Τραμπ – Γροιλανδία: Γιατί η Ρωσία απολαμβάνει το ρήγμα ΗΠΑ–ΕΕ και τρίβει τα χέρια της

Θα περίμενε κανείς ότι η επιθετική ρητορική του Ντόναλντ Τραμπ για τη Γροιλανδία θα προκαλούσε έντονη ανησυχία στη Ρωσία, ιδίως όταν ο Αμερικανός πρόεδρος δηλώνει ανοιχτά ότι θέλει να προσαρτήσει το νησί ώστε να «μην πέσει στα χέρια των Ρώσων ή των Κινέζων». Ωστόσο, η εικόνα που προκύπτει από τη ρωσική ειδησεογραφία είναι διαφορετική: η Μόσχα μοιάζει περισσότερο να παρακολουθεί με ικανοποίηση τη δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Χαρακτηριστικό είναι το κλίμα σε φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης, όπως η Rossiyskaya Gazeta, όπου οι αναφορές στον Τραμπ συνοδεύονται από επαίνους, ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες που αντιδρούν στο ενδεχόμενο προσάρτησης της Γροιλανδίας παρουσιάζονται ως «εμπόδιο» σε μια ιστορική πρωτοβουλία των ΗΠΑ. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η αντίσταση της Κοπεγχάγης και η «ψεύτικη αλληλεγγύη» των ευρωπαϊκών χωρών υπονομεύουν το αμερικανικό όραμα που προωθεί ο Τραμπ.

Η «ιστορική συμφωνία» και το αφήγημα του μεγαλείου

Στην ίδια λογική, η ρωσική εφημερίδα υποστηρίζει ότι αν η Γροιλανδία ενταχθεί στις ΗΠΑ έως τις 4 Ιουλίου 2026 – χρονιά κατά την οποία η Αμερική θα γιορτάσει τα 250 χρόνια από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας – ο Τραμπ θα περάσει στην ιστορία ως ο ηγέτης που επιβεβαίωσε το αμερικανικό μεγαλείο. Μάλιστα, η προσάρτηση παρουσιάζεται ως γεγονός κοσμογονικής σημασίας, αντίστοιχο με την κατάργηση της δουλείας από τον Αβραάμ Λίνκολν ή τις μεγάλες εδαφικές μεταβολές του 19ου αιώνα.

Το μήνυμα προς τον Αμερικανό πρόεδρο είναι σαφές: οποιαδήποτε υπαναχώρηση θα θεωρηθεί πολιτικά επικίνδυνη. Ρώσοι σχολιαστές εκτιμούν ότι μια «στροφή 180 μοιρών» θα αποδυνάμωνε τη θέση των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές, ενώ μια ταχεία προσάρτηση θα μπορούσε, αντιθέτως, να ανατρέψει την πολιτική δυναμική στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

Πίεση στη διατλαντική συμμαχία

Η εμμονή του Τραμπ με τη Γροιλανδία, σε συνδυασμό με την απειλή επιβολής δασμών σε ευρωπαϊκές χώρες που αντιδρούν, έχει ασκήσει ισχυρή πίεση στη διατλαντική συμμαχία. Οι σχέσεις ΗΠΑ–Ευρώπης δοκιμάζονται, ενώ η ένταση αγγίζει και το εσωτερικό του ΝΑΤΟ, προκαλώντας ανησυχία για τη συνοχή της Δύσης.

Για τη Μόσχα, κάθε εξέλιξη που αποδυναμώνει ή απειλεί να διασπάσει τη Δυτική συμμαχία αποτελεί στρατηγικό πλεονέκτημα. Δεν είναι τυχαίο ότι αρθρογράφος της ταμπλόιντ Moskovsky Komsomolets δηλώνει κυνικά πως «η Ευρώπη βρίσκεται χαμένη και είναι χαρά μου να το παρακολουθώ».

Γροιλανδία, Ουκρανία και ρωσική στρατηγική

Οι αμερικανικές απειλές για προσάρτηση της Γροιλανδίας αξιοποιούνται, παράλληλα, από φιλο-Κρεμλινικούς σχολιαστές για να επιχειρηθεί μια έμμεση δικαιολόγηση του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία. Το αφήγημα που προβάλλεται είναι απλό: αν οι ΗΠΑ μπορούν να μιλούν για εδαφικές προσαρτήσεις, τότε – σύμφωνα με τη ρωσική προπαγάνδα – η Μόσχα έχει αντίστοιχα «δικαιώματα ασφαλείας».

Η νίκη στην Ουκρανία παραμένει κεντρικός στόχος του Κρεμλίνο, και η διατήρηση μιας θετικής σχέσης με την κυβέρνηση Τραμπ θεωρείται καθοριστική για την επίτευξή του. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η έντονη κριτική προς την Ευρώπη: όχι ως αυτοσκοπός, αλλά ως εργαλείο για τη διάσπαση της Δύσης.