δημιουργεί ρεύμα. Μια επιλογή που «στέκει», αλλά δεν εμπνέει.

Το κόμμα δείχνει να φοβάται να ρισκάρει. Αντί να επιχειρήσει άνοιγμα προς τη νέα γενιά, αντί να επενδύσει σε ένα πρόσωπο που θα δημιουργήσει πολιτική υπεραξία και δυναμική, κλείνεται σε μια λογική εσωτερικής ισορροπίας. Η απόφαση δεν έχει τίποτα αρνητικό ως προς το πρόσωπο, αλλά είναι εμφανώς ανεπαρκής ως προς το πολιτικό αποτέλεσμα. Δεν κάνει «γκελ», δεν μιλάει σε κανένα νέο ακροατήριο, δεν αλλάζει την εικόνα.

Και αυτό είναι που βαραίνει. Όχι η επιλογή, αλλά η νοοτροπία πίσω από αυτήν. Ένα ΠΑΣΟΚ που επιλέγει να μην ενοχλήσει κανέναν, καταλήγει να μην κινητοποιεί κανέναν. Σε μια περίοδο που η πολιτική απαιτεί ένταση, ρήξεις και καθαρές κινήσεις, η Χαριλάου Τρικούπη μοιάζει να ανακυκλώνει μια παλιά συνταγή, χαμηλών τόνων και περιορισμένων προσδοκιών.

Το συμπέρασμα είναι απλό και σκληρό: ο Ανδρουλάκης δεν έκανε λάθος. Απλώς δεν τόλμησε. Και αυτό, για ένα κόμμα που θέλει να επιστρέψει στο προσκήνιο, είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα.

• Λάουρα Κοβέσι
• ΠΑΣΟK
• Χάρης Δούκας