Ντέιβιντ Λιντς: Ο μυθοπλάστης του παράδοξου και του εκκεντρικού – Οι ταινίες που έγραψαν ιστορία

O ορισμός του… ενός και μοναδικού είναι πλέον κλισέ, αλλά σίγουρα ταιριάζει στον Ντέιβιντ Λιντς, έναν σκηνοθέτη που είναι γνωστός για τη συνεχή επανεφεύρεση του δικού του περίεργου και υπέροχου κινηματογραφικού μοτίβου του, πριν το καταστρέψει ολοσχερώς με τον μοναδικό και συνάμα ιδιοφυή τρόπο του.

Εικονοκλαστικός, επιδραστικός και αξιαγάπητα εκκεντρικός, ο Λιντς δημιούργησε σουρεαλιστικά τοπία στην οθόνη και τα γέμισε με μια πλειάδα παράξενων χαρακτήρων, από έναν παραμορφωμένο Λονδρέζο μέχρι έναν επίμονο G-man που είχε εμμονή με τον καφέ, την κερασόπιτα και την εξιχνίαση ενός φόνου σε μια μικρή πόλη. Ο υποψήφιος για Όσκαρ σκηνοθέτης, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 78 ετών, δεν άφησε κανένα είδος ανεκμετάλλευτο, ψάχνοντας τα πάντα, από επιστημονική φαντασία και νεο-νουάρ μέχρι βιογραφίες εποχής, και η κουλτούρα μας είναι πολύ πιο «φωτεινή» εξαιτίας του.

«Οι ιδέες που έρχονται είναι σαν δώρα, και εμείς ήμασταν τυχεροί που πήραμε αυτές τις ιδέες, υποθέτω», δήλωσε ο Λιντς σε συνέντευξή του στο USA TODAY το 2014 για την πρωτοποριακή τηλεοπτική σειρά «Twin Peaks».

To… λιντσόσημο και το Twin Peaks: Ντέιβιντ Λιντς, αν δεν υπήρχες, θα έπρεπε να σε εφεύρουμε

Προς τιμήν του παράξενου και πανέξυπνου κινηματογραφικού του μυαλού, ιδού τα βασικά κινηματογραφικά έργα του

«The Elephant Man» (1980)

Τρία χρόνια μετά το ντεμπούτο του με το «Eraserhead», ο Λιντς καταπιάστηκε με την αληθινή ιστορία του Άγγλου John Merrick (τον οποίο υποδύεται ο John Hurt) -στην πραγματική ζωή Joseph Merrick- ο οποίος χαρακτηρίζεται «φρικιό» λόγω των παραμορφώσεων στο πρόσωπο και το σώμα του. Το ασπρόμαυρο δράμα απέσπασε οκτώ υποψηφιότητες για Όσκαρ, καθώς και την αφορμή για τη δημιουργία της κατηγορίας καλύτερου μακιγιάζ. Και ενώ είναι ίσως η πιο απλή ταινία του Αμερικανού σκηνοθέτη, είναι μια ικανοποιητική και συναισθηματική εξερεύνηση της ανθρωπότητας και του τρόπου με τον οποίο η κοινωνία αντιμετωπίζει τους παρείσακτους.

«Dune» (1984)

Πολλά χρόνια πριν τα ριμέικ γίνουν μόδα, ο Λιντς ήταν ο πρώτος που έφερε γιγάντια σκουλήκια στη μεγάλη οθόνη και έδωσε στον συχνό συνεργάτη του Kyle MacLachlan τον ρόλο ενός κοσμικού ήρωα που τα έβαλε με τους κακούς του διαστήματος υπό τους ροκ ήχους των Toto και Brian Eno. Πρόκειται για μια… κινηματογραφική βόλτα που έγινε cult επιτυχία, ακόμα κι αν ο Λιντς την χαρακτήρισε ως αποτυχία.

«Blue Velvet» (1984)

Ο Λιντς άρχισε να δίνει σάρκα και οστά στη σουρεαλιστική ματιά του καιέκανε το κοινό του να νιώθει άβολα (με την καλή έννοια!) με αυτό το μείγμα νουάρ, τρόμου, μυστηρίου και παράφορου ψυχολογικού δράματος. Ο MacLachlan είναι ένας φοιτητής που επιστρέφει στο σπίτι του στη Βόρεια Καρολίνα και ανακαλύπτει ένα πεταμένο κομμένο αυτί, και από εκεί και πέρα γίνεται όλο και πιο εξωφρενικό. Η Ιζαμπέλα Ροσελίνι υποδύεται μια μοιραία γυναίκα που τραγουδάει στο σαλόνι, ενώ ο Ντένις Χόπερ είχε μια αναζωπύρωση της καριέρας του με έναν από τους πιο αξιομνημόνευτους ρόλους του ως σαδιστής, αεριτζής γκάνγκστερ.

«Mulholland Drive» (2001)

Αυτό το νουάρ μυστήριο υποτίθεται ότι θα γινόταν τηλεοπτική σειρά, αλλά κατέληξε να γίνει ταινία – αν και μια παράξενη και διασκεδαστικά τρικυμιώδης ταινία. Η Naomi Watts έκανε την επιτυχία της στο Χόλιγουντ ως μια επίδοξη ηθοποιός στο Λος Άντζελες που γίνεται φίλη με μια γυναίκα (Laura Elena Harring) που πάσχει από αμνησία μετά από αυτοκινητιστικό ατύχημα, και οι δυο τους μπαίνουν στο στόχαστρο ενός γλοιώδους σκηνοθέτη (Justin Theroux) που απειλείται από μαφιόζους. Βέβαια, δεν βγάζει και πολύ νόημα, αλλά, όπως και μεγάλο μέρος του έργου του Λιντς, προσφέρει διάφορες ιδιαιτερότητες για να τις αναλογιστείς επί μακρόν.Η ουσία είναι μία: Παραμένει, και με διαφορά, η πιο αγαπημένη ταινία του Ντέιβιντ Λιντς στον χώρο των «σκληρών» σινεφίλ.

• Ντέιβιντ Λιντς