Η «πνευματική σήψη», οι ανώνυμες επιθέσεις από το διαδίκτυο, ο βομβαρδισμός μας με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα από τα ΜΜΕ! Ωρέ πού πάμε ρέ;…

Αηδιασμένη η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί στην οθόνη τηλεοράσεων και κινητού, αλλά και στις σελίδες του έντυπου τύπου την ιστορία του ζευγαριού αστυνομικών που βίαζε και έδερνε τα πέντε παιδιά του. Ομολογώ ότι όποτε πέσω επάνω στο θέμα, αλλάζω κανάλι. Εξάλλου όλες οι λεπτομέρειες που μεταδίδονται δεν έχουν να μου πούνε τίποτα παραπάνω από αυτά που ήδη γνωρίζω: ατελείωτη αρρώστια στην κοινωνία, άγρια και ανώμαλα ένστικτα, “προστασία” των γυναικών, ακόμα και των γυναικών- τεράτων μπας και μας την πέσουν οι «δικαιωματιστές» και οι αποχαυνωμένες ” φεμινίστριες” και μας κατηγορήσουν για blame game… Και ένα κράτος με μηχανισμούς σάπιους και ξεχαρβαλωμένους! Δεν λειτουργεί τίποτα! Αστυνομία, σχολεία, κοινωνικές υπηρεσίες, δικαστικό σώμα, ιατρικές υπηρεσίες, “φιλανθρωπικές” δομές! Τίποτα. Μία ιστορία – απόλυτο ξεβράκωμα του κοινωνικού ιστού και του κράτους! Ρουσφέτια, πινγκ πονγκ ευθυνών, διαφθορά και μαύρο χρήμα, πελατειακό κράτος , όλα μπερδεύονται γλυκά και ξερνάνε πάνω στο κορμάκι αδύναμων και ανυπεράσπιστων παιδιών!!! Και εμείς καταναλώνουμε τις πληροφορίες και τις λεπτομέρειες με την άρρωστη μέθη των θεατών ρωμαϊκής αρένας! Περιμένοντας να χορτάσει το μάτι μας αίμα των μονομάχων… Τραγικό. Και μπορεί εγώ να μην μπορώ να παρακολουθήσω το άγριο «θέαμα», τα νούμερα όμως τηλεθέασης και ο αριθμός των κλικ στα σχετικά άρθρα δείχνουν πασιφανώς και ξεκάθαρα ότι ανήκω σε μία θλιβερή μειοψηφία… Μη σκάτε πάντως! Και να τελειώσει αυτό το έργο, κάποιο άλλο θα έρθει να καλύψει την ανάγκη του κοινού για αίμα, δράμα και αγριότητα. Όπως ακριβώς το έργο που παρακολουθούμε διαδέχθηκε το έργο των 5 νεκρών βρεφών και παιδιών παρουσία της ίδιας γυναίκας! Κι αυτό διαδέχθηκε το άλλο έργο, της Πισπιρίγκου! Που διαδέχθηκε το έργο κακοποίησης συζύγου γνωστού δικηγόρου κι αυτό το δράμα της 12χρονης στον Κολωνό… Πάντα θα υπάρχει ένα εμετικό έργο να χορτάσει την δίψα του κοινού για αίμα, δάκρυα και ιδρώτα…

Θα μου αρκούσε μία πεντάλεπτη περιγραφή του δράματος που έζησαν τα παιδιά του ζευγαριού αστυνομικών. Και ίσως, μέρες μετά, ένα φόλοου απ, όπως λέμε στη γλώσσα της δημοσιογραφίας, για την τύχη των κατηγορουμένων, όσων υπάρχουν. Και την μέριμνα για τα θύματα. Τελεία. Είναι αρκετό νομίζω για την κοινωνική ευαισθητοποίηση. Το παραπάνω, όπως και οι ατελείωτες λεπτομέρειες είναι μόνο αρρώστια. Και σε ανθρώπους αμφιβόλου ισορροπίας απευθύνονται. Δυστυχώς!

Η κοινωνική σήψη κοντεύει να προκαλέσει τον θάνατο του ασθενούς. Της κοινωνίας. Και μέτρο δεν λαμβάνεται ουδέν! Μόνο για το προσωπικό της ελληνικής αστυνομίας έχουμε ακούσει φέτος αναρίθμητες ιστορίες! Αστυνομικοί που δέρνουν και βιάζουν τα παιδιά τους, άλλοι που συμμετέχουν σε κυκλώματα εμπορίας ναρκωτικών, άλλοι που συνεργάζονται με επίορκους δημόσιους λειτουργούς για εκβιασμούς πολιτών, άλλοι που ασκούν ενδοοικογενειακή βία, άλλοι που δεν ανταποκρίνονται στην υποχρέωση τους να προστατέψουν πολίτες που ζητούν βοήθεια και καταλήγουν θεατές φόνων μπροστά στο αστυνομικό τμήμα…… Ε, θα ξεβρομίσει ποτέ το σώμα; θα ληφθεί καμία πρωτοβουλία σχετική; και πότε; Και ποιος απ’ τους προστάτες θα μας προστατέψει;

Η αρρώστια εξαπλώνεται και στο διαδίκτυο. Μη σας πω ότι από εκεί πηγάζει. Άνθρωποι κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία ενός ψευδώνυμου και ενός πληκτρολογίου, ξεθυμαίνουν τα πιο ποταπά τους ένστικτα με ένα οχετό ύβρεων, επιθέσεων, λάσπης, φασιστικών και ρατσιστικών σχολίων εναντίον άλλων πολιτών. Και ιδιαίτερος εναντίον αναγνωρίσιμων πολιτών! Πότε αλήθεια θα αποφασίσει η πολιτεία στην Ελλάδα και την Ευρώπη να βάλει ένα τέλος στον φασισμό του πληκτρολογίου; Είναι τόσο δύσκολο να γίνονται από κρατικές υπηρεσίες έλεγχοι; Είναι δύσκολο να παρεμβαίνουν αυτεπάγγελτα εισαγγελείς σε αυτές τις περιπτώσεις; Το άρρωστο φαινόμενο μάλιστα δεν περιορίζεται πλέον στα σόσιαλ μίντια! Έχει εξαπλωθεί στις επίσημες ιστοσελίδες ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης!!! Σχόλια άρρωστα, άρρωστων αναγνωστών άρθρων των μεγαλύτερων ενημερωτικών site!!!! Επιχειρήσεων ενημέρωσης μεγάλων και οικονομικά ισχυρών που κανένας δεν τους επιβάλει να βάλουν δύο υπαλλήλους να διαβάζουν τα σχόλια αναγνωστών και να σβήσουν τα άρρωστα, φασιστικά και ρατσιστικά! Γιατί; Τι σόι “ελευθερία” είναι αυτή; Που φυσικά δεν μπορεί να ονομαστεί ελευθερία αλλά ασυδοσία;

Ντρέπομαι πια για την κατάσταση αυτή. Και για την παντελή έλλειψη πολιτικής βούλησης να αντιμετωπιστεί όλη αυτή η σαπίλα! Που δηλητηριάζει τη νέα γενιά και την διδάσκει βία και αναρχία. Διότι αυτό συμβαίνει. Βάλτε λοιπόν αυτό το γεγονός δίπλα στην επιδιωκόμενη και στοχευμένη αποβλάκωση της νέας γενιάς και φανταστείτε που πάει το πράγμα. Αποβλάκωση που δεν έχει να κάνει μόνο με την υποβάθμιση της μαθησιακής διαδικασίας στα σχολεία. Έχει να κάνει επίσης με την σχεδόν ελεύθερη αγορά ναρκωτικών! Οι νέοι τα βρίσκουν να πωλούνται νόμιμα στα περίπτερα. Και παράνομα ακόμα και μέσα στα σχολεία! Χθες εξαρθρώθηκε σπείρα που πουλούσε ναρκωτικά μέσα σε σχολεία και στην οποία συμμετείχαν και ανήλικοι!

Μένω στην αποβλάκωση των νέων για να επισημάνω το σημαντικότερο. Την αποβλάκωση μέσω της διαρκούς και σε μεγάλη ποσότητα διοχέτευσης πνευματικών σκουπιδιών από τα σόσιαλ μίντια. Ο νέος όρος που υιοθετεί το λεξικό της Οξφόρδης είναι η «πνευματική σήψη»! Που οφείλεται στον βομβαρδισμό του ανθρώπινου εγκεφάλου με άχρηστες πληροφορίες, ηλιθιότητες, τοξικές ειδήσεις και σχόλια, μέσω των σόσιαλ μίντια. Οι αλγόριθμοι αυτών των μέσων είναι έτσι φτιαγμένοι που όταν παρακολουθείς σκουπίδια σε προμηθεύουν με όλο και περισσότερα. Σου αρέσει η βία; Σε τροφοδοτούν με όλο και περισσότερο βίαιο περιεχόμενο… Αυτή η υπερπροσφορά σκουπιδιών οδηγεί στον κορεσμό του εγκεφάλου μας ο οποίος χάνει πια τη δυνατότητα να τα επεξεργαστεί και τα δέχεται παθητικά. Κι εκεί έρχεται η «πνευματική σήψη» . Αυτό που ονομάζω εγώ χρόνια τώρα, αποβλάκωση. Μπορούμε να αντισταθούμε σε όλο αυτό το βρωμερό ρεύμα; Φοβάμαι πως ΌΧΙ πια! Μόνο με σοβαρές πολιτικές πρωτοβουλίες και αποφάσεις σε ανώτατο επίπεδο τόσο στα όρια της χώρας μας όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, θα μπορούσαμε ίσως να ανατρέψουμε αυτή την πορεία προς τον γκρεμό. Κι αν αυτό που σας λέω σας φαίνεται υπερβολικό, σκεφτείτε ότι ακόμα οι παραγωγικές ηλικίες και οι ηλικίες των εχόντων εξουσία στην εργασία ,στην πολιτική και στη χώρα, δεν έχουν επί μακρόν εκτεθεί στους παράγοντες της αποβλάκωσης. Οι νεώτεροι μεγαλώνουν στις άρρωστες συνθήκες της εποχής. Τι θα γίνει όταν στα χέρια αυτών των γενεών περάσει η τύχη της χώρας; Όταν ήδη θα βρίσκονται σε, κατά το λεξικό της Οξφόρδης, πνευματική σήψη;

• μμε